Кіріспе
Тайваньның 36000 шаршы шақырым жерінде дінге сенушілердің ғибадат етуі мен жиналуы үшін 33000-нан астам орын бар. Орташа есеппен бір діни ғимарат (ғибадатхана, шіркеу және т.б.) Тайваньда әр шаршы километрге шаққанда діни ғимараттар саны ең көп деп саналады, бұл қытай тілі көпшілік болып табылатын аймақтағы "ең діни" аймақ болып табылады.
Pie chart
|thumb = right
|caption = Religion in Taiwan (2020 estimate) In Taiwan's 36,000 square kilometers of land, there are more than 33,000 places for religious (believers) to worship and gather. Averaging almost one religious building (temple, church, etc.) for every square kilometer, Taiwan is considered to have the highest density of religious buildings, making it the "most religious" region in the area where Chinese is the majority language.
Тарих
XVII ғасырдан бұрын Тайвань аралында австронезиялық тайваньдықтар тұратын. Тайвань аборигендері дәстүрлі түрде анимистік этникалық дінді ұстанады. 1624 жылы арал Голландияның қолына түскенде, тайваньдықтар арасында протестантизм таралды. Екі жылдан кейін, испандықтардың билігімен католикалық шіркеу аралға кірді. Хан қытайлары аралда қоныстанғаннан кейін Тайвань қытай этносын құрды, аустронезиялық аборигендер мен қытай халықтық діндері арасындағы алмасулар болды. Мысалы, Сираяның құдайлары Әли зу деген құдай Тайваньның кейбір жерлерінде хан құдайларына қосылған.
17 және 18 ғасырлар
Хан қытайларының көп ағыны 1660 жылдары императорлық биліктің Мин әулетінен Маньчжурияның Цин әулетіне өтуімен басталды. Көптеген Мин әулеті адалдары оңтүстікке қашты, соның ішінде Чжэн Чэнгонг, Коксинга, Маньчжу әулетіне қарсы соғысқан әскери қолбасшы. Ол 1661 жылы мыңдаған сарбаздармен Тайваньға жүзіп барып, голландиялықтармен соғыста голландиялық әскери күштерді жеңіп, қуып шығарып, аралдағы алғашқы қытай мемлекеті Туннинг патшалығын құрды. Қытайлық қоныстанушылар, негізінен Фуцзянь мен Гуандуннан, аралға көшіп келе бастады. Тайваньға көші-қон саясаты 1788 жылға дейін, тіпті 1683 жылы арал Циннің саяси бақылауына түскеннен кейін де шектеу болды. Қытайлық көшіп келушілер өздерімен бірге Қытайдың дәстүрлі діндерін әкелді, бұл Қытай құдайларына табынудың айналасындағы қауымдарды біріктіруге қызмет етті. Қоныс аударушылар негізінен ер адамдар болғандықтан, әр түрлі аймақтардан келген, ал алдымен көптеген адамдар бірдей тегімен және бірдей туысқанынан болғандықтан, туыстық құдайлардың ата-бабалар ғибадатханалары 1790-шы жылдарға дейін дамымаған, онда аралда отбасылардың жеткілікті ұрпақтары құрылған. Косинга мен Цин дәуіріндегі алғашқы қоныс аударушылар өздерімен бірге құрлықтағы ғибадатханалардан мүсіндер немесе хош иісті заттардың күлін әкеліп, оларды үйлерге немесе уақытша сабан шатырларға, ал кейінірек оларды құруға мүмкіндік берген экономикалық жағдайларға сәйкес ғибадатханаларға орнатты. Көрнекті ғибадатханалар діни, саяси және әлеуметтік өмірдің ошағына айналды, көбінесе Цинь шенеуніктері мен мемлекет қолдаған ғибадатханаларды басып қалды. Буддизм мен даосизмнің ілімдік және бастамашылық діндері осы кезеңде белсенді болғандығы туралы айғақтар аз. Тайвань шекаралық ел болғандықтан буддистік және даосистік дін басшыларына тартымды емес еді.
19 ғасыр
Цинь династиясының ортасында жапон билігі кейіннен ораза ұстайтын діндермен (дзайжиао) біріктіретін буддизмнің таралған секталары вегетариандық ережелеріне байланысты материктен Тайваньға миссионерлер жібере бастады. Олар таза буддизм мен даосизмге қарағанда, адамдарын көбірек жақындата алды. Жапондық зерттеулер алғашқы отарлау кезеңінде Чайцзяо секталарын Чан буддизмі Линцзи мектебінің желісі ретінде анықтады, бірақ қазіргі ғалымдар олардың әйел жаратушы құдай Ушенг Лаомуға негізделгенін біледі және оларды рухани қызметке тағайындалмаған буддизмнің түрі ретінде маскировкаланған луоизм салалары ретінде анықтайды. Чжайцзяо секталары сангханы жеке діни қызметкерлер ретінде емес, сенушілер қауымы ретінде таниды. Жапон үкіметі буддистік деп қате санаған басқа да халықтық діни секталар Тайваньда белсенді болды. Ең танымал үш ораза ұстайтын дін болды: Цзиньчуань, Лонгхуа және Сянтиандао дәстүрлері (соңғысы Тайваньға 19 ғасырдың ортасында енгізілді).
ХХ ғасыр Жапон билігі
1895 жылы Маньчжу үкіметі Тайваньды Жапонияға бірінші қытай-жапон соғысынан кейін берілген шарт аясында тапсырды. Жапондықтардың 51 жыл бойы билік жүргізген кезінде, губернаторлар "туған жерлердің діндерінің" қызметін бақылауға арналған ережелерді шығарды. 1895 жылдан 1915 жылға дейінгі алғашқы кезеңде жапондықтар жергілікті діндерге қатысты лаис-ферер саясатын қабылдады. Екінші кезеңде 1915 жылдан 1937 жылға дейін үкімет жергілікті діндерді қатаң бақылауға тырысты. Үшінші кезең, Жапония мен Қытай арасындағы қақтығыстардың басталуымен тұспа-тұс келген, жапон үкіметі "мәжіметті қайта құру қозғалысын" қамтитын жапондықтандыруды (皇民化運動) бастады. Жапон дәуірінде көптеген жергілікті топтар синтоизмге күштеп айналдырылды, тек біразы ғана (мысалы, Сайсият халқы) қарсылық көрсете алды және өз дәстүрлерін сақтай алды. Бұл көбінесе жапон антропологтарын Тайваньға келіп, діни дәстүрлерді заңды мәдени мұра ретінде құжаттауға көндіру арқылы жасалды, алайда кейбір дәстүрлі рәсімдерді орындауға рұқсат етілген жергілікті халықтар да синтоист ғибадатханаларында дұға етуге мәжбүр болды. Буддизм Қытай мен Жапонияның ортақ мұрасы ретінде Қытайдың халықтық діні мен даосизмнен жақсы қаралды. Кейбір тайваньдық буддистік топтар жапон үкіметімен ынтымақтасты, ал жапондық буддистік секталар Тайваньға миссионерлер жіберді, тіпті джайцзяо буддистік топтарымен жұмыс істеді. Тайваньға әкелінген жапон буддалық топтардың жалпы санын 8 мектептің 14 сектасына жіктеуге болады. Алайда, қытайлық және жапондық будда дәстүрлерінің арасындағы терең айырмашылықтарды ескере отырып (басқалармен қатар, жапондық діни қызметкерлер үйленеді, ет жейді және шарап ішеді, олардың барлығы қытай монахтары аулақ болады), қытай буддизмін "жапондықтандыруға" Тайвань будда қауымдастықтары қарсылық көрсетті. Сол кезеңде Тайваньның буддалық ғибадатханаларының көпшілігі "Төрт қасиетті тау" (台灣四大名山) деп аталатын төрт орталық ғибадатхананың біріне қосылды. 1915 жылы "Силай Эрмитажы оқиғасынан" кейін Тайваньдағы жапондық діни саясат өзгерді. Бұл монастырь буддистік зал болған, онда Ю Цинфан (余清芳) жапондарға қарсы көтеріліс бастаған, оған көптеген басқа да халықтық діни және даосистік секталар қатысты. Жапон үкіметі бұл жоспарды ашып, Ю Цинфанды басқа 94 ізбасарларымен бірге тез арада соттап, өлтірді. Бұл оқиғадан кейін Жапон үкіметі Тайваньның "ежелгі діни әдет-ғұрыптарына" күдікпен қарай бастады. Үкімет жергілікті ғибадатханаларды тергеп, тіркей бастады және реттей бастады, сонымен қатар бүкіл аралда буддалық діни бірлестіктер құрды, тіпті жаицзяо буддалық топтары да тіркелген, олардың жарғылары үкіметке адалдықты ұсынды. 1937 жылы Марко Поло көпірі оқиғасынан кейін және Екінші Қытай-Жапон соғысының басталуынан кейін Токио Жапонияның отарларындағы халықтарды тез арада мәдениетке баулуды бұйырды. Бұл қытайлықтардың дәстүрлі діндерінен жұртты айырып, оларды мемлекеттік синтоизмге айналдыруды білдірді. Тайваньда көптеген синтоизм ғибадатханалары құрылды. Қытайлық отбасылық құрбандық үстелдері кадимана мен буцуданмен ауыстырылды, сондай-ақ діни мерекелердің жапон күнтізбесі енгізілді. Кейінгі "мәжістерді қайта құру қозғалысы" қытай халқының арасында үлкен алаңдаушылық тудырды және оның әсері кең болды. Оның басталуы 1936 жылы өткен "Халық әдет-ғұрыптарын жақсарту жөніндегі конференция" кезінде болды, онда ғибадатханаларды қиратуды насихаттаудан гөрі, даосизм мен халық ғибадатханаларының реформасы мен стандартталуы бойынша шаралар талқыланды. 1937 жылы Қытай мен Жапония арасындағы ашық соғыс басталғанда, бұл практикаларды тыйым салуға және тіпті күшейтілген шаралар қабылдауға әкелді, өйткені жапондық шенеуніктер халық ғибадатханаларына негізделген діни мәдениетті жапондықтардың негізгі кедергісі ретінде көрді. Нәтижесінде кейбір жергілікті билеушілер ғибадатханаларды жауып, қиратып, мүсіндерін өртеп, ақшаларын және үй-жайды тәркілей бастады. 1940 жылы жаңа генерал-губернатор билікке келгеннен кейін "мәжістерді қайта құру қозғалысы" тоқтатылды. Жапондықтардың қытайлық халықтық дінге қуғын-сүргін жасауы қытайлықтардың арасында күмән мен сенімнің жоғалуына әкелді. Бұған қоса, жапондықтар құдайларға деген сенімін жоғалтып алғандықтан, олардың жалпы адамгершілік нормалары төмендеп кеткенін байқаған. Бұл саясат кішігірім мұсылман қауымының жоғалуына әкелді, бірақ 1949 жылы Қытай Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Гоминь�...
1945 жылдан бастап Қытай Республикасының билігі
1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Тайваньды басқару No No Жалпы бұйрық арқылы Қытай Республикасына берілді. 1. Жасырын Қытай Халық Республикасы төрт жылдан кейін Қытайдың материктік бөлігінде Қытай Коммунистік партиясының қол астында құрылды. 1949 жылы 63-шы Даоизмнің аспан шебері Чжан Энпу (張恩) Қытай Республикасы үкіметі Қытай Азамат соғысында жеңілгеннен кейін Тайваньға қашып, Жэнь-И Даоның діни басшылығы мен ортодоксалдығын Тайваньға әкелді. Аспан шеберінің ұрпағы 65-ші Аспан шебері Чжан Ицзянға (張意將) өтті. Тайваньның 1970-80 жылдардағы ("Тайвань кереметі") экономикалық қарқынды өсуі, сонымен қатар Қытай халықтық дінінің тез жаңаруы, Макс Вебердің секуляризация мен құлшыныстан арылу туралы теорияларына қарсылық білдіру көптеген ғалымдарды халықтық діни мәдениеттің адалдық, ғибадатханалар мен құдайлар қоғамы сияқты құндылықтарға баса назар аудару арқылы аралдың экономикалық дамуына қалай ықпал еткенін зерттеуге итермеледі. Сол кезеңде халықтық діндер қоршаған ортаға байланысты себептерге байланысты болды. Қытай құтқарылу діндері (мысалы, бұрынғы Сянтиандао) Тайваньда 1945 жылдан кейін өте танымал болды, бірақ олардың кейбіреулері 1980 жылға дейін заңсыз болды. 1950 жылдан кейін, әсіресе 1970 жылдан бастап буддизмнің елеулі өсуі болды. Қытай буддизмі ерекше жаңа формаларға айналды, мысалы, Цзю Чи, Фо Гуан Шан және Дхарма барабан таулары сияқты ұйымдардың негізі қаланды, олар ХХ ғасырдың басында Қытайда құрылған гуманистік буддизм қозғалысына ілеседі. Көптеген жоғары дәрежедегі будда ұстаздары, мысалы, Хосинг Юн, Шэнь Йен, Инь Шунь және басқалары Қытай Республикасы үкіметі Қытай Азамат соғысында жеңілгеннен кейін Тайваньға қашып кеткен кезде Қытайдан Тайваньға қашып кетті. Олар Тайваньда гуманистік буддизм реформашыл қозғалысын алға тартты, оны Қытай материгінде Тайсу ұстазы бастады. Тибет буддизмі де аралға тараған. 2000 жылдан бастап Тайвань мен Қытайдағы діни топтар арасындағы ынтымақтастық күшейіп, олардың арасындағы шиеленістер азайды. Осыған қарамастан, өткен оқиғалардан, соның ішінде Қытай Халық Республикасы Тайваньды Біріккен Ұлттар Ұйымынан алып тастауынан туындаған шиеленістер әлі де бар.
Қытай халық діні
Қытайдың дәстүрлі, танымал немесе халықтық діні немесе жай ғана қытай діні, сондай-ақ Шэннизм деп аталады, хан қытайларының этностық діни және рухани тәжірибесінің, пәндерінің, сенімдерінің және тәжірибелерінің жиынтығын айқындайды. Бұл діндер кешенінің тағы бір атауы - Ян Якоб Мария де Грот жасаған Қытай универсизмі және Қытай дінінің ішкі метафизикалық көзқарасына сілтеме жасайды. Ол шенге табынудан тұрады (神 "құдайлар", "рухтар", "білімдер", "білімдер", "архетиптер"; сөзбе-сөз "өнерлер", заттарды туғызатын және оларды өркендететін энергиялар) табиғат құдайлары, қала құдайлары немесе басқа да адам агломерацияларының қамқоршы құдайлары, ұлттық құдайлар, мәдени батырлар мен жарты құдайлар, ата-бабалар мен ата-бабалар, туыстық құдайлар. Бұл құдайлардың кейбіреулері туралы киелі аңыздар Қытай мифологиясының бір бөлігі болып табылады. Тайваньдағы қытай халықтық діні Жэнь-И даосистік дінбасылары (сань-джу даоши), фэшидің (таоистік емес рәсім шеберлері) тәуелсіз ордендері және тонджи бұқаралық ақпарат құралдары жүзеге асыратын рәсімдік қызметпен қамтылған. Тайваньның қытай халық дінінің Ван И ғибадат етуі сияқты ерекшеліктері бар. Қытайда Фалуньгунға тыйым салынғанымен, Тайвань тұрғындары оны еркін қолдана алады.
Қытай құтқарылушы
2005 жылы Тайвань халқының 10% -дан астамы құтқарылудың түрлі халықтық діни ұйымдарына мүше болды. Олардың ішіндегі ең ірісі - Игуандао (халықтың 3,5% -ы), содан кейін Тиандизм (оның екі шіркеуі, Аспандық ізгілік пен Ғаламның Иесі шіркеуі, арал тұрғындарының 2,2% -ын құрайды), Миледао (Игуандаоның тармағы 1,1% -ды құрайды), Зайлизм (0,8%) және Сюаньюаньнизм (0,7%), және басқа да кішігірім қозғалыстар, соның ішінде Космос алдындағы құтқарылу және Дайиизм. Конфуцийшілдік Тайваньда көптеген қауымдастықтар, Конфуций мен даналарға табыну үшін ғибадатханалар мен киелі орындар түрінде бар. 2005 жылы Тайвань халқының 0,7% -ы Хуанюаньнизмді ұстанады, бұл конфуцийшілдік дін, Хуандиге құдайдың символы ретінде табынады.
Буддизм
Буддизм Тайваньға Цинь династиясының ортасында (18 ғасыр) жаяу халықтық секталар арқылы енгізілді. Содан бері Тайваньда буддизмнің бірнеше түрі өркендеді. Жапондықтар тұтқаны кезінде буддизмнің жапондық мектептері (Shingon Buddhism, Jōdo Shinshū, Nichiren Shū) мәдени ассимиляция саясатының бөлігі ретінде көптеген тайваньдық буддистік ғибадатханаларға ықпал етті. Көптеген буддистік қауымдастықтар қорғаныс үшін жапон секталарына қосылса да, олар көбінесе қытай буддистік дәстүрлерін сақтады. Мысалы, қытай буддизмін жапондықтандыру, дін қызметкерлерінің некелесуі және ет жеу мен шарап ішу тәжірибесі жапондықтар басып алған Кореяның буддистік дәстүріндедей сәтті болған жоқ. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін және аралда Қытай Республикасы құрылғаннан кейін Қытайдан көптеген монахтар Тайваньға көшіп келді, соның ішінде Инь Шунь (印順) жалпы алғанда гуманистік буддизмді Тайваньға әкелген негізгі тұлға деп саналады. Олар аралдағы қытай буддизмін дамытуға елеулі үлес қосты. Қытай Республикасының буддистік қауымдастығы 1980 жылдары діни іс-әрекеттерге шектеулер енгізілгенге дейін буддистік доминантты ұйым болып қала берді. Бүгінде Тайваньда бірнеше ірі гуманистік буддалық және буддалық модернисттік ұйымдар бар, соның ішінде Шэнь Йен (聖嚴) құрған Дхарма барабан тауы (Фǎgǔshān 法鼓山), Хсинь Юн (星雲) құрған Будданың жарық интернационалы (Фóguāngshān 佛光山) және Ченг Йен (嚴法師) құрған Цзы Чи қоры (Cíjì jījīnhùi 慈濟基金會). Жаяяо буддалық топтары қоғамға ықпалын сақтап келеді. Соңғы онжылдықтарда Тайваньда буддизмнің қытайлық емес түрлері, мысалы, Тибет буддизмі және Сока Гаккай Ничирен буддизмі кеңінен таралды. Тайваньда буддизмге деген сенім 1980-жылдардан бері айтарлықтай өсті. 1983 жылы 800 000-нан (халықтың 4% -ы) буддистердің саны 1995 жылы 4,9 миллионға дейін, ал кейіннен 8 миллионға дейін (халықтың 35% -ы) 2005 жылы өсті.
Бахаи діні
Бахаи дінінің Тайваньдағы тарихы дін Қытай мен жақын маңдағы Жапонияның аймақтарына кіргеннен кейін басталды. Бахаилер Тайваньға 1949 жылы келді және олардың ішінен бахаи болған алғашқысы Джером Чу (Чу Яо Лун) 1945 жылы АҚШ-қа барған кезде болды. 1955 жылдың мамырына қарай Тайваньның алты жерінде он сегіз бахай болды. Тайваньда алғашқы жергілікті рухани конгресс Тайнань қаласында 1956 жылы өтті. Жергілікті рухани ассамблеялардың саны артып келе жатқандықтан (Тайпей, Тайнань, Хуальен және Пингтун), Тайвань ұлттық рухани ассамблеясы 1967 жылы құрылды. 2005 жылы Азаматтық істер департаменті шығарған дін туралы ресми статистикада бахаилердің 16000 мүшесі және 13 жергілікті рухани ассамблеясы бар екені айтылған. Қытай Республикасы азшылық мәртебесіне қарамастан, Куоминдаңның алғашқы саяси басшыларының көбі христиан болды. Қытай Республикасының бірнеше президенті христиан болды, соның ішінде конгрегационалист болған Сунь Ятсен, методист болған Чианг Кай Шек және Чианг Чин Куо, Ли Тенг Хуй - пресвитериан шіркеуінің мүшесі. Пресвитериан шіркеуі 1980 жылдан бері Демократиялық прогрессивті партиямен тығыз байланыста. Тайваньдағы христиан діні 1970 жылдан бастап, 1950-1960 жылдар аралығында қатты өскеннен кейін, төмендеді.
Индуизм
2020 жылы ARDA мәліметтері бойынша Тайваньда 2356 (0,01%) индус болды.
Ислам діні
Ислам діні Арабия түбегінде пайда болғанмен, біздің заманымыздың 7-ші ғасырында-ақ шығысқа қарай Қытайға тарады. Мұсылман саудагерлері жергілікті қытайлық әйелдерге үйленіп, Хуэй халқы деп аталатын жаңа қытайлық этнос құрды. Ислам алғаш рет Тайваньға 17 ғасырда Қытайдың оңтүстік жағалауындағы Фуцзянь провинциясынан келген мұсылман отбасылары Косинганың голландиялықтарды Тайваньнан қуып шығару үшін шабуылға шыққан кезінде бірге барды. Ислам діні тараған жоқ, олардың ұрпақтары жергілікті тайваньдық қоғамға сіңісіп, жергілікті әдет-ғұрыптар мен діндерді қабылдады. Қытайда Азамат соғысы кезінде 20 мыңға жуық мұсылман, көбінесе солдаттар мен мемлекеттік қызметкерлер, Гоминьданмен бірге Қытайдан Тайваньға қашып кетті. 1980 жылдан бері Мың Мьянма мен Таиландтан мыңдаған мұсылман, коммунистердің Юньнаньды басып алуы салдарынан қашып кеткен ұлтшыл сарбаздардың ұрпақтары, жақсы өмір іздеп Тайваньға көшіп келді. Соңғы жылдары Тайваньға индонезиялық жұмысшылар саны көбейді. 2005 жылғы санақ бойынша Тайваньда 58000 мұсылман бар екен.
Иудаизм
Тайваньда 1950 жылдан бері еврей қауымы бар. 2011 жылдан бері Тайбэйде Хабад бар.
Синтоизм
Гаоши ғибадатханасы - Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қайта салынған алғашқы синтоизм ғибадатханасы.
Санақ статистикасы
Келесі кестеде 2005 жылы Ішкі істер министрлігінің Азаматтық істер департаменті (ММИ) жариялаған дін туралы ресми статистика көрсетілген. Тайвань үкіметі Тайваньда 26 дінді мойындады. Ехоба куәгерлерінің саны ҚР ІІМ-нің мәліметтерімен емес, олардың өздерінің 2007 қызмет жылының есебімен анықталды. Бастапқыда екеуі де протестантизмнің бір бөлігі деп саналды. 2023 жылы ел діни еркіндікке 4 баллдан 4 балл алды.
ReligionMembers% of total populationTemples & churchesBuddhism (佛教) (including Tantric Buddhism)8,086,00035.1%4,006Taoism, Chinese Buddhism and folk religion (道教)7,600,00033.0%18,274Yiguandao (一貫道)810,0003.5%3,260Protestantism (基督新教)605,0002.6%3,609Catholic Church (羅馬天主教)298,0001.3%1,151Lord of Universe Church—Tiandiism (天帝教)298,0001.3%50Miledadao (彌勒大道)250,0001.1%2,200Holy Church of the Heavenly Virtue—Tiandiism (天德教)200,0000.9%14Zailiism/Liism (理教)186,0000.8%138Xuanyuanism (軒轅教)152,7000.7%22Islam (伊斯蘭教)58,0000.3%7Mormonism (耶穌基督後期聖徒教會)51,0900.2%54Tenriism (天理教)35,0000.2%153Church of Maitreya the King of the Universe (宇宙彌勒皇教)35,0000.2%12Haizidao (亥子道)30,0000.1%55Church of Scientology (山達基教會)20,000< 0.1%7Baháʼí Faith (巴哈伊教)16,000< 0.1%13Jehovah's Witnesses (耶和華見證人)20,300< 0.1%177True School of the Mysterious Gate (玄門真宗)5,000< 0.1%5Holy Church of the Middle Flower (中華聖教)3,200< 0.1%7Mahikari (真光教團)1,000< 0.1%9Precosmic Salvationism (先天救教)1,000< 0.1%6Yellow Middle (黃中)1,000< 0.1%1Dayiism (大易教)1,000< 0.1%1Total religious population18,724,82381.3%33,223Total population23,036,087100%
The figures for The Church of Jesus Christ of Latter day Saints were not from the MOI, rather they were based on self reported data from LDS Newsroom. The figures for Jehovah's Witnesses were not from the MOI and they were based on the Witnesses own 2007 Service Year Report. In the original report both of them were counted as part of Protestantism. In 2023, the country was scored 4 out of 4 for religious freedom.