Кіріспе
VII ғасырдағы тамил шиуасы ақын-әулие Аппар, сондай-ақ Тирунавуккаракар немесе Науккарасар деп аталады. Шаива шаруа отбасында туып, қарындасы жетім бала ретінде өсірген ол шамамен 80 жыл өмір сүрді және әдетте 570 және 650 жылдар аралығында орналастырылған. Аппар Шива құдайына арнап 4900 ән-жыр жазған, оның 313-і сақталған және қазір Тирумурайдың 4-ші - 6-шы томдары ретінде санатталған. Алпыс үш қадірлі наяндардың ішіндегі ең көрнектілерінің бірі, ол Самбандардың ескі замандасы болды. Оның бейнелері Тамилдің Шива ғибадатханаларында табынулы. Оның ғибадатханалардағы сипаттамалық иконографиясы оны шаруаның кішкентай соқасын, бау-бақша құралын және арамшөпті жұлып алатын құралмен көтеріп жүргенін көрсетеді.
Appar also referred to as Tirunavukkaracar or Navukkarasar, was a seventh century Tamil Shaiva poet saint. Born in a peasant Shaiva family, raised as an orphan by his sister, he lived about 80 years and is generally placed sometime between 570 and 650 CE. Appar composed 4,900 devotional hymns to the god Shiva, out of which 313 have survived and are now canonized as the 4th to 6th volumes of Tirumurai. One of the most prominent of the sixty three revered Nayanars, he was an older contemporary of Sambandar. His images are found and revered in Tamil Shiva temples. His characteristic iconography in temples show him carrying a farmer's small hoe – a gardening tool and weed puller.
Аттар
Аппар, сондай-ақ, Тирунавуккаракар (лат. "Тілдің патшасы, тілдің иесі"). Оның туған аты Марулнееккияр еді, ол Дхармасенар деп аталды, ол оқыған кезде және кейін джайнизм монастырының басшысы болды. Ол шайвизмге оралып, Шиваға арналған құлшылық әндерін құрастыруға кіріскеннен кейін, ол тарихи түрде Аппар (лат. "әке") деп атаған, өйткені бала ақын-әулие Самбандар оны сүйіспеншілікпен Аппар деп атаған.
Ерте өмір
Апардың өмірі туралы нақты мәліметтері жоқ, ауызша дәстүр арқылы сақталған оның әндерінде кездеседі. Оның өлімінен кейін төрт ғасырдай уақыт өткен соң, оның ән-жырларының жинағы мен егжей-тегжейлі мәліметтері табылған. Ең көп зерттелген нұсқалардың бірі - Секизхардың "Перия Пуранам", Тирумурайдың соңғы кітабы. Онда, Тирунинрасаргамның астында және 428 тармақта Секизхар Аппардың аңыз өмірін ұсынады. Апар 6 ғасырдың аяғында, бәлкім, 570 және 596 жылдар аралығында дүниеге келген. Балалық шағында Маруниккияр (Marulneekiar) деп аталатын. Жетім қалған ол үлкен әпкесі Тилагаватиардың қолында өсті. Тилагаватиар соғыста қаза тапқан әскери қолбасшымен тұрмысқа шыққан. Содан кейін ол ешқашан үйленбей, өзін шаивизмге және кіші інісіне қамқорлыққа арнады. Балалық шағын Атикаиге жақын Тирувамур ауылында өткізген.
Джайнизмге айналу және шиваизмге қайта оралу
Апасынан айырмашылығы, Аппар джайнизмге бет бұрды. Ол үйден кетіп, джайнизм дінінің монастырына кірді, онда оның аты Дхармасена (Тарумасена) болды. Ол джайнизмді оқыды, бірнеше жылдан кейін Тирупатриппулиюрдегі джайнизм монастырының басшысы болды. Бірнеше уақыттан кейін асқазан ауруына шалдыққан Дхармасена үйіне оралды. Апасы оған Тируниру (қасиетті күл) сыйлап, "намаччивайя" (Нама Шивайя) деп аталатын бес буынды мантраны үйретті. Содан кейін олар Атикаидегі Шива ғибадатханасына бірге барды, онда ол өздігінен Теварамның алғашқы әнін жазды. Ол екінші жырын айтып жатқанда, асқазан ауруынан керемет түрде сауығып кетті. Содан кейін ол Навуккаракар (Скрт тілінен: Вагиса, "сөздің патшасы") немесе көбірек танымал болған Аппар ретінде белгілі болды. Осылайша ол джайнизмді тастап, адал шиваға айналды. Аппардың әндері Шиваға өте жақын, бірақ кейде оның өмірінің джайнистік кезеңін өкініп өтетін тармақтар кіреді. Теварама IV.39 және басқа да жырларында ол джайнизмде тістерін жумау, дене гигиенасының жоқтығы, олардың варварлық аскетикалық іс-әрекеттері, паллурай (анекантавада) ілімі өзін-өзі қарама-қайшы салыстырмалылық ретінде, дүниеден қашып, сол дүниеде тамақ сұрап жалбарынған екіжүзділік және басқаларды сынға алады.
Аудармалар
Франсис Кингсбери мен Годфри Филлипс 1921 жылы Аппардың 313 әнұранының 39-ын ағылшын тіліне таңдап алып, аударды. Оларды Оксфорд университетінің баспасынан шыққан "Тамил саивиттік қасиеттілердің әндері" атты кішкентай жинақта Самбандар және Сундар әндерімен бірге жариялады. Олар бұл әндер Деварама (Теварама) әндерінің кейбіреулері екенін және олардың сол кездегі Оңтүстік Үндістанның Шива ғибадатханаларында айтылғандығын айтты. 1959 жылы Дорай Рангасвами Теварам туралы жинақталған еңбектерінің 3-томында 100 - ге жуық Апардың әнұранына түсініктеме берген прозалық аудармасын жариялады. Апардың көптеген таңдаулы әнұрандардың ағылшын тіліндегі соңғы аудармаларын Индира Петерсон жариялады.
Мұра
Апарды паллава патшасы Махендраварманның шивалық дінге бет бұрғаны деп санайды. Оның еңбегі шивалық діни бағыттың қасиетті географиясын кеңейтуге және кішігірім Шива ғибадатханаларына атақ әкелуге көмектесті. Ол осы ғибадатханаларды өз өлеңдерімен қасиетті етті .
Ғибадатхана қызметтері
Апар Ведаларды атап өтті және Ведалық рәсімді ғибадатханаға байланыстырды Агамик пуджа сол кезден бері Шива ғибадатханаларында орындалады. Апардың дәстүрі Тамилдің Шива ғибадатханаларында дами түсті. Одуварлар, станкарлар немесе Катталайярлар Тамил Надудағы Шива ғибадатханаларында күнделікті рәсімдерден кейін Теварам әнін айтып, музыкалық бағдарламалар ұсынады. Бұл әдетте құдайлық құрбандықтан кейін көп ұзамай хор бағдарламасында орындалады. Теварам әнін Мадурайдың Минақши Аман ғибадатханасы, Неллаяппар ғибадатханасы және Сухиндрам сияқты ғибадатханалардағы музыкалық бағаналардан музыкалық қойылымдар орындалды. Бұл әндердің әншілері Тирупадиям Виннапам Сейвар немесе Пидарар деп аталған, бұл туралы Тируваллам Билаванешвара ғибадатханасының жазбаларында Нандиварман III жазған. Раджараджа 48 пидарарға орынбасарлық берді және олардың асырауы мен мұрагерлері үшін жомарттықпен қамсыздандырды.
Тарих және мәдениет
Парамасивананнанның айтуынша, Аппардың әндері VII-IX ғасырлардағы тамил индустарының тарихы мен мәдениеті туралы мәлімет береді. Олар билеушілердің, қалалардың, ауылдардың, мерекелердің, ауыл шаруашылығының, сауданың, ғибадатханалардың, ғибадатханалардың ашаршылық пен экономикалық қиындықтар кезінде әлеуметтік қолдау көрсетудегі рөлін, ғибадатханалардың би, музыка, өнер, өмірлік ырым-жырымдардағы рөлін, әлеуметтік жағдайларды, әдебиет пен білім беру жүйесін атайды. Апардың Дигамбара джайнизмін Шейва индуизміне қайту алдында зерттегенін ескере отырып, ол екі дәстүрге тарихи көзқарасты да қамтиды.