Кіріспе
Кино түсіру техникасы Қолмен ұсталатын камера немесе қолмен ұсталатын түсіру - камера оператордың қолында ұсталатын, үш табанды немесе басқа негізге орнатылмаған кино түсіру және бейне түсіру техникасы. Қолмен ұсталатын камералар пайдаланылады, өйткені олар ыңғайлы мөлшерде, әрі түсіру кезінде қозғалыс еркіндігіне мүмкіндік береді. Жаңалықтарды түсіретін операторлар жиі қолмен ұсталатын камераны пайдаланып, суреттерді жинады. Қазіргі заманғы барлық бейнекамералар қолмен ұстауға жеткілікті кішкентай, бірақ көптеген кәсіби бейнекамералар арнайы қолмен ұстауға арналған, мысалы, электрондық жаңалықтар жинау (ENG) және электрондық далалық өндіріс (EFP). Қолмен ұсталатын камера түсірілімдері көбінесе үш табанды камерадан алынған тұрақты суреттен айырмашылығы, дірілдейтін суретті береді. Бұл техниканы мақсатты пайдалану діріл камера деп аталады және оны оператор түсіру кезінде немесе пост-өндірісте жасанды түрде симуляциялай алады. Дәлсіз суреттерді болдырмау үшін қолмен ұсталатын камераларда бірнеше бейне тұрақтандыру технологиялары, соның ішінде оптикалық, цифрлық және механикалық әдістер қолданылды. Steadicam "қолмен ұсталатын" камера деп саналмайды, тегіс түсіру үшін тұрақтандырушы монтажды қолданады.
Hand held camera or hand held shooting is a filmmaking and video production technique in which a camera is held in the camera operator's hands as opposed to being mounted on a tripod or other base. Hand held cameras are used because they are conveniently sized for travel and because they allow greater freedom of motion during filming. Newsreel camera operators frequently gathered images using a hand held camera. Virtually all modern video cameras are small enough for hand held use, but many professional video cameras are designed specifically for hand held use such as for electronic news gathering (ENG), and electronic field production (EFP). Hand held camera shots often result in a shaky image, unlike the stable image from a tripod mounted camera. Purposeful use of this technique is called shaky camera and can be heightened by the camera operator during filming, or artificially simulated in post production. To prevent shaky shots, a number of image stabilization technologies have been used on hand held cameras including optical, digital and mechanical methods. The Steadicam, which is not considered to be a "hand held" camera, uses a stabilizing mount to make smoother shots.
Үнсіз фильмдер
Бейсөз фильмдер дәуіріндегі алғашқы кинокамералар камерамен бірге жүруге болатын, олар үлкен және қолмен бір уақытта ұстауға, нысанаға алуға және бұрауға өте ыңғайлы емес еді, бірақ оларды кейде кино түсірушілердің ізашарлары осылай қолданған. 1890 жылдары ағайынды Аугуст пен Луи Люмиер кинематографты жасады. Оны үш табанды жерге орнатуға немесе оператормен бірге алып жүруге болатын, сонымен қатар ол кинопроектор ретінде қызмет етті. 1908 жылы қолмен ұсталатын Люмиер камерасымен Уилбур Райт өзінің ұшағын Париждің шетінде ұшып бара жатқан кезде түсірілді. Томас Эдисон 1896 жылы портативті кинокамераны жасады. Польшалық өнертапқышы Казимеж Прожински алғаш рет қолмен ұсталатын кинокамераны 1898 жылы көрсетті, бірақ ол сенімді емес еді. 1909 жылдан 1911 жылға дейін режиссерлер Франческо Бертолини мен Адольфо Падаван, режиссердің көмекшісі Джузеппе де Лигуоромен бірге Дантедің "Илаһи комедиясы" бойынша "Inferno" фильмінің сахналарын түсірді. Фильм алғаш рет 1911 жылы көрсетілді және онда қолмен ұсталған камера түсірілімдері, сондай-ақ инновациялық камера бұрыштары мен арнайы фильмдік эффекттер болды. 1915 жылы Томас Х. Инс режиссері Реджинальд Баркердің "Италиялық" фильміне екі қолмен түсірілген кадрлар кірді, олардың кем дегенде бірі кейіпкердің көзқарасын білдірді. Камера оқиғаның кейіпкеріне не болғанын көрсету үшін кенеттен бұрылды. Компактты қолмен бұрылатын Parvo камерасын алғаш рет 1908 жылы Парижде Андре Дебри жасаған. Бұл қымбат болса да, 1915 жылдан бастап оның танымалдылығы баяу дамыды. 1920 жылдардың ортасына қарай ол, жай ғана санмен, кез келген түрдегі ең көп қолданылатын кинокамера болды. Камераны қолмен бұру және ұстап тұру, сонымен бірге оны бағыттау және фокус ету мәселесін шешу қиын болды. Камераның бір қолын босату үшін әр түрлі автоматты қозғалтқыштар жасалды. Қолмен жұмыс істейтін бұранданы электр қозғалтқышымен немесе негізгі серпіліс пен дөңгелектермен немесе сығылған ауамен қозғалатын дөңгелектермен алмастыратын әртүрлі камералар ойлап табылды. Аэроскоп - Прошиньский жасаған, сенімді және танымал болған қысылған ауа камерасы. Бірінші дүниежүзілік соғыста британдық әскери журналистер жүздеген аэроскоптарды қолданды. Сату 1920 жылдары жалғасты. 1925 жылдың қаңтар айында Абель Ганс Наполеонды түсіруді бастады. Ол көптеген жаңаша әдістерді қолданды, соның ішінде камераны адамның кеудесіне байлау, қарлы шлейф, жылқының селі, маятниктің тербелісі және үлкен губканы қолмен ұсталатын камераның айналасына орау. Ат селіне байланған Дебри Парво камерасы үшін Ганстің техникалық директоры, инженер Саймон Фельдман, оны іске қосу үшін екі қысылған ауа резервуарларымен жұмыс істейтін кері бу қозғалтқышын ойлап тапты. Сценаға сәйкес келетін костюм киіп, оператор Жюль Крюгер кадрлар арасында механизмді күтіп-ұстау үшін басқа атпен жүрді. Бір немесе екі қолмен ұсталған көріністі әдеттегіден өзгеше әсер ету үшін статикалық фильмге қосудың орнына Ганс бүкіл фильмді мүмкіндігінше динамикалық етіп көрсетуге тырысты. Ол 1927 жылдың басында көрсетілді. 1920 жылдары Zeiss Ikon Kinamo, Newman Sinclair, Eyemo және De Vry сияқты көптеген камералар қолмен ұсталатын эргономияны ескере отырып, жасала бастады. Bolex камерасы жартылай ені 16 мм пленка материалдарын пайдаланып енгізілді. Бұл кіші камералар жаңалықтар мен деректі фильмдер саласының да, жаңадан пайда болған әуесқойлар нарығының да сұранысын қанағаттандырды. Олар қысқа қалыңдықтағы пленкаларды ұстауға арналған және бір орамадағы пленканың көпшілігін немесе тіпті бәрін үздіксіз өткізе алатын қолмен оралған майнспрингтілік сағат механизмдерімен қозғалатын. Бұл камералар кәсіби кино түсіруде шектеулі қолданылды.
Дыбыстық фильм
Дыбыстық фильмнің пайда болуы қолмен ұсталатын кадрларды қолдануға бірден әсер етті, өйткені фильм камерасының моторлары түсірілім орындарында синхронды дыбысты түсіре алмау үшін тым қатты болды, сондықтан алғашқы дыбыстық фильмдер камераны дыбыс өткізбейтін кабинаға орнатуға мәжбүр болды. 1929 жылы камера өндірушілер мен студиялар камераны қоршауға алу және механикалық шуды жеткілікті түрде басу үшін кабиналардан босатуға мүмкіндік беретін кабиналар деп аталатын қабырғаларды ойлап тапты. Алайда бұл үшін көп шығынға ұшырады: мотосуретті камералар әлдеқайда ауыр болды. 1934 жылы пайда болған барлық жерде кездесетін Митчелл камерасы BNC (Блиндр Ньюсриль камерасы) 135 фунт салмақта болды; бұл қолмен ұсталатын кез-келген пайдалануды анық болдырмады. Осы кезеңдегі фильмдердің эстетикалық стилі олардың қол жетімді технологиясын көрсетті және қолмен ұсталған кадрлардан аулақ болды. Қолмен түсірілген кадрлар үшін кішігірім қолмен оралатын пружиналық жұмыс камераларын қолдану қажет болды, олар синхрондалған (синхрондалған) дыбысты қажет ететін кез-келген кадрлар үшін өте қатты болды және студиялық камераларға қарағанда аз кадрлар өткізді. Жазғы жарақат камералары, сондай-ақ, синхрондау жылдамдығын толық қамтамасыз ету үшін жылдамдық жағынан жеткілікті дәлді емес еді, бұл олардың көпшілігіне қозғалтқыштар орнатуға әкелді (қосымша дыбыс елемейтін). Осылайша, бұл камералар диалог жасау үшін көп қолданылмады. Оларға 1937 жылы енгізілген революциялық жаңа Arriflex 35 камерасы қосылды, ол алғашқы рефлекс камерасы болды. Бұл камера сонымен қатар оның қозғалтқышын камера корпусының астындағы тұтқаға біріктіріп, қолмен ұстауға мүмкіндік берді. Бұл камералардың көпшілігі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде екі жақ та деректі мақсаттар үшін тұрақты түрде қолданылды, ал айрықша Eyemos және Arriflexes одақтастар мен осьтер әскерлері үшін жаппай өндірілді. Бұл камераларды әдеттегіден әлдеқайда көп адамға көрсетуге мүмкіндік берді; көптеген соғыс уақытындағы операторлар оларды ақырында кино индустриясына қайта әкелді, олар осы күнге дейін қолданылады. Қатысушы мемлекеттердің Arriflexes-ті басып алуымен, 1946 жылы жаңа Arriflex II-нің шығарылуымен бірге, көптеген қызығушылық танытқан неміс емес операторлар ақыры озық камераға қол жеткізді. Кейінгі жылы Eclair Cameflex-пен бірге пайда болды. Бұл жеңіл (13 фунт) камера, ол арнайы қолмен түсіруге арналған және 35 мм және 16 мм түсіру арасында ауыстырылуы мүмкін. 1952 жылы Arri кейіннен Arriflex 16ST, 16 мм-ге арналған алғашқы рефлекс камерасын шығарды.
Жаңа толқынның қайта өрлеуі
Осы технологиялық жетістіктерге қарамастан, кіші камералардың эстетикалық салдары 1950 жылдардың аяғы мен 1960 жылдардың басына дейін толықтай жүзеге асырылмаған. 1958 жылы Мишель Браульттің 35 мм-ге түсірген "Лес Рэкеттурс" деректі фильмінде қолмен ұсталатын камера қолданылды. Жан Рух Браультпен кездесіп, оның жұмысын көрген кезде, ол одан Францияға келіп, өзінің техникасын көрсетуін сұрайды. Осы фильмнің контексті, дыбыс пен бейне арасындағы қарым-қатынас және Браульттің киносы туралы Direct Cinema деген бетті қараңыз. Мишель Брауль бастаған бұл үрдісті Рауль Кутардың француз жаңа толқынындағы жұмысы және "cinéma vérité", " қабырғадағы ұш" деректі фильм эстетикасы ұстанды. Соңғы жағдайда Ричард Ликок пен Д.А. Пеннебейкерге 16 мм технологиясын өздері алдыға жылжытуға тура келді. 16 мм камералар саласында Мишель Кутан Экларда Браульт пен Рухтың кірісімен жұмыс істеп, ақырында өздігінен ұшып баратын Эклар 16 (Eclair NPR немесе Eclair Coutant деп те аталады) прототиптерін жасады, бұл алғашқы сәтті жеңіл синхрондалған дыбыс кино камерасы. Дизайнға камера журналы кірді, ол камераның салмағын қолмен ұстауға арналған иыққа теңестіру үшін ғана емес, сонымен қатар қысым тақтасы мен тік бұрандалы қозғалтқышты қамтыды, бұл камераларды секунд ішінде қайта жүктеуге мүмкіндік берді - бұл vérité деректі фильмдер үшін маңызды ерекшелік. Рухтың 1961 жылғы "Жаздың хроникасы" романы Кутард пен Браульттің Эклар 16 прототипімен түсірілген. Arri көп жылдар бойы жетіспей жүрді, ол танымал Arriflex 16BL-ді 1965 жылы шығарды, бірақ он жылдан кейін Arriflex 16SR-ге дейін тез өзгеру журналдарын енгізбеді. Осы аралықта Eclair-де 16 мм камерасы бар, ол Eclair ACL (1971) болды, бұл да Роухтың кино туралы көзқарасына сәйкес келетін жабдықтар үшін ынтасы болды.