Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құрастыруға арналған жобалау (DFA) - бұл өнімдерді құрастыруды оңайлату үшін жобалау процесі. Егер өнімде бөлшектер саны аз болса, оны құрастыруға аз уақыт кетеді, осылайша құрастыру шығындары азаяды. Сонымен қатар, бөлшектерді ұстап алуды, жылжытуды, бағыттауды және орнатуды жеңілдететін белгілермен қамтамасыз етілген жағдайда, монтаждау уақыты мен шығыны азаяды. Құралымдағы бөлшектердің санын азайту, жалпы алғанда, құралымдағы бөлшектердің жалпы құнын төмендетудің қосымша пайдасына ие. Бұл, әдетте, құрастыру үшін жобалауды қолданудың негізгі шығындар пайдасы болатын жерде болады.
Design for assembly (DFA) is a process by which products are designed with ease of assembly in mind. If a product contains fewer parts it will take less time to assemble, thereby reducing assembly costs. In addition, if the parts are provided with features which make it easier to grasp, move, orient and insert them, this will also reduce assembly time and assembly costs. The reduction of the number of parts in an assembly has the added benefit of generally reducing the total cost of parts in the assembly. This is usually where the major cost benefits of the application of design for assembly occur.
Қадамдар
Құрастыру үшін жобалау әр түрлі болуы мүмкін. 1960 және 1970 жылдары дизайнерлерге жобалау процесінде құрастыру мәселелерін қарастыруға көмектесу үшін әртүрлі ережелер мен ұсыныстар ұсынылды. Осы ережелердің және ұсыныстардың көбі жинақтау қиындығын қалай жақсартуға болатынын көрсететін практикалық мысалдармен бірге ұсынылды. Алайда, 1970 жылдары ғана сандық бағалау әдістері әзірленді, бұл құрастыру зерттеулері жобаларын қолданыстағы және ұсынылған жобалар бойынша жүргізуге мүмкіндік берді. Бағалаудың алғашқы әдісі Hitachi-де әзірленді және құрастыруды бағалау әдісі (AEM) деп аталды. Бұл әдіс "бір бөлікке бір өтініш" қағидасына негізделген. Күрделірек қозғалыстар үшін нүктелік жоғалту стандарты қолданылады және жоғалған нүктелерді алып тастау арқылы бүкіл өнімнің құрастыру оңайлығы бағаланады. Бұл әдіс бастапқыда автоматты түрде құрастыруға ыңғайлы құрастырмаларды бағалау үшін әзірленді. 1977 жылдан бастап Джефф Бутройд Массачусетс Амхерст университетінің NSF грантымен қолдауға ие болды, құрастыру әдісін (DFA) әзірледі, оны өнімнің қолмен құрастыру уақытын және өнімді автоматты құрастыру машинасында құрастыру құнын бағалау үшін қолдануға болады. Құрастыру шығындарын төмендетудің ең маңызды факторы өнімдегі жеке бөлшектердің санын азайту екенін мойындап, ол өнімдегі бөлшектердің кез-келгенін жою немесе басқа бөлшектермен біріктіру мүмкіндігін теориялық тұрғыдан анықтау үшін қолданылатын үш қарапайым критерийді енгізді. Осы критерийлер, құрастыру уақытын бөлшектерді ұстауға, бағдарлауға және енгізуге әсер ететін әртүрлі конструкциялық факторларға байланысты кестелермен бірге құрастыру уақытын бағалау және құрастыру тұрғысынан өнімнің дизайнының сапасын бағалау үшін пайдаланылуы мүмкін. Автоматты құрастыру үшін бөлшектерді автоматты түрде қоректендіру мен бағдарлау және бөлшектерді құрастыру машинасына автоматты түрде енгізу шығындарын бағалау үшін факторлар кестелерін пайдалануға болады. 1980 және 1990 жылдары AEM және DFA әдістерінің вариациялары ұсынылды, атап айтқанда: AEM және DFA негізделген GE Hitachi әдісі; Лукас әдісі, Вестингхаус әдісі және бастапқы DFA әдісіне негізделген бірнеше басқалар. Барлық әдістер қазір құрастыру әдістері үшін жобалау деп аталады.
Design for assembly can take different forms. In the 1960s and 1970s various rules and recommendations were proposed in order to help designers consider assembly problems during the design process. Many of these rules and recommendations were presented together with practical examples showing how assembly difficulty could be improved. However, it was not until the 1970s that numerical evaluation methods were developed to allow design for assembly studies to be carried out on existing and proposed designs. The first evaluation method was developed at Hitachi and was called the Assembly Evaluation Method (AEM). This method is based on the principle of "one motion for one part." For more complicated motions, a point loss standard is used and the ease of assembly of the whole product is evaluated by subtracting points lost. The method was originally developed in order to rate assemblies for ease of automatic assembly. Starting in 1977, Geoff Boothroyd, supported by an NSF grant at the University of Massachusetts Amherst, developed the Design for Assembly method (DFA), which could be used to estimate the time for manual assembly of a product and the cost of assembling the product on an automatic assembly machine. Recognizing that the most important factor in reducing assembly costs was the minimization of the number of separate parts in a product, he introduced three simple criteria which could be used to determine theoretically whether any of the parts in the product could be eliminated or combined with other parts. These criteria, together with tables relating assembly time to various design factors influencing part grasping, orientation and insertion, could be used to estimate total assembly time and to rate the quality of a product design from an assembly viewpoint. For automatic assembly, tables of factors could be used to estimate the cost of automatic feeding and orienting and automatic insertion of the parts on an assembly machine. In the 1980s and 1990s, variations of the AEM and DFA methods have been proposed, namely: the GE Hitachi method which is based on the AEM and DFA; the Lucas method, the Westinghouse method and several others which were based on the original DFA method. All methods are now referred to as design for assembly methods.
Іске асыру
Өнімдердің көпшілігі қолмен құрастырылады, ал қолмен құрастыру үшін бастапқы DFA әдісі ең көп қолданылатын әдіс болып табылады және бүкіл әлемде өнеркәсіптік әсері ең үлкен. DFA әдісі, AEM әдісі сияқты, бастапқыда пайдаланушы жұмыс парақтарына өнімнің құрастыру оңайлығына арналған рейтингті алу үшін деректерді енгізетін нұсқаулық түрінде қол жетімді болды. 1981 жылдан бастап Джеффри Бутройд пен Питер Девхерст DFA әдісінің компьютерлік нұсқасын жасады, бұл оны көптеген компанияларда қолдануға мүмкіндік берді. Бұл еңбегі үшін олар көптеген марапаттармен марапатталды, соның ішінде Ұлттық технология медалі. ДФА-ны қолдану арқылы елеулі үнемдеуге қол жеткізілген көптеген жарияланған мысалдар бар. Мысалы, 1981 жылы Xerox компаниясының өндіріс инженерлік бөлімінің менеджері Сидни Либсон DFA-ны қолдану арқылы оның компаниясы жүздеген миллион доллар үнемдейді деп есептеді. 1988 жылы Ford Motor Company компаниясы бағдарламалық жасақтаманы жалпы 1 миллиард долларға жуық үнемдеумен марапаттады. Көптеген компанияларда DFA корпоративтік талап болып табылады және DFA бағдарламалық жасақтамасын өндіріс шығындарын жақсырақ бақылауға тырысатын компаниялар үнемі қолданады. Құрастыру үшін жобалауда көптеген негізгі принциптер бар.
Most products are assembled manually and the original DFA method for manual assembly is the most widely used method and has had the greatest industrial impact throughout the world. The DFA method, like the AEM method, was originally made available in the form of a handbook where the user would enter data on worksheets to obtain a rating for the ease of assembly of a product. Starting in 1981, Geoffrey Boothroyd and Peter Dewhurst developed a computerized version of the DFA method which allowed its implementation in a broad range of companies. For this work they were presented with many awards including the National Medal of Technology. There are many published examples of significant savings obtained through the application of DFA. For example, in 1981, Sidney Liebson, manager of manufacturing engineering for Xerox, estimated that his company would save hundreds of millions of dollars through the application of DFA. In 1988, Ford Motor Company credited the software with overall savings approaching $1 billion. In many companies DFA is a corporate requirement and DFA software is continually being adopted by companies attempting to obtain greater control over their manufacturing costs. There are many key principles in design for assembly.
Белгілі мысалдар
Монтаж үшін жақсы дизайнның екі көрнекті мысалы - Sony Walkman және Swatch сағаты. Екеуі де толық автоматтандырылған құрастыру үшін жасалған. Walkman желісі "тік құрастыру" үшін жасалған, онда бөлшектер тек қана төмен қарай қозғалады. Sony SMART құрастыру жүйесі Walkman түріндегі өнімдерді құрастыру үшін пайдаланылады, ол тік құрастыруға арналған шағын құрылғыларды құрастыруға арналған роботтық жүйе. IBM Proprinter автоматтандырылған құрастыру үшін дизайнды (DFAA) қолданады. Бұл DFAA ережелері роботтармен автоматты түрде құрастырылатын өнімді жобалауға көмектеседі, бірақ олар қолмен құрастырылған өнімдер үшін де пайдалы.
Two notable examples of good design for assembly are the Sony Walkman and the Swatch watch. Both were designed for fully automated assembly. The Walkman line was designed for "vertical assembly", in which parts are inserted in straight down moves only. The Sony SMART assembly system, used to assemble Walkman type products, is a robotic system for assembling small devices designed for vertical assembly. The IBM Proprinter used design for automated assembly (DFAA) rules. These DFAA rules help design a product that can be assembled automatically by robots, but they are useful even with products assembled by manual assembly.