1947 жылғы Тайвань көтерілісі

Кіріспе

28 ақпан оқиғасы (сонымен қатар 28 ақпан қырғыны, 228 оқиғасы немесе 228 қырғыны деп аталады). Бұл оқиға Тайваньның қазіргі тарихындағы ең маңызды оқиғалардың бірі саналады және Тайвань тәуелсіздік қозғалысына күшті серпін берді. 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуымен Жапония капитуляциялағаннан кейін, одақтастар Тайваньды Қытайға әкімшілік басқаруға берді, осылайша 50 жылдық жапон отаршылдық үкімшілігіне нүкте қойды. Жергілікті тұрғындар Гоминьдан (КМТ) билігінің жоғарыпарлылық және жиі жемқорлыққа толы әрекеттеріне наразы болды, оның ішінде жеке мүліктің еріксіз тартылып алынуы, экономикалық басқарудың нашарлығы және саяси қатысудан шеттету сияқты мәселелерді көтерді. 1947 жылдың 27 ақпанында Тайбэйдегі мемлекеттік монополия бюросының қызметкерлері тайваньдық жесірді контрабандалық темекі сатқан күдікпен ұстағанда жағдай шиеленістің шегіне жетті. Бір офицер ашулы толған көрермендерге оқ атып, бір адамды жаралады, ол ертесі күні қайтыс болды. Келесі күні әскерилер наразылық білдіргендерге оқ ашты, содан кейін наразылар радиостанцияны басып алып, бүкіл аралға көтеріліс туралы хабар таратты. Көтеріліс кеңіне тараған сайын, КМТ губернаторы Чэнь И әскери күштерді күшейтуге шақырды, және көтеріліс Ұлттық революциялық армия тарапынан қатыгездықпен басылды. Екі жылдан кейін, және одан соңғы 38 жыл бойы аралда "Ақ террор" деп аталатын кезеңде әскери жағдай режимі орнатылды. 2019 жылы Аудармалық әділет комиссиясы оқиғадан кейін сотталғандарды ақтады. Оқиға мен қырғын салдарынан қаза тапқандардың саны 18 000 мен 28 000 аралығында деп есептеледі. Басқа да бағалаулар одан да төмен. Тайвань тәуелсіздігін жақтаған президент Ли Тенг Хуэй басшылығымен оқиғаның мән-жайын анықтау үшін үкіметтік комиссия құрылды. Жапондық әкімшілік кезінде құрылған, барлығының тиімді деп мойындаған азаматтық тіркеу деректерін пайдалана отырып, олар Қытай әкімшілігіне берілген кезде кімдер тірі болғанын анықтады. Комиссияға көтеріліс кезінде қаза тапқандардың отбасыларына 6 000 000 NT$, шамамен 150 000 АҚШ доллары мөлшерінде өтемақы төлеуге рұқсат берілді. Отбасылар қазаның жоғарыда аталған оқиғалармен байланысты екенін дәлелдеуге міндетті емес. Осы кезеңде қайтыс болғандарға арналған өтемақы алу үшін барлығы 800 адам жүгінді.

The February 28 incident (also called the February 28 massacre, the 228 incident, or the 228 massacre) The incident is considered to be one of the most important events in Taiwan's modern history and was a critical impetus for the Taiwan independence movement. In 1945, following the surrender of Japan at the end of World War II, the Allies handed administrative control of Taiwan over to China, thus ending 50 years of Japanese colonial rule. Local residents became resentful of what they saw as high handed and frequently corrupt conduct on the part of the Kuomintang (KMT) authorities, including the arbitrary seizure of private property, economic mismanagement, and exclusion from political participation. The flashpoint came on February 27, 1947, in Taipei, when agents of the State Monopoly Bureau struck a Taiwanese widow suspected of selling contraband cigarettes. An officer then fired into a crowd of angry bystanders, hitting one man, who died the next day. Soldiers fired upon demonstrators the next day, after which a radio station was seized by protesters and news of the revolt was broadcast to the entire island. As the uprising spread, the KMT installed governor Chen Yi called for military reinforcements, and the uprising was violently put down by the National Revolutionary Army. Two years later, and for 38 years thereafter, the island would be placed under martial law in a period known as the "White Terror." In 2019, the Transitional Justice Commission exonerated those who were convicted in the aftermath. The number of deaths from the incident and massacre was estimated to be between 18,000 and 28,000. Other estimates are much lower. A government commission was set up under the administration of the pro Taiwan independence president, Lee Teng hui, to determine the facts. Using the civil registry set up during the Japanese administration, which was acknowledged by all as very efficient, they determined who was living at the time of the handover to the Chinese administration. The commission was given the power to award to the family of anyone who died in the period of the insurrection and the restoration of Nationalist government rule an amount of NT$6,000,000, about US$150,000. The families did not have to prove that the death was related to the above events. A total of 800 people came forward to get the awards for the people who died during the period.

Өмірбаян

Тайваньда жапондық 50 жылдық үкімшілік кезеңде (1895–1945) Тайвань экономикалық дамуды және тұрмыс деңгейінің жоғарылауын бастан өткерді, сондай-ақ Жапонияның негізгі аралдары үшін жабдықтау базасы болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Тайвань Қытай Республикасының әкімшілік бақылауына берілді, мұнда тұрақты келісімге қол жеткізгенге дейін тұрақтылықты қамтамасыз ету мақсаты болды. Тайваньдың генерал-губернаторы Чэнь И 1945 жылғы 24 қазанда келді және келесі күні капитуляция құжатына қол қойған соңғы жапон губернаторы Андо Рикичини қабылдады. Содан кейін Чэнь И осы күнді Тайваньды Қытай Республикасының құрамына қосу үшін «қайтарылу күні» деп жариялады. Тайваньдықтардың жапон үкімшілігіне деген көзқарасы, Жапон империализміне түскен Шығыс және Оңтүстік-Шығыс Азияның басқа аймақтарына қарағанда жағымдырақ болды. Бұл қарамастан, Қытай материгінен келген Гоминьдан әскерлері тайваньдықтар тарапынан бастапқыда жылы қарсы алынды. Алайда олардың қатал мінез-құлқы мен КМТ әкімшілігінің жемқорлығы соғыстан кейінгі кезеңде тайваньдықтардың наразылығына әкелді. Генерал-губернатор ретінде Чэнь И темекі, қант, камфора, шай, қағаз, химия, мұнай өңдеу, кен өндіру және цемент салаларындағы жапондық мемлекеттік монополиялар жүйесін қабылдап, сақтап қалды, ұлтшылдар басқа бұрынғы жапондық бақылаудағы аймақтардағы адамдармен қатар осылай әрекет етті (соның салдарынан Чэнь И «қарақшы» деген лақап атын алды). Ол шамамен 500 жапондық зауытты, кен орындарын, сондай-ақ жапондықтардың бұрынғы үйлерін тәркіледі. Экономикалық басқарудың нашарлығы ірі қара нарыққа, инфляцияға және азық-түлік тапшылығына әкелді. Көптеген тауарлар КМТ әкімшілігімен төмен бағада сатып алынып, Қытайдың ішкі соғысы кезіндегі тапшылықты жою үшін Қытай материгіне жөнелтілді, онда олар жоғары бағамен сатылды, Тайваньдағы тауар тапшылығын одан әрі ушықтырды. Ұлтшылдар билікке келгеннен 1946 жылғы көктемге дейін күріш бағасы бастапқы құнынан 100 есеге өсті, Шанхай бағасынан төрт есеге асып түсті. 1947 жылғы қаңтарға қарай бастапқы бағадан 400 есеге өсті. Қытай материгінен келген «спекулянттар» барлық өнеркәсіпті, сондай-ақ саяси және сот органдарын басып алды, бұрынғы жұмыс істеген тайваньдықтарды ығыстырды. ROC гарнизонының көптеген әскерлері тәртіпсіздікке бой берді, тонаушылық жасады, ұрлық жасады және инфрақұрылым мен мемлекеттік қызметтердің жалпы құлдырауына себеп болды. Тайвань элитасы жапон үкімшілігі кезінде өзін-өзі басқаруда белгілі бір жетістіктерге қол жеткізгендіктен, келе жатқан Қытай Ұлттық үкіметінен де осындай жүйені күтті. Алайда, қытайлық ұлтшылдар басқа бағытты таңдады, үкіметтік билікті орталықтандыруға және жергілікті билікті азайтуға тырысты. КГК-ның ұлт құруға бағытталған күш-жігері осы идеологияны ұстанды, өйткені 1916–1928 жылдар аралығындағы Қытайдағы соғыс лордтары дәуіріндегі әртүрлі күштермен болған жағымсыз тәжірибелер болды. Материктік коммунистер тіпті Или көтерілісі сияқты үкіметті құлатуға дайындалып жатты. Ұлтшылдар мен тайваньдықтардың әртүрлі мақсаттары, мәдени және тілдік түсініспеушіліктер екі тараптың да шиеленісін одан әрі күшейтті.

During the 50 years of Japanese rule in Taiwan (1895–1945), Taiwan experienced economic development and an increased standard of living, serving as a supply base for the Japanese main islands. After World War II, Taiwan was placed under the administrative control of the Republic of China to provide stability until a permanent arrangement could be made. Chen Yi, the governor general of Taiwan, arrived on October 24, 1945, and received the last Japanese governor, Ando Rikichi, who signed the document of surrender on the next day. Chen Yi then proclaimed the day as Retrocession Day to make Taiwan part of the Republic of China. Taiwanese perceptions of Japanese rule were more positive than perceptions in other parts of East and Southeast Asia that came under Japanese imperialism. Despite this, the Kuomintang troops from Mainland China were initially welcomed by the Taiwanese. Their harsh conduct and the corrupt KMT administration quickly led to Taiwanese discontent during the immediate postwar period. As governor general, Chen Yi took over and sustained the Japanese system of state monopolies in tobacco, sugar, camphor, tea, paper, chemicals, petroleum refining, mining, and cement, the same way the Nationalists treated people in other former Japanese controlled areas (earning Chen Yi the nickname "robber" ). He confiscated some 500 Japanese owned factories and mines, as well as the homes of former Japanese residents. Economic mismanagement led to a large black market, runaway inflation, and food shortages. Many commodities were compulsorily bought cheaply by the KMT administration and shipped to Mainland China to meet the Civil War shortages, where they were sold at a very high profit, furthering the general shortage of goods in Taiwan. The price of rice rose to 100 times its original value between the time the Nationalists took over and the spring of 1946, increasing to nearly four times the price in Shanghai. It inflated further to 400 times the original price by January 1947. Carpetbaggers from Mainland China dominated nearly all industry, as well as political and judicial offices, displacing the Taiwanese who were formerly employed. Many of the ROC garrison troops were highly undisciplined, looting, stealing, and contributing to the overall breakdown of infrastructure and public services. Because the Taiwanese elites had met with some success with self government under Japanese rule, they had expected the same system from the incoming ruling Chinese Nationalist Government. However, the Chinese Nationalists opted for a different route, aiming for the centralization of government powers and a reduction in local authority. The KMT's nation building efforts followed this ideology because of unpleasant experiences with the diverging forces during the Warlord Era in 1916–1928 that had torn the government in China. Mainland Communists were even preparing to bring down the government like the Ili Rebellion. The different goals of the Nationalists and the Taiwanese, coupled with cultural and language misunderstandings, served to further inflame tensions on both sides.

Көтеріліс және қысым

1947 жылғы 27 ақпан күні кешке Тайбэйдегі Темекі монополиясы бюросының тәртіп сақшылары Туатутия (мандарин тілінде Дадаоченг) ауданына барды. Олар Тианма шайханасында 40 жастағы Лин Цзянмай (林江邁) есімді жесір әйелден контрабандалық темекіні тәркіледі. Ол оларды қайтаруды талап еткенде, олардың бірі тапаншасының домалағымен оның басына соқты. Келесі күні таңертең Тайбэйдің маңына наразылар жиналды, бұрынғы күні оқ атып жарақаттаған агенттерді қамауға алып, соттауға шақырды. Әскерлер халыққа оқ атып, кем дегенде үш адамды өлтірді. 4 наурызда тайваньдықтар қала мен әскери базалардың басқаруын өз қолына алып, жергілікті радиостанцияға басып кіріп, оқиға туралы хабар таратты және халықты көтеріліске шақырды, бұл бүкіл аралда көтерілістерге әкеп соқты. Кешке қарай әскери жағдай жарияланды және комендант сағаты енгізілді, оны бұзғандар қамауға алынып немесе атылып түсірілді. 28 ақпан оқиғасынан кейін бірнеше апта бойы Тайваньтың көп бөлігін тайваньдық азаматтар бақылады. Бастапқы тәртіпсіздіктер спонтанды және кейде зорлыққа толы болды, материктік қытайлықтар тайваньдықтардан ұрып-сапалап, өлтірілді. 1000-нан астам материктік тұрғын қаза тапты. Бірнеше күн ішінде тайваньдықтар бірігіп, ұйымдастырылды, ал тайваньдықтар бақылаған аумақтардағы қоғамдық тәртіпті студенттер мен зейнеткер жапон армиясының әскери қызметкерлері ұйымдастырған еріктілер сақтады. Жергілікті көшбасшылар елді мекендер комитеттерін (немесе шешімдер комитеттерін) құрды, олар провинциялық әкімшілікті реформалау үшін 32 талаптан тұратын тізімді үкіметке ұсынды. Олар, басқалармен қатар, үлкен автономияны, еркін сайлауды, РКК армиясын Елді Мекеңдер Комитетіне беруді және үкіметтік жемқорлықты тоқтатуды талап етті. Тайваньдықтар сонымен қатар Жапониямен болатын келесі бейбіт келіссөздерде өкілдік етуді талап етті, аралдың саяси болашағын анықтау үшін референдум өткізуді үміттенеді. Тайбэйден тыс жерлерде жергілікті жасақтар құрылған мысалдар болды, мысалы Тайчуңның жанындағы коммунистердің ықпалымен құрылған 27-ші бригада. Чиаиде қала әкімінің үйіне өрт қойылды, ал жергілікті жасақтар әскери полициямен шайқасты. Губернатор Чэн И Фуцзяньнан күшелену күтіп, уақытты соқты. 8 наурызда олар келгеннен кейін, ҚХР әскерлері жазалау шараларын бастады. "Нью-Йорк Таймс" газеті хабарлағандай: "Тайбэйден Қытайға жаңа келген америкалық 7 наурызда Қытай материгінен келген әскерлердің үш күн бойы селективті өлтірулер мен тұтқындаулар жасағанын айтты. Бір кезде көшеде көрінгеннің бәріне оқ атылып, үйлерге шабуыл жасалып, адамдар тұтқындалды. Төмен табысқа ие аймақтарда көшелерде өлгендер көп болды". Наурыз айының соңына қарай Чэн И Тайваньның жетекші ұйымдастырушыларын қамауға алуға немесе өлім жазасын беруге бұйрық берді. Нанкиндегі тайваньдық делегацияның мәлімдемесіне сәйкес, оның әскерлері арал бойынша 3000-дан 4000-қа дейін адамды өлім жазасына кесті, бірақ нақты саны әлі анықталған жоқ. КМТ сақтап қалған егжей-тегжейлі жазбалар жоғалып кеткені хабарланды. Кейбір өлтірулер кездейсоқ, ал басқалары жүйелі болды. Тайваньдық саяси көшбасшылар осы шабуылдардың нысаны болды, және жапондықтардың билігі кезінде өздігінен басқарушы топтар құрған тайваньдықтардың көптегені 28 ақпан оқиғасының құрбаны болды. Құрбандардың үлкен бөлігі Императорлық жапон армиясынан босатылып, жұмыссыз оралған. Олар тәртіпсіздікке, тонауға қатысып, Қытайдан келген жаңа иммигранттарды ұрып-сапалаған. Олар ең қорқынышты болды, өйткені материктен келген жапон сарбаздарынан ешқандай айырмашылығы жоқ. 1947 жылғы наурыз айының соңында КМТ-ның орталық атқару комитеті Чэн Иді "күнәсіз қатыгездік" көрсеткені үшін генерал-губернатор лауазымынан босатуды ұсынды. 1948 жылғы маусымда ол Чжэцзян провинциясының провинциялық төрағасы болып тағайындалды. 1949 жылғы қаңтарда ол Қытай Коммунистік партиясына дезертирлеуге тырысты, бірақ Чан Кайши Чэн Иді дереу қызметінен босатып жіберді. Чэн И Тайваньға қайтарылып, кейін Килунгте қамауға алынды. 1950 жылғы мамыр айында Тайвань әскери соты Чэн Иді тыңшылық жасағаны үшін өлім жазасына кесті. 18 маусымда ол Тайбэйдің Мачангдин қаласында дарға асылды.

On the evening of February 27, 1947, a Tobacco Monopoly Bureau enforcement team in Taipei went to the district of , Twatutia (Dadaocheng in Mandarin), where they confiscated contraband cigarettes from a 40 year old widow named Lin Jiang mai (林江邁) at the Tianma Tea House. When she demanded their return, one of the men struck her in the head with the butt of his gun,

Protesters gathered the next morning around Taipei, calling for the arrest and trial of the agents involved in the previous day's shooting, and eventually made their way to the Governor General's Office, where security forces tried to disperse the crowd. Soldiers opened fire into the crowd, killing at least three people. On March 4, the Taiwanese took over the administration of the town and military bases and forced their way into a local radio station to broadcast news of the incident and call for people to revolt, causing uprisings to erupt throughout the island. By evening, martial law had been declared, and curfews were enforced by the arrest or shooting of anyone who violated the curfew. For several weeks after the February 28 incident, Taiwanese civilians controlled much of Taiwan. The initial riots were spontaneous and sometimes violent, with mainland Chinese receiving beatings from and being killed by Taiwanese. Over 1,000 mainlanders were killed. Within a few days, the Taiwanese were generally coordinated and organized, and public order in Taiwanese held areas was upheld by volunteer civilians organised by students and unemployed former Japanese army soldiers. Local leaders formed settlement committees (or resolution committees), which presented the government with a list of 32 demands for reform of the provincial administration. They demanded, among other things, greater autonomy, free elections, the surrender of the ROC Army to the Settlement Committee, and an end to government corruption. The Taiwanese also demanded representation in the forthcoming peace treaty negotiations with Japan, hoping to secure a plebiscite to determine the island's political future. Outside of Taipei, there were examples of the formation of local militias, such as the Communist inspired 27 Brigade near Taichung. In Chiayi, the mayor's residence was set on fire, and local militias fought with the military police. The Nationalist Government, under governor Chen Yi, stalled for time while it waited for reinforcements from Fujian. Upon their arrival on March 8, the ROC troops launched a crackdown. The New York Times reported, "An American who had just arrived in China from Taipei said that troops from the mainland China arrived there on March 7 and indulged in three days of indiscriminate killing and arrest. For a time, everyone seen on the streets was fired upon, homes were broken into, and occupants were arrested. In the lower income sections the streets were said to have been littered with dead. By the end of March, Chen Yi had ordered the imprisonment or execution of the leading Taiwanese organizers he could identify. His troops reportedly executed, according to a Taiwanese delegation in Nanjing, maybe between 3,000 to 4,000 people throughout the island, though the exact number is still undetermined. Detailed records kept by the KMT have been reported as missing. Some of the killings were random, while others were systematic. Taiwanese political leaders were among those targeted, and many of the Taiwanese who had formed self governing groups during the reign of the Japanese were also victims of the February 28 incident. A disproportionate number of the victims had been discharged from the Imperial Japanese Army and came back unemployed. They were involved in the riots and looting and beat up recent immigrants from China. They presented the most fear, as they looked no different from Japanese soldiers from the mainland. By late March 1947, the central executive committee of the KMT had recommended that Chen Yi be dismissed as governor general over the "merciless brutality" he had shown in suppressing the rebellion. In June 1948, he was appointed provincial chairman of Zhejiang province. In January 1949, he attempted to defect to the Chinese Communist Party, but Chiang Kai shek immediately relieved Chen of his duties. Chen Yi was escorted to Taiwan and later imprisoned in Keelung. In May 1950, a Taiwan military court sentenced Chen Yi to death for espionage. On June 18, he was executed at Machangding, Taipei.

Өлім-жітім

18 000–28 000 адам қаза тапқан деген мәлімет жиі айтылса да, уақыт өте келе әртүрлі сандар келтірілді. Оқиғадан кейін Нанкиндегі делегация 3000–4000 адам қаза тапқанын, ал Джордж Керр сырттағы түрлі топтардан алынған 10 000-ға жуық адамды атады. Ол «Формозада сатқандық» кітабында бұл деректі келтірді, бұл оқиға туралы ағылшын тіліндегі алғашқы маңызды еңбек болды және оны жарыққа шығаруда үлкен рөл атқарды. 18 000–28 000 деген көрсеткіш 1992 жылы сол кездегі премьер-министр Хау Пей Цун құрған комиссияның бағалауына негізделген. Комиссияның соңғы есебін 2007 жылы премьер-министр Су Цен Чанг оқиғаның ресми есебі ретінде қабылдады. 18 000–28 000 санына бірнеше адам қарсы шықты, олардың ішінде Хау Пей Цун ең белгілісі болды. Ол 2012 жылдың ақпан айында «United Daily News» газетінде жарияланған хатында 228 оқиғасында «10 000-нан астам адам қаза тапты» деген күмәнділігін білдірді. Хау өзінің сын-пікірін зардап шеккендер мен олардың ұрпақтарының зиянды өтеуді талап етуімен байланыстырды. Оқиғаның құрбаны ретінде өтемақы талап еткендердің саны шамамен 1000 болды. Алайда, басқалар әскери жағдай кезіндегі құпиялылық пен мәселені талқылауға тыйым салу осы төмен көрсеткішке әсер еткенін айтты, әсіресе құрбандардың көптеген ұрпақтары туыстарының қаза тапқанын білмеген болуы мүмкін. Тағы бір сын-пікірді Тайбэй тіл институтының президенті және баяндаманы дайындаған комиссия мүшесі Марвин Ч. Хо айтты. Оның сөзіне göre, баяндаманы жазған әріптестерінің ішінде 28 000 санына қолдау білдіргендердің саны өте аз болды. Бірақ ол баяндаманы тек 1947 жылғы оқиғалармен шектегеніне де сын танытты. Комиссия мүшесі, баяндаманы дайындауға жауапты тарих профессоры Лай Цзехан, баяндамада Чжан отбасының адам құқықтарын бұзу туралы мәліметтердің жоқтығын айтты, себебі олар оқиғалар туралы нақты білген және оларға қатысқан, атап айтқанда 1950–1960 жылдардағы оқиғалар. Профессор Лай: «Көптеген адамдар 1950–1960 жылдардағы репрессия туралы білмейді. Полиция түн ортасында есікті қағып, ішіндегілер бірден жоғалып кететін». Бұл көзқарас Керрдің пікіріне ұқсас, ол 10 000 санын келтірді, бірақ «Формозаның сатқандығы» жарияланған 1947–1965 жылдар аралығында «Егер біз 1947 жылдың наурыз айынан бастап, оқиғаға қатысы бар деген айыппен қолға алынып, жойылған мыңдаған адамды қоссақ, олардың саны 20 000-ға жетеді, бұл көрсеткішті Формоса жазушылары жиі келтіреді». Олардың 1000-нан астамы өлім жазасына кесілді. Осы кезеңде оқиға туралы әңгімелеуге тыйым салынды. 1970 жылдары бірнеше азаматтық топтар осы саясатты өзгертуді талап ету үшін 228 әділдік және бейбітшілік қозғалысын бастады. 1992 жылы Атқарушы Юань «28 ақпан оқиғасын зерттеу есебін» жариялады. Сол кездегі президент және Гоминьдан төрағасы Ли Тен Хуй, оқиғаға қатысып, коммунистерге жақтас деп тұтқындалған, 1995 жылы үкімет атынан ресми түрде кешірім сұрады және 28 ақпанды құрбандарды еске алу күні деп жариялады. Тайбэйдің жаңа саябағы 228 мемориалдық саябақ деп аталды. 1990 жылы ҚХР Атқарушы Юаньы 28 ақпандағы оқиғаны тексеру үшін арнайы топ құрды. «228 оқиғасының есебі» (二二八事件研究報告) 1992 жылы жарияланды, ал 1995 жылы Тайбэйдегі 228 бейбітшілік саябағында ескерткіш орнатылды. 1995 жылдың қазан айында мемлекет қаржыландыратын 228 оқиғасының мемориалдық қоры (二二八事件紀念基金會) құрылды. Оның мақсаты 28 ақпан оқиғасының құрбандарына өтемақы төлеу және олардың атын қалпына келтіру үшін оңалту сертификаттарын беру болды. Қаза тапқандар мен жоғалғандардың отбасы мүшелері 6 миллион теңгеге дейін (шамамен 190 077 АҚШ доллары) өтемақы ала алады. Қор 2885 өтінішті қарады, олардың көпшілігі қабылданды. Олардың 686-сы өліммен, 181-і із-түссіз жоғалған адамдармен, ал 1459-ы тұтқындалумен байланысты болды. Көптеген құрбандардың ұрпақтары өздерінің отбасы мүшелерінің құрбан болғанын білмейді, ал Қытайдан келген құрбандардың отбасылары өз туыстарының тәртіпсіздік кезіндегі қатыгездікке ұшырағанын білмейді. Екі рет өтемақы алғандар әлі де сол кездегі сарбаздар мен лауазымды адамдардың сотталуын талап етуде. Екінші жағынан, кейбір аман қалғандар тұтқындау мен жауап алудың көбінесе тонау мен тәртіпсіздікке қатысумен байланысты болғанын айтады, себебі көптеген жұмыссыз азаматтар жақында ғана Жапон императорлық армиясынан шет елден қайтып келген. 2004 жылдың 28 ақпанында мыңдаған тайваньдықтар «228 қол ұстасып» митингісіне қатысты. Олар Тайваньның ең солтүстік қаласынан оңтүстік шетіне дейін тізбектесіп, оқиғаның естелігін атап, бейбітшілікке шақырды және Қытай Халық Республикасының Тайваньға бағытталған зымырандарын Тайвань бұғазының жағалауында орналастыруына қарсылық білдірді. 2006 жылы «228 қырғынына жауапкершілік туралы зерттеу есебі» (二二八事件責任歸屬研究報告) бірнеше жылдық зерттеуден кейін жарияланды. 2006 жылғы есеп бұрынғы (1992 жылғы) 228 қырғынына қатысты зерттеу есебімен қабаттаспауға бағытталған. 2006 жылғы есепте Чжан Кайши ең көп жауапкершілікті көтергені айтылды. «Біз Чжан Кайши, Ұлттық үкіметтің президенті, 228 қырғыны үшін ең көп жауапкершілікті көтеруі керек деп ойлаймыз. Себебі ол қырғынға дейін Бақылау Юаньы берген ескертулерге назар аударған жоқ, сондай-ақ кейін Чэнь Иге де жақсы қарым-қатынас жасады. Тайваньдағы провинциялық әскери және саяси шенеуніктердің ешқайсысы қырғынға байланысты жазаланбады. Сонымен қатар, ол қырғыннан кейін күштерді жөнелтті, Чэнь И Чжан Кайшиге 13 наурызда жазған хатында: «Егер Сіздің Ғалиабетіңіз күштерді жылдам жөнелтпесе, осы қырғын қаншалықты алға басатынын көзге елестетуге болмайды» делінген. Чжан Кайши, партиядан, үкіметтен, армиядан, барлау қызметінен және тайвандық топтардың өкілдерінен алған барлық ақпаратқа қарамастан, күштерді дереу жөнелтті және 21-ші дивизия командирі Лю Ю Цинге шақырды».

Although 18,000 28,000 is widely cited as a broad death toll as a result of the incident, various different figures have been given over time. In the immediate aftermath of the events, in addition to the Nanjing based delegation, which cited 3000 4000, George Kerr cited a figure of 10,000 as being provided by various externally based groups, a figure he cited in Formosa Betrayed, the first major book covering the incident in English which played a significant role in bringing it to light. The commonly cited range of 18,000 28,000 is based on an estimate made by a commission established in 1992 by then Premier Hau Pei tsun, whose final report was adopted in 2007 by Premier Su Tseng chang as the official account of the incident. The 18,000 28,000 range has been challenged by several individuals, most prominently by Hau Pei tsun, who in a letter published in the Chinese language United Daily News in Feb. 2012, questioned whether “over 10,000 were killed” in the 228 Incident. Hau based his critique on the number of victims and their descendants who were claiming compensation for damages. Only around 1,000 people had put in claims for compensation as victims of the incident. However, others have contended that the veil of secrecy under the martial law period and taboo of discussing the matter had contributed to this low number, particularly as many descendants of victims may have been unaware that their relatives perished. Another critique of the common figure came from Marvin C. H. Ho, the president of the Taipei Language Institute and a member of the commission that issued the report. Mr. Ho stated that among his colleagues writing the report, very few supported the higher figure of 28,000. However, at the same time, he critiqued the report for only limiting itself to events in 1947. Fellow commission member Lai Tse han, a history professor who was in charge of drafting the report, suggested that the report was shifting some blame away from the Chiang family by not covering extensive violations of human rights during the period where they had undeniable knowledge and complicity in the events, namely the 1950s and 1960s. Professor Lai stated that ""A lot of people here don't know about the repression in the 50's and 60's More people were killed at that time than during 2 28. Police just knocked on the door at midnight, and then the people inside just disappeared." This viewpoint is somewhat similar to that of Kerr, who cited a figure of 10,000, but stated that between 1947 and 1965, when Formosa Betrayed was published, that " If we add to this the thousands who have been seized and done away with since March, 1947, on the pretext that they were involved in the affair, the number may reach the 20,000 figure often given by Formosan writers." of which over 1,000 were executed. During this time, discussion of the incident was taboo. In the 1970s, the 228 Justice and Peace Movement was initiated by several citizen groups to ask for a reversal of this policy and in 1992, the Executive Yuan promulgated the "February 28 Incident Research Report." Then president and KMT chairman Lee Teng hui, who had participated in the incident and was arrested as an instigator and a Communist sympathizer, made a formal apology on behalf of the government in 1995 and declared February 28 a day to commemorate the victims. Among other memorials erected, Taipei New Park was renamed 228 Memorial Park. In 1990, the ROC Executive Yuan set up a task force to investigate the February 28 incident. The "Report of the 228 Incident" (二二八事件研究報告) was published in 1992, and a memorial was set up in 1995 at the 228 Peace Park in Taipei. In October 1995, the state funded Memorial Foundation of 228 (二二八事件紀念基金會) was established to distribute compensation again and award rehabilitation certificates to victims of the February 28 incident in order to restore their reputation. Family members of dead and missing victims are eligible for NT$6 million (approximately US$190,077). The foundation reviewed 2,885 applications, most of which were accepted. Of these, 686 involved deaths, 181 involved missing persons, and 1,459 involved imprisonment. Many descendants of victims remain unaware that their family members were victims, while many of the families of victims from Mainland China did not know the details of their relatives' mistreatment during the riot. Those who have received compensation twice are still demanding trials of the still living soldiers and officials who were responsible for the jail terms and deaths of their loved ones. On the other hand, some survivors thought the arrest and questioning had more to do with looting and riot participation as many unemployed citizens had just been discharged from the Japanese Imperial Army from overseas. On February 28, 2004, thousands of Taiwanese participated in the 228 Hand in Hand Rally. They formed a long human chain from Taiwan's northernmost city to its southern tip to commemorate the incident, call for peace, and protest the People's Republic of China's deployment of missiles aimed at Taiwan along the coast of the Taiwan Strait. In 2006, the Research Report on Responsibility for the 228 Massacre (二二八事件責任歸屬研究報告) was released after several years of research. The 2006 report was not intended to overlap with the prior (1992) 228 Massacre Research Report commissioned by the Executive Yuan. Chiang Kai shek is specifically named as having the largest responsibility in the 2006 report. We think that Chiang Kai Shek, president of the Nationalist government, should bear the biggest responsibility for the 228 Massacre. Reasons being that he not only was oblivious to warning cautioned by the Control Yuan prior to the Massacre, he was also partial to Chen Yi afterward. None of the provincial military and political officials in Taiwan were punished because of the Massacre. Furthermore, he deployed forces right after the Massacre, as written in a letter by Chen Yi to Chiang Kai Shek dated March 13: "If not for Your Excellency to mobilize troop rapidly, one could not imagine how far this massacre will lead to." Chiang Kai Shek, despite all information he gathered from the party, government, army, intelligence, and representative of Taiwanese groups, still chose to send troops right away; he summoned commander of the 21st division Liu Yu Cing.

Өнер

Тайваньдағы бірқатар суретшілер 1990 жылдардың басында осы тақырыпқа қатысты тыйым алынғаннан бері ақпанның 28-і оқиғасына назар аударды. Бұл оқиға Фан Лонг Ко мен Тайцен Сяоның музыкалық туындыларында және көптеген әдеби еңбектерде көтерілді.

Фильм

Хоу Сяо Сяньнің "Қайғылы қала" фильмі, оқиғаны алғаш көтерген туынды, 1989 жылғы Венеция кинофестивалінде "Алтын арыстан" жүлдесін жеңіп алды. 2009 жылғы "Formosa Betrayed" триллерінде Тайвань тәуелсіздігі үшін күрескен кейіпкерлердің туындаған себептерінің бірі ретінде бұл оқиға суреттелген.

Музыка

Тайваньдық Chthonic метал тобының "Mirror of Retribution" альбомы ақпанның 28-і оқиғасына қатысты бірнеше мәтіндік сілтемелер жасайды.