Кіріспе
Leon Shamroy, A.S.C. (1901 жылы 16 шілде, 1901 жылы 7 шілде, 1974 жылы) - американдық кинооператор. Ол Чарльз Лангпен бірге кинематография бойынша Оскар сыйлығына ең көп номинация алған. Жарты ғасырлық мансабында ол 18 номинация алып, 4 жеңіске қол жеткізді, бұл рекордты Джозеф Руттенбергпен бөлісті.
Leon Shamroy, A. S. C. (July 16, 1901 – July 7, 1974) was an American film cinematographer known for his work in 20th Century Fox motion pictures shot in Technicolor. He and Charles Lang share the record for most Oscar nominations for Cinematography. During his half century career, he gained 18 nominations with 4 wins, sharing the record for wins with Joseph Ruttenberg.
Ерте өмір және мансап
1889 жылы Шамройдың орыс әкесі, Шамроевский фамилиясы, туған елінен қашып, АҚШ-та дәрігер болған революционер ағасына бару үшін АҚШ-қа келді. Шамройдың әкесі АҚШ-ты ұнатып, қалуға шешім қабылдады. Ол қоныс тепкеннен кейін Колумбия университетінде химия мамандығы бойынша білім алып, кейін дәріхана ашты. Шамрой Купер Юнион (1918), Нью-Йорк Сити Колледжінде (1919-20), Колумбия университетінде (онда ол механиканы зерттеді) білім алды. Практикалық ойлы отбасынан шыққан жас Леон мектептен кейін жиі ағасының кеңсесінде кіші суретші болып жұмыс істеді. Ақырында ол өзі инженер болды, бірақ жеткіліксіз сыйақыға байланысты осы саладан кетті. Оның кейбір отбасы Калифорнияға көшіп барып, Д. В. Гриффитпен байланысқа түсті. 1920 жылы ол Fox лабораториясына зертханалық жұмыстарға көмектесу үшін қосылды және он үш жыл күресші техник ретінде жұмыс істеді. Оның кинодағы мансабы эксперименталды фильмдермен басталды, олар ең қарапайым құралдармен түсірілді. 1920 жылдары ол Чарльз Хатчинсонның көптеген танымал экшн фильмдерін Pathé үшін түсірген кезде оператор болды. Оның алғашқы эксперименталды фильмі "Соңғы сәт" (1928) - венгр режиссері Пол Фехоспен бірлесіп түсірген. Бұл түсіндірме атаусыз жасалған алғашқы үнсіз фильм болды және Ұлттық шолу кеңесі оны 1928 жылдың құрметті фильмі деп таныды. "Байқап (тозаңда) " тағы бір фильм Голливудтың назарын аударды, олардың кейбіреулері Шамройдың камералық жұмысын "алтынға тең" деп сипаттады. Осы уақытта Шамрой Мексикаға барып, Роберт Флаэртиге "Акома, Аспан қаласы" атты фильмде жұмыс істеді. Бұл ежелгі үнді тайпасы туралы әңгіме. Өкінішке қарай, ол сақталған қойма өртеніп, жойылып кетті. Флаэрти жаңа компания құруды ойлап, Шамройды қатысуға шақырды, бірақ 10 долларлық кәсіподақ жарнасын төлегеннен кейін Шамройдың атына 15 доллар ғана қалды. Оның орнына ол екі роликті деректі фильм түсіріп, оны үнді аңызына негіздеді. Ол ешқашан жарық көрген жоқ. Шамройдың келесі жұмысы Гарри Конның Колумбияда болды. Ол бес күн бойы жалғасты; Кохн әлі өнер адамдарына дайын емес еді. Колумбияда қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін Шамрой Люис Б. Майердің немере інісі Джек Каммингске иттер ойнаған атақты эпикалық эпикалық фильмдердің MGM пародиялар сериясында жұмыс істеді. "Иттерге қарсы күресте тыныштық" фильмдерінің бірінде иттер соншалықты шынайы болғандықтан, оларды атып түсіргенде, адамгершілік қоғам ашуланды. Шамройдың келесі жұмысы Азиядағы этнологиялық жоба болды, ол бір төңіректегі арманға айналды. Ол мен оның командасы төртінші сыныпты жолаушы, олар жүзіп бара жатқан кемеде, Канаданың Императрицасы, екі күн Йокогамадан кейін отыз адамды өлтіріп, пышақпен ұрып өлтірді. Көп жылдан кейін, Crash Dive (1943) атты фильмде жұмыс істеп жүргенде, ол жұлдыз Тайрон Пауэрдің кемедегі дәл осындай қорқынышты бастан кешкенін білді. Шамрой камерасы мен 100 мың фут пленкамен бұл қиындықты жеңіп шықты. 1930 жылы Жапонияны аралап, контрабандалық материалдарды түсірді. Ол Қытайға барып, тағы да құпия кадрларды түсіріп, Манилаға қарай жолға шығады. Ол Голландияның Шығыс-Индия, Бали, Самарай және Батавия сияқты алыс жерлерде фильмдер түсірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол өзінің материалдарын Вашингтондағы Соғыс департаментіне тапсырды.
Голливуд
Парамаунттың Б. П. Шульберг оның жұмысын көріп, 1932 жылы оны қолға алды. Шамрой сол кезде ақшасы түспеген еді, өйткені ол қалған аз ақшасын "аяқ жеп жатқан қыздарға және вискиге" жұмсаған болатын. Джон М. Сталл, Шамрой кейінірек оны көкке тастап (1945) түсірген, оның "Соңғы сәт" атты фильмін көрді және қатты әсер еткенмен, Шамройды "өте көркем" деп ойлады. "Үш бұрышты ай" (1933) - Клодетт Колбертпен бірге түсірген бірнеше фильмдердің алғашқысы. Осы кезеңде ол қара-ақ фотосуреттермен ерекшеленіп, танымал болды. Алдыңғы онжылдықта қысқа уақытқа жұмыс берушісі болған Колумбияға қарыз ретінде Шамрой Грегори Ла Кава режиссерлік жасаған "Жеке әлемдер" (1935) фильмінде кеңінен қолданылғанға дейін зум линзаларын қолданған. Бұл психикалық ауру туралы фильм еді, және зомб линзасы әсіресе аурудың үлкен жігіті Уильямстың ашуындағы сахнада тиімді болды. Сол кезде зомб линзалары аз, ал жарық өлшегіштері жоқ еді. Шамрой Парамаунтты Б. П. Шульбергтің құлдырауымен тастап кетті. Көп ұзамай Дэвид О. Селзник оны Джанет Гейнорға тест жасау үшін жіберді. Алайда Шамройдың ұялып, басқа операторлардың қайсысы жақсы көретінін білу үшін оны сынап жатқанын білгенде, Шамрой қатты қайғырады. Карл Штрусс басқалардың бірі болды; Шамройдың жиырма минутына 12 сағат кетті. Шамрой "Жүректегі жас" (1938) фильмін түсіру үшін жалданады. Оның таланты мен қабілеттері енді танылғандықтан, Шамрой Майрон Селзник арқылы 20th Century Fox-та жұмысқа орналасты, онда ол келесі 30 жыл бойы болды. Сол кезде ол сахнада жарық берудің минималды әдісін дамытты. Шамрой екінші дүниежүзілік соғыс кезінде түсірілген пацифистік фильм Уилсон (1944) фильмін мақтан тұтатын. Бұл әскерлерге ешқашан көрсетілмеген, себебі анық. Бұл суретте сол кездегі әдеттегідей емес табиғи интерьерлер қолданылған. Шейхтар шаңырағының бір көрінісі флагтардың артына жарық жасыруды талап етті. Баль залындағы аркаларды жылжыту үшін жүз адам қажет болды. Даррил Ф. Занук алғашқы кадрлардан қатты таңғалды, ол Шамройды қызметкерлердің құттықтауымен сүйді. Жарықпен жарық көрген 5000 адам мен жүздеген жалаулар 1912 жылғы Балтимор Демократиялық Конвенциясының қайта жасалуы экранның ең таңғажайып түсірілімі болды. 1946 жылы ол Мэрилин Монроның алғашқы экрандық сынағын түсірді. Ол өзінің экрандық сынағында: "Мен бұл қыз тағы бір Харлоу болады деп ойладым. Табиғи сұлулығы мен өзін төмен сезіну қабілеті оған құпия сезім сыйлады. Мен суық тиді. Бұл қыздың мен үнсіз фильмдерден бері көрмеген ерекшелігі бар еді. Глория Свонсон сияқты әдемі сұлулық бар еді, ал Жан Харлоу сияқты фильмде жыныстық қатынасқа түсіпті. Тестілеудің әрбір кадрларында жыныстық қатынас бейнеленген. Ол дыбыс таспасына мұқтаж емес, визуалды эффекттерді жасады. Ол бізге эмоцияларды суреттер арқылы сата алатынын көрсетті".
Кейінгі мансап
1950 жылдары Шамрой Фокстың үлкен фильмдерінің көпшілігін түсірді. Ол өзінің барлық фильмдерінің ішінде ең мақтанышы "Килиманджароның қарлары" (1952) болды. Атауына қарамастан, "Сноуз" фильмінің бәрі студияда түсірілді. Шынайы таудың бірнеше суреттерін Чарльз Г. Кларк түсірді. "Көмекен" (1953) - кинематографтың "Cinemascope" әдісімен түсірілген алғашқы фильм. Шамрой үшін кең экранның өлшем қатынасы теңдесі жоқ қиындық болды. 1950 жылдары Fox-тағы көптеген режиссерлерге Cinemascope талаптарына бейімделуге көмектескен кезде Шамрой жаңа процесті ешқашан ұнатқан жоқ. Чарльз Хигаммен сұхбаттасқанда Шамрой: "Бірақ бұл кең экранды "революциялар"; о, құдайым! Сізге қайтадан сахналық пьеса келді, сіз суреттерді ең алғашқы дыбыс күніне қайтарасыз, бірақ ол он жыл бойы кино өнерін қиратса да, кең экран кино бизнесін құтқарды. " Ол кинотеатрлардағы фильмдердің жаңа форматтарын әзірлеу үшін 1950-60 жылдары қарқынды жұмыс істеген. 1956 жылы ол Fox Cinemascope 55 процесін қолданды. Бұл жерде 55 мм-лік тас тасқындар түс пен нақтылық жағынан айқындықты арттырды. "Патша мен мен" (1956) фильмінде осы әдіс қолданылса да, ол тек 35 мм-лік түсірілімде ғана шығарылды. Екі жылдан кейін Шамрой Оңтүстік Тынық мұхитты Тодд АО деп аталатын жаңа процеспен суретке түсірді. 65 мм-лік фильмнің көлемі және кез-келген фильмге бейімделетін көпжақты проекторлармен Шамройдың техникасы айқын болды. Шемрой осылай басқа үш фильм түсірді: Порги мен Бесс (1959), Клеопатра (1963) және Агония мен экстаз (1965). Шамрой бірде былай деп айтқан: "Кішігуші камера - бұл әңгімелесуші адам сияқты, біз онысыз да істей аламыз. Камераның әңгімеге қосылуы дұрыс, бірақ ол ешқашан үстемдік етпеуі керек. Бұл оқиғадан алаңдатуы тиіс емес. Киноның нағыз шеберлігі - камераның әртүрлі ойыншылардың көңіл күйіне, оқиғаның қарқынына сай келуінде". Шамрой қатал және тез ашулы болғандығымен танымал болды, ол режиссерлер Рубен Мамулиан, Джон М. Сталь және Отто Премингермен үнемі қақтығысты. Ол сондай-ақ перфекционист ретінде танымал болды, бұл Фриц Ланг пен Генри Фонда "Сіз бір рет ғана өмір сүресіз" фильмін түсіру кезінде ашуландырады. Бірде ол Ли Гармес "мен сияқты жақсы болатын күнді ешқашан көрмейді және бұл кино бизнесіндағы кез-келген адам үшін қолданылады" деп мәлімдеді, бұл өзін басқа кинематографистерден жақсы деп санайтынын білдіреді. Шамрой 1974 жылы 72 жасында қайтыс болды.
Отбасы
Ол үш рет үйленген, төрт баласы бар. 1925 жылы 1 қарашада ол Розамонд Маркусқа үйленді, оның ұлы Пол Шамрой (1926 жылы 24 тамыз, 1969 жылы 12 мамыр) дүниеге келді. Олар 1937 жылдың ақпан айында ажырасып кетті. Содан кейін ол 1938 жылы 2 ақпанда Э. Мейсон Хоппердің қызы Одри Мейсонға үйленді. Олардың екі баласы болды: Патрисия Мейсон және Тимоти Куллинан. Олардың некелері 1948 жылы 23 сәуірде ажырасумен аяқталды. 1953 жылдың 12 мамырынан бастап қайтыс болғанға дейін киноактриса Мэри Андерсонмен тұрмыста болды. Ол Андерсонмен бірге екі айлық болған Андерсон Александр Шамрой есімді ұлды дүниеден өтті.