Кіріспе

Mahler) - 1974 жылы шыққан британдық биографиялық фильм. Ол австро-богемиялық композитор Густав Малер өміріне негізделген. Ол Кен Расселлдің Goodtimes Enterprises үшін жазған және режиссерлік еткен, Гюстав Малер рөлінде Роберт Пауэлл және Альма Малер рөлінде Георгина Хейл ойнады. Фильм 1974 жылы Канн кинофестиваліне қатысып, техникалық гран-при иеленді.

Сюжет

Ашылу слайдтары көл жағасындағы жағажайдағы шағын күркеде өртеп жатқан жалыннан басталады; содан кейін коконды әйел Mahler's бас кескіндемесімен жақын жерде ашық ауада ақ орамаларынан босауға тырысады. Фильмнің құрылымы бойынша, Малер әйелі Альмамен бірге Америкада дирижерлік қызмет атқарғаннан кейін Еуропаға оралып, Венаға баратын пойызда жүр. Адамдар әр станцияда оны қарсы алу үшін платформаларға жиналады, бірақ ол Алмаға жалюзилерді тартуға мәжбүр етеді және адамдардың баяндамаларын тыңдамайды немесе гүл шоқтарын қабылдамайды. Оның орнына, пойызда болған түрлі оқиғалар оның естеліктерін немесе көріністерін оятады, біз оларды көреміз. Алманың сүйіктісі Макс да пойызда жүр. Ол оны Малерден кетіп, Венаға дейін бірнеше аялдамадан кейін онымен бірге түсіп қалуға шақырады. Перзентханадағы сарай бірінші флешбэкте көрінеді: Малер онда композиция жасауға тырысады, ал ол Альмаға бүкіл көлді айнала отырып, шу шығаратын жануарлар мен адамдарды тыныштандырады. Ол бұған ынандыру және сыра беру арқылы қол жеткізеді. Жұппен бөлмелерді ауыстыруға келіскен әйел Махлердің жаңадан жазылған Тоғызыншы симфониясы өлім туралы екенін айтады; бұл оны, сондай-ақ, Бетховеннен кейін ешқандай композитор тоғыз симфониядан артық жаза алмайды деген басқа біреудің сөзі сияқты ренжітеді. Ол жүрек соғысына шалдықты, пойыздағы дәрігер оны қалпына келтірді, бірақ ол терезелі табутта тірі екендігін көрді, ал Альма мен Макс оның өтінішін елемей, бір-бірімен бірге жүріп, оны өртеп жіберді. Тағы бір еске түсірген оқиға - Австрия императоры Франц Йозефке музыкалық директордың жұмысын сұрап бару. Франц Йозеф 1900 жылдардың басына қарағанда тым жас, фильмнің оқиғасы сол кезде орын алған, ол Малерден барған сайын асыра талап етіп, оның еврей екендігіне дәлел келтіріп, сол себеппен оны қабылдамай тастайды. Бұл шын император емес екені анықталды, бұл Махлердің досы, ол өзін император деп санайды, ал орын - психикалық аурухана. Басқа эпизодта Альма да музыка құрастыруды қалайды және Малердің жетекші әншісі оның әнін айтады, бірақ Малер оған оның жұмысы әйел және ана екенін және композиция тым стрессті екенін айтады, олардың ақылсыз досы және Малердің ағасы, оның жетіспеушілігі оның психикалық күйзелісіне және өз-өзіне қол жұмсауына әкелді. Алма күйзеліске ұшырап, әнін орманға көміп, жоқтау айтады. Малердің католиктік дінге кіруі оның тау басында от пен қан шомылдыру рәсімінен өтетін қиялдар тізбегімен көрініс табады, оның жетекшісі Косима Вагнер, оның Рихард Вагнердің жесірі ретінде ықпалы оның антисемитизмі музыка әлеміндегі күшті күш. Ол қара иілгішпен қорқынышты макияжмен, прусская шлеммен және алдыңғы жағында крест және артқы жағында свастика бар суға түсу костюмімен бейнеленген. Соңғы флешбэкте Альма қатты ашуланып, оған шұңқырдағы үйде шабуыл жасайды, өйткені ол "Балалардың өлімі туралы әндер" (Kindertotenlieder) ән циклын жазды. Бұл оқиға оның бір баласының өлімімен байланысты, бірақ ол көп жылдан кейін орын алды. Пойыздағы дәрігер оның денсаулығы жақсы екенін айтады. Малер Альмаға Венадан бұрын Макспен аялдамаға шығуы немесе онымен бірге қалуы мүмкін екенін айтады. Ол өзінің музыкасынан бұрын оны қойғандығын білгісі келеді; ол өзінің барлық музыкасы ол туралы және ол үшін, ол оның музыкасы деп айтады. Олар өсіп, Макс онысыз кетеді. Малер пойыздың терезесінен көрініп, жанкүйерлерінен гүл шоқтарын қабылдауға қуанышты. Олар Венаға келеді, онда дәрігер Малердің тұрақты дәрігеріне телефон арқылы хабар береді; соңғысы Малер өте ауыр науқас екенін және оған бір-екі апта ғана өмір сүру керектігін айтады. Пойыз дәрігері бақытты жұппен станция арқылы жүріп бара жатқанда кездеседі және Малерге денсаулығының шынайы жағдайын айта бастайды; бірақ Малер оны тыңдаудың қажеті жоқ дейді, өйткені ол және Альма мәңгі өмір сүреді.

Өндіріс

Расселл ұзақ уақыт бойы Малер музыкасының әуесқойшысы болды. Ол фильмді "музыкадағы рондо түріне негіздегенін айтты, онда сіз тақырыпты ұсынасыз және оны өзгерістермен жалғастырасыз, содан кейін тақырыпқа қайта оралыңыз және т.б. Менің тақырыбым композитордың өлер алдындағы соңғы пойыз сапары болды. Жол жүрісі барысында біз оның өміріндегі оқиғаларды еске аламыз, тақырыптың әртүрлі нұсқаларын. Олар құмарлық пен күлкіге байланысты. Оның симфониясындағы шекерцолар сияқты кейбір көріністер де өте әзіл-сықақ". Дэвид Путтемнің Goodtimes компаниясы композиторлар туралы алты фильм сериясын түсіруді жоспарлады, олардың барлығын Кен Расселл режиссерлік етеді. Субъектілерге Франц Лист, Джордж Гершвин, Ральф Воган Уильямс және Ричард Вагнер кіруі керек еді; олар алдымен Мальерді орындауды шешті. Ұлттық кино қаржы корпорациясы фильм түсіру алдындағы қолдауын алып тастады, яғни Путтнам бюджетті 400 000 фунт стерлингтен 180 000 фунт стерлингке дейін қысқартуға мәжбүр болды. Расселлдің айтуынша, фильмді Германияда емес, Англияда түсіруге мәжбүр болған неміс де фильмді қолдай бастады. Расселлдің айтуынша, Путтемнің фильмге шығармашылық үлесі жоқ, олардың келесі серіктестігі Листманиядан айырмашылығы. Фильмнің кейбір ашық ауада түсірілген жерлері Англияның көлдер ауданындағы Бороудейл қаласында түсірілген. Фильмге Расселге ұнамайтын Лучино Висконтидің "Венециядағы өлім" фильміне пародия енгізілген. Расселл былай дейді: "Дирк [Богард] "Венециядағы өлім" атты фильмде өміріндегі ең нашар рөлді сомдады. "Оның сипаттамасының Малермен ешқандай байланысы жоқ. Малер ешқашан күйреген емес, өзін ешқашан аяған емес, өткенді армандаған да емес. Висконтидің бұл әрекеті өте еріншек әрі жалқаулық болды. Ол әр сахнада дәл сол Малер тақырыбын ойнады".

Қабылдау

Бір мәліметке сәйкес, 1985 жылы фильм 14000 фунт стерлинг шығынға ұшырады. Расселл фильмнің табысты болғанын айтты, бірақ 1991 жылы өзінің үлесін ешқашан көрмегенін мәлімдеді. Расселл Путтнаммен бірге тек бір фильм түсірді, Листтомания. Ол Вагнер туралы фильмге еру керек еді, бірақ ол ешқашан жасалмады.