Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өндіріс процесі
видео ойын компаниясы
Manufacturing process
the video game company
Құрастыру желісі – өндірістік процесс (көбінесе прогрессивті құрастыру деп аталады), онда жартылай дайын өнім жұмыс орнынан жұмыс орнына жылжып келе жатқанда, бөліктер (әдетте өзара алмастырылатын бөліктер) қосылады, соңғы құрастыру дайын болғанға дейін бөліктер тізбектеп орналастырылады. Бөліктерді құрастыру жұмысына механикалық түрде жеткізу және жартылай дайын өнімді жұмыс орнынан жұмыс орнына жылжыту арқасында, жұмысшылар бөліктерді стационарлық тұрғылыққа тасымалдауға қарағанда дайын өнімді жылдам және аз еңбекпен құрастыруға болады. Құрастыру желілері автомобильдер және басқа көлік құралдары, тұрмыстық техника және электрондық тауарлар сияқты күрделі бұйымдарды құрастырудың кең таралған әдістері болып табылады. Құрастыру желісіндегі жұмыстарды орындайтын жұмысшылар құрастырушылар деп аталады.
An assembly line is a manufacturing process (often called a progressive assembly) in which parts (usually interchangeable parts) are added as the semi finished assembly moves from workstation to workstation where the parts are added in sequence until the final assembly is produced. By mechanically moving the parts to the assembly work and moving the semi finished assembly from work station to work station, a finished product can be assembled faster and with less labor than by having workers carry parts to a stationary piece for assembly. Assembly lines are common methods of assembling complex items such as automobiles and other transportation equipment, household appliances and electronic goods. Workers in charge of the works of assembly line are called assemblers.
Қарапайым мысал
Мысалы, машинаны құрастыруды қарастырайық: құрастыру желісінде қозғалтқышты, капотты және дөңгелектерді орнату (осы ретімен, кез келген аралық қадамдармен) керек. Дәстүрлі өндірісте бір уақытта бір ғана машина құрастырылатын. Егер қозғалтқышты орнатуға 20 минут, капотты орнатуға 5 минут, ал дөңгелектерді орнатуға 10 минут уақыт кетсе, онда бір машинаны 35 минут сайын шығаруға болады. Құрастыру желісінде машинаны құрастыру бірнеше станциялар арасында бөлінеді, барлығы бір мезгілде жұмыс істейді. Бір станция машинаны аяқтаған соң, оны келесісіне жібереді. Үш станция арқылы бір уақытта әрқайсысы құрастырудың әртүрлі кезеңінде үш көлікті пайдалануға болады. Бірінші машинаны монтаждау жұмыстары аяқталғаннан кейін, қозғалтқыш монтаждау тобы екінші машинада жұмыс істей бастайды. Қозғалтқышты орнатушылар екінші машинада жұмыс істеген кезде, бірінші машинаны капот станциясына көшіріп, капот орнату, содан кейін дөңгелек станциясына көшіріп, дөңгелек орнату мүмкін болады. Қозғалтқыш екінші машинаға орнатылғаннан кейін, екінші машина капот құрастыруға көшеді. Сол уақытта үшінші машина қозғалтқыш құрастыруға барады. Үшінші машинаның қозғалтқышы орнатылғаннан кейін, оны капот станциясына көшіруге болады; бұл арада келесі машиналар (егер бар болса) қозғалтқыш орнату станциясына көшірілуі мүмкін. Машинаны бір станциядан екіншісіне жылжыту кезінде уақыт жоғалмайды деп есептесек, құрастыру желісіндегі ең ұзақ кезең өнімділікті анықтайды (қозғалтқышты орнату үшін 20 минут), сондықтан бірінші машинаны 35 минут ішінде шығарып болғаннан кейін, машинаны әр 20 минут сайын шығаруға болады.
Consider the assembly of a car: assume that certain steps in the assembly line are to install the engine, install the hood, and install the wheels (in that order, with arbitrary interstitial steps); only one of these steps can be done at a time. In traditional production, only one car would be assembled at a time. If engine installation takes 20 minutes, hood installation takes five minutes, and wheels installation takes 10 minutes, then a car can be produced every 35 minutes. In an assembly line, car assembly is split between several stations, all working simultaneously. When a station is finished with a car, it passes it on to the next. By having three stations, three cars can be operated on at the same time, each at a different stage of assembly. After finishing its work on the first car, the engine installation crew can begin working on the second car. While the engine installation crew works on the second car, the first car can be moved to the hood station and fitted with a hood, then to the wheels station and be fitted with wheels. After the engine has been installed on the second car, the second car moves to the hood assembly. At the same time, the third car moves to the engine assembly. When the third car's engine has been mounted, it then can be moved to the hood station; meanwhile, subsequent cars (if any) can be moved to the engine installation station. Assuming no loss of time when moving a car from one station to another, the longest stage on the assembly line determines the throughput (20 minutes for the engine installation) so a car can be produced every 20 minutes, once the first car taking 35 minutes has been produced.
Тарих
Өнеркәсіптік революциядан бұрын, өндірілетін өнімдердің көп бөлігі қолмен, жеке-жеке жасалатын. Бір шебер немесе шеберлер тобы өнімнің әр бөлігін жасаушы еді. Олар өздерінің біліктіліктерін және тіл, пышақ сияқты құралдарын жеке бөліктерді жасау үшін пайдаланатын. Содан кейін оларды соңғы өнімге жинап, бөліктері бірімен-бірі сәйкес келіп, бірге жұмыс істейтіндей болғанша (қолмен жасалған өндіріс) түзетулер мен өзгерістер енгізетін. Еңбектің бөлінуі ежелгі гректер, қытайлар және басқа да ежелгі цивилизациялар тарапынан қолданылған. Ежелгі Грецияда Платон мен Ксенофонт осы мәселені талқылаған. Адам Смит еңбектің бөлінуі туралы, "Ұлттардың байлығы" атты кітабында (1776 жылы жарияланған) штырғыштарды өндіру мысалында кеңінен айтқан. 1104 жылға дейін салынған Венеция арсеналы өндіріс желісі сияқты жұмыс істеді. Кемелер канал бойымен жылжып, өтетін әр дүкеннен қажетті жабдықтарды алып отыратын. 16 ғасырдың басында Арсеналда шамамен 16 000 адам жұмыс істеді, олар күніне бір кеме жасап, жаңа салынған кемені стандартталған бөліктермен жабдықтауға, қаруландыруға және қамтамасыз етуге қабілетті болды. Арсенал алғашқы өнеркәсіптік революцияға дейін сақталғанмен, тіпті сол кезде де өндіріс желісі әдістері кеңінен таралған жоқ.
Before the Industrial Revolution, most manufactured products were made individually by hand. A single craftsman or team of craftsmen would create each part of a product. They would use their skills and tools such as files and knives to create the individual parts. They would then assemble them into the final product, making cut and try changes in the parts until they fit and could work together (craft production). Division of labor was practiced by Ancient Greeks, Chinese and other ancient civilizations. In Ancient Greece it was discussed by Plato and Xenophon. Adam Smith discussed the division of labour in the manufacture of pins at length in his book The Wealth of Nations (published in 1776). The Venetian Arsenal, dating to about 1104, operated similar to a production line. Ships moved down a canal and were fitted by the various shops they passed. At the peak of its efficiency in the early 16th century, the Arsenal employed some 16,000 people who could apparently produce nearly one ship each day and could fit out, arm, and provision a newly built galley with standardized parts on an assembly line basis. Although the Arsenal lasted until the early Industrial Revolution, production line methods did not become common even then.
Өнеркәсіптік революция
Өнеркәсіптік революция өндіріс пен өнертабыстың кеңеюіне алып келді. Тоқыма, қару-жарақ, сағаттар, атпен жүретін көлік құралдары, теміржол локомотивтері, тігін машиналарын және велосипедтер сияқты көптеген салалар 19-шы ғасырда материалдарды тасымалдау, өңдеу және құрастыруда үлкен прогресс жасады, бірақ өнеркәсіптік инженерия және логистика сияқты қазіргі заманғы түсініктер әлі аталмаған. 1785 жылы Оливер Эванс салған автоматты ұн диірменін Роу (1916) заманауи ірі көлемдегі материалдарды тасымалдаудың бастамасы деп атады. Эванс диірменінде ұн дайындау процесін толық автоматтандыру үшін былғары белбеулі көтергіш, бұрандалы конвейерлер, кенептен жасалған конвейерлер және басқа да механикалық құрылғылар қолданылды. Бұл жаңалық басқа да фабрикалар мен сыра қайнату заводтарына тарады. Сызықтық және үздіксіз құрастыру процесінің ең ерте өнеркәсіптік мысалы, шамасы, 1801 және 1803 жылдар аралығында салынған Портсмут блок диірмендері. Марк Изамбард Брунел (Изамбард Кингдом Брунелдің әкесі), Генри Модслей және басқалардың көмегімен Корольдік теңіз флоты қолданған түйреу бөлшектерін жасау үшін 22 түрлі станок құралын жобалады. Бұл зауыт өте табысты болды және 1960 жылдарға дейін пайдаланылды, шеберханасы әлі де Портсмуттың HM Dockyard-ында көрініп тұр және бастапқы машиналардың бір бөлігі сақталған. Материалдарды оңай тасымалдау үшін жобаланған зауыттың ерте заманғы мысалы – Бриджвотер құю зауыты. Зауыттың жері Бриджвотер каналымен және Ливерпуль мен Манчестер теміржолымен шектесетін. Ғимараттар бір қатарға орналасқан, ал жұмыстың өтуі үшін ғимараттар арқылы жүретін теміржол желісі салынған. Ауыр жұмыстарды, кейде ондаған тонна салмақтағы, көтеру үшін крандар қолданылды. Жұмыс қаңқаны орнату және соңғы құрастыруға дейін тізбектей жалғасты. Бірінші ағынды құрастыру желісі Ричард Гарретт пен Ұлдарының Лестон жұмысында, Англияның Саффолк графтығындағы Лестон қаласындағы көшбаспадағы бу машиналарын өндіру үшін құрылды. Құрастыру желісінің аймағы ұзындығына байланысты "Ұзын цех" деп аталды және 1853 жылдың басында толыққанды жұмыс істеді. Қазандық құю зауытынан әкелініп, желінің басына қойылды, ал ғимарат бойымен жылжыған сайын ол әртүрлі кезеңдерде тоқтап, жаңа бөлшектер қосылатын. Жоғарғы қабаттан, басқа бөлшектер жасалатын жерден, жеңіл бөлшектер балконнан төмен түсіріліп, жердегі машинаға бекітілетін. Машина цехтың соңына жеткенде толықтай аяқталады.
The Industrial Revolution led to a proliferation of manufacturing and invention. Many industries, notably textiles, firearms, clocks and watches, horse drawn vehicles, railway locomotives, sewing machines, and bicycles, saw expeditious improvement in materials handling, machining, and assembly during the 19th century, although modern concepts such as industrial engineering and logistics had not yet been named. The automatic flour mill built by Oliver Evans in 1785 was called the beginning of modern bulk material handling by Roe (1916). Evans's mill used a leather belt bucket elevator, screw conveyors, canvas belt conveyors, and other mechanical devices to completely automate the process of making flour. The innovation spread to other mills and breweries. Probably the earliest industrial example of a linear and continuous assembly process is the Portsmouth Block Mills, built between 1801 and 1803. Marc Isambard Brunel (father of Isambard Kingdom Brunel), with the help of Henry Maudslay and others, designed 22 types of machine tools to make the parts for the rigging blocks used by the Royal Navy. This factory was so successful that it remained in use until the 1960s, with the workshop still visible at HM Dockyard in Portsmouth, and still containing some of the original machinery. One of the earliest examples of an almost modern factory layout, designed for easy material handling, was the Bridgewater Foundry. The factory grounds were bordered by the Bridgewater Canal and the Liverpool and Manchester Railway. The buildings were arranged in a line with a railway for carrying the work going through the buildings. Cranes were used for lifting the heavy work, which sometimes weighed in the tens of tons. The work passed sequentially through to erection of framework and final assembly. The first flow assembly line was initiated at the factory of Richard Garrett & Sons, Leiston Works in Leiston in the English county of Suffolk for the manufacture of portable steam engines. The assembly line area was called 'The Long Shop' on account of its length and was fully operational by early 1853. The boiler was brought up from the foundry and put at the start of the line, and as it progressed through the building it would stop at various stages where new parts would be added. From the upper level, where other parts were made, the lighter parts would be lowered over a balcony and then fixed onto the machine on the ground level. When the machine reached the end of the shop, it would be completed.
Бірін-бірі ауыстыратын бөлшектер
XIX ғасырдың басында бұранда кесетін токарлық станок, металл тегістегіш және фрезерлік станок сияқты машина құралдарының дамуы, сондай-ақ джигтер мен бекіткіштер арқылы құрал жолын басқару, өзара алмастырылатын бөлшектерді іс жүзінде мүмкін етіп, қазіргі заманғы конвейерлік желінің негізін қалады.
During the early 19th century, the development of machine tools such as the screw cutting lathe, metal planer, and milling machine, and of toolpath control via jigs and fixtures, provided the prerequisites for the modern assembly line by making interchangeable parts a practical reality.
19 ғасырдың аяғындағы бу және электр конвейерлері
Бумен жұмыс істейтін конвейерлік көтерулер кемелерге жүк тиеу және түсіру үшін 19 ғасырдың соңғы тоқсанында қолданыла бастады. Hounshell (1984) консервілеу зауытында құймаларды толтыру желісі бойынша жылжытатын электрмен жұмыс істейтін конвейердің шамамен 1885 жылғы эскизін көрсетеді. Чикаго қаласының ет өңдеу өнеркәсібі 1867 жылдан бастап АҚШ-та қолданылған алғашқы өнеркәсіптік құрастыру (немесе бөлшектеу) желілерінің бірі деп есептеледі. Жұмысшылар белгілі бір орындарда тұрып, арқан жүйесі етті әр жұмысшыға жеткізіп, олар бір жұмысты аяқтаған. Генри Форд және басқалар осы қасапхана тәжірибесінің кейінірек Форд Мотор Компаниясындағы дамуға тигізген әсері туралы жазған.
Steam powered conveyor lifts began being used for loading and unloading ships some time in the last quarter of the 19th century. Hounshell (1984) shows a c. 1885 sketch of an electric powered conveyor moving cans through a filling line in a canning factory. The meatpacking industry of Chicago is believed to be one of the first industrial assembly lines (or disassembly lines) to be utilized in the United States starting in 1867. Workers would stand at fixed stations and a pulley system would bring the meat to each worker and they would complete one task. Henry Ford and others have written about the influence of this slaughterhouse practice on the later developments at Ford Motor Company.
Әлеуметтік мәселелер
Әлеуметтік зерттеулер көптеген жұмысшылардың әлеуметтік шеттелуін және күні бойы бір ғана арнайы тапсырманы қайталап орындаудан туындаған жалықуды зерттеді. Карл Маркс өзінің шеттесу теориясында жұмысшылардың жұмысқа қанағаттану үшін өздері жасаған өнімдерде көрінуі керек екенін айтты, өнімдер – "жұмысшылардың өзінің маңызды жаратылысын көрсететін айна" болуы тиіс. Маркс еңбекті адамдардың жеке басының бір қырларын сыртқа шығару мүмкіндігі ретінде қарастырды. Марксистер қайталанатын, мамандандырылған тапсырмаларды орындау жұмысшының күні бойы немен айналысатыны, оның нағыз кім екені және қоғамға қандай үлес қоса алатыны арасындағы үзіліске алып келеді деп санайды. Сонымен қатар, Маркс осы мамандандырылған жұмыс орындарын тұрақсыз деп есептейді, себебі жұмысшы шығындар өскенде және технология қымбат еңбекті алмастыра алғанда қажетсіз болып табылады. Жұмысшылар бір орында бірнеше сағат тұрып, күніне жүздеген рет бір қозғалысты қайталайтындықтан, қайталанатын стресстен туындаған жарақаттар еңбек қауіпсіздігінің ықтимал патологиясы болып табылады. Өнеркәсіптік шу да қауіпті екені дәлелденді. Оның деңгейі тым жоғары болмаса, жұмысшыларға сөйлеуге тыйым салынатын. LIP фабрикасының білікті жұмысшысы Шарль Пиаже сөйлеуге тыйым салынғанымен қатар, жартылай білікті жұмысшылардың қозғалуына 25 сантиметр ғана рұқсат етілгенін еске алды. Кейіннен өнеркәсіптік эргономика физикалық жарақаттарды азайтуға бағытталды.
Sociological work has explored the social alienation and boredom that many workers feel because of the repetition of doing the same specialized task all day long. Karl Marx expressed in his theory of alienation the belief that, in order to achieve job satisfaction, workers need to see themselves in the objects they have created, that products should be "mirrors in which workers see their reflected essential nature". Marx viewed labour as a chance for people to externalize facets of their personalities. Marxists argue that performing repetitive, specialized tasks causes a feeling of disconnection between what a worker does all day, who they really are, and what they would ideally be able to contribute to society. Furthermore, Marx views these specialised jobs as insecure, since the worker is expendable as soon as costs rise and technology can replace more expensive human labour. Since workers have to stand in the same place for hours and repeat the same motion hundreds of times per day, repetitive stress injuries are a possible pathology of occupational safety. Industrial noise also proved dangerous. When it was not too high, workers were often prohibited from talking. Charles Piaget, a skilled worker at the LIP factory, recalled that besides being prohibited from speaking, the semi skilled workers had only 25 centimeters in which to move. Industrial ergonomics later tried to minimize physical trauma.