Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Mahler) - 1974 жылы шыққан британдық биографиялық фильм. Ол австро-богемиялық композитор Густав Малер өміріне негізделген. Ол Кен Расселлдің Goodtimes Enterprises үшін жазған және режиссерлік еткен, Гюстав Малер рөлінде Роберт Пауэлл және Альма Малер рөлінде Георгина Хейл ойнады. Фильм 1974 жылы Канн кинофестиваліне қатысып, техникалық гран-при иеленді.
Mahler is a 1974 British biographical film based on the life of Austro Bohemian composer Gustav Mahler. It was written and directed by Ken Russell for Goodtimes Enterprises, and starred Robert Powell as Gustav Mahler and Georgina Hale as Alma Mahler. The film was entered into the 1974 Cannes Film Festival, where it won the Technical Grand Prize.
Сюжет
Ашылу слайдтары көл жағасындағы жағажайдағы шағын күркеде өртеп жатқан жалыннан басталады; содан кейін коконды әйел Mahler's бас кескіндемесімен жақын жерде ашық ауада ақ орамаларынан босауға тырысады. Фильмнің құрылымы бойынша, Малер әйелі Альмамен бірге Америкада дирижерлік қызмет атқарғаннан кейін Еуропаға оралып, Венаға баратын пойызда жүр. Адамдар әр станцияда оны қарсы алу үшін платформаларға жиналады, бірақ ол Алмаға жалюзилерді тартуға мәжбүр етеді және адамдардың баяндамаларын тыңдамайды немесе гүл шоқтарын қабылдамайды. Оның орнына, пойызда болған түрлі оқиғалар оның естеліктерін немесе көріністерін оятады, біз оларды көреміз. Алманың сүйіктісі Макс да пойызда жүр. Ол оны Малерден кетіп, Венаға дейін бірнеше аялдамадан кейін онымен бірге түсіп қалуға шақырады. Перзентханадағы сарай бірінші флешбэкте көрінеді: Малер онда композиция жасауға тырысады, ал ол Альмаға бүкіл көлді айнала отырып, шу шығаратын жануарлар мен адамдарды тыныштандырады. Ол бұған ынандыру және сыра беру арқылы қол жеткізеді. Жұппен бөлмелерді ауыстыруға келіскен әйел Махлердің жаңадан жазылған Тоғызыншы симфониясы өлім туралы екенін айтады; бұл оны, сондай-ақ, Бетховеннен кейін ешқандай композитор тоғыз симфониядан артық жаза алмайды деген басқа біреудің сөзі сияқты ренжітеді. Ол жүрек соғысына шалдықты, пойыздағы дәрігер оны қалпына келтірді, бірақ ол терезелі табутта тірі екендігін көрді, ал Альма мен Макс оның өтінішін елемей, бір-бірімен бірге жүріп, оны өртеп жіберді. Тағы бір еске түсірген оқиға - Австрия императоры Франц Йозефке музыкалық директордың жұмысын сұрап бару. Франц Йозеф 1900 жылдардың басына қарағанда тым жас, фильмнің оқиғасы сол кезде орын алған, ол Малерден барған сайын асыра талап етіп, оның еврей екендігіне дәлел келтіріп, сол себеппен оны қабылдамай тастайды. Бұл шын император емес екені анықталды, бұл Махлердің досы, ол өзін император деп санайды, ал орын - психикалық аурухана. Басқа эпизодта Альма да музыка құрастыруды қалайды және Малердің жетекші әншісі оның әнін айтады, бірақ Малер оған оның жұмысы әйел және ана екенін және композиция тым стрессті екенін айтады, олардың ақылсыз досы және Малердің ағасы, оның жетіспеушілігі оның психикалық күйзелісіне және өз-өзіне қол жұмсауына әкелді. Алма күйзеліске ұшырап, әнін орманға көміп, жоқтау айтады. Малердің католиктік дінге кіруі оның тау басында от пен қан шомылдыру рәсімінен өтетін қиялдар тізбегімен көрініс табады, оның жетекшісі Косима Вагнер, оның Рихард Вагнердің жесірі ретінде ықпалы оның антисемитизмі музыка әлеміндегі күшті күш. Ол қара иілгішпен қорқынышты макияжмен, прусская шлеммен және алдыңғы жағында крест және артқы жағында свастика бар суға түсу костюмімен бейнеленген. Соңғы флешбэкте Альма қатты ашуланып, оған шұңқырдағы үйде шабуыл жасайды, өйткені ол "Балалардың өлімі туралы әндер" (Kindertotenlieder) ән циклын жазды. Бұл оқиға оның бір баласының өлімімен байланысты, бірақ ол көп жылдан кейін орын алды. Пойыздағы дәрігер оның денсаулығы жақсы екенін айтады. Малер Альмаға Венадан бұрын Макспен аялдамаға шығуы немесе онымен бірге қалуы мүмкін екенін айтады. Ол өзінің музыкасынан бұрын оны қойғандығын білгісі келеді; ол өзінің барлық музыкасы ол туралы және ол үшін, ол оның музыкасы деп айтады. Олар өсіп, Макс онысыз кетеді. Малер пойыздың терезесінен көрініп, жанкүйерлерінен гүл шоқтарын қабылдауға қуанышты. Олар Венаға келеді, онда дәрігер Малердің тұрақты дәрігеріне телефон арқылы хабар береді; соңғысы Малер өте ауыр науқас екенін және оған бір-екі апта ғана өмір сүру керектігін айтады. Пойыз дәрігері бақытты жұппен станция арқылы жүріп бара жатқанда кездеседі және Малерге денсаулығының шынайы жағдайын айта бастайды; бірақ Малер оны тыңдаудың қажеті жоқ дейді, өйткені ол және Альма мәңгі өмір сүреді.
The opening credits begin with a little hut on a pier on an idyllic lake exploding in flames; then a cocooned woman struggles to break free of her white wrappings in an outdoor setting near a rough rock carving of Mahler’s head. The structure of the film is that Mahler and his wife Alma have returned to Europe from his time conducting in the United States, and are on the train to Vienna. People are thronging the platforms to greet him at each station, but he makes Alma draw the blinds and will not listen to the people's speeches or receive their bouquets. Instead, various incidents on the train trigger his memories or visions, and we see them. Alma’s lover Max is also on the train, urging her to leave Mahler and get off with him a couple of stops before Vienna. The idyllic hut on the pier is seen in the first flashback: Mahler is trying to compose in it, and he gets Alma to go around the whole lake hushing the animals and people who are making noise. She succeeds at this by persuasion and giving out beer. A woman who agrees to change compartments with the couple comments that Mahler’s newly composed Ninth Symphony is all about death; this upsets him, as does someone else’s dictum that after Beethoven no composer can ever write more than nine symphonies. He has a heart attack and a doctor on the train tends and revives him, but he has a vision of being alive in a windowed coffin while Alma and Max ignore his pleas, carry on with each other and cremate him. Other flashbacks include a visit to the Emperor of Austria Franz Josef about a music director job. Franz Josef is far too young for the early 1900s, when the movie is set, and makes more and more outrageous demands on Mahler, ending by making him expose the physical evidence that he is Jewish and rejecting him on those grounds. It turns out this is not the real Emperor but a friend of Mahler's who thinks he is the Emperor, and the locale is the asylum. In another episode, Alma wants to compose music too and Mahler's lead singer sings her song, but Mahler tells her her job is wife and mother and composition is too stressful, citing their mad friend and Mahler's brother, whose lack of success at it led to his mental breakdown and suicide. Alma sadly buries her song in the woods and mourns over it. Mahler's conversion to Catholicism is expressed by a fantasy sequence in which he undergoes a baptism of fire and blood on a mountaintop, presided over by Cosima Wagner, whose influence as Richard Wagner's widow means her anti Semitism is a powerful force in the music world. She is depicted goose stepping around in horrible black lipped makeup, wearing a Prussian helmet and a bathing suit with a cross on the front and a swastika on the rear. In a final flashback, Alma is very upset and attacks him in the hut on the pier because he wrote the song cycle Songs on the Death of Children (Kindertotenlieder). This is conflated with the actual death of one of his children, but that really happened years later. The doctor on the train who tended him tells him he is in perfect health. Mahler tells Alma she has the choice of getting off before Vienna with Max at his stop or staying with him. She wants to know if he has ever put her before his music; he says all his music is about and for her, that she is his music. They kiss, and Max gets off without her. Mahler is then cheerful enough to show himself at the train window and accept the bouquets from fans. They arrive at Vienna, where the doctor reports to Mahler's regular doctor by phone; the latter reveals that Mahler is very ill and only has a week or two to live. The train doctor meets the happy couple as they walk through the station and starts to tell Mahler the true state of his health; but Mahler says he does not need to hear it because he and Alma are going to live forever.
Өндіріс
Расселл ұзақ уақыт бойы Малер музыкасының әуесқойшысы болды. Ол фильмді "музыкадағы рондо түріне негіздегенін айтты, онда сіз тақырыпты ұсынасыз және оны өзгерістермен жалғастырасыз, содан кейін тақырыпқа қайта оралыңыз және т.б. Менің тақырыбым композитордың өлер алдындағы соңғы пойыз сапары болды. Жол жүрісі барысында біз оның өміріндегі оқиғаларды еске аламыз, тақырыптың әртүрлі нұсқаларын. Олар құмарлық пен күлкіге байланысты. Оның симфониясындағы шекерцолар сияқты кейбір көріністер де өте әзіл-сықақ". Дэвид Путтемнің Goodtimes компаниясы композиторлар туралы алты фильм сериясын түсіруді жоспарлады, олардың барлығын Кен Расселл режиссерлік етеді. Субъектілерге Франц Лист, Джордж Гершвин, Ральф Воган Уильямс және Ричард Вагнер кіруі керек еді; олар алдымен Мальерді орындауды шешті. Ұлттық кино қаржы корпорациясы фильм түсіру алдындағы қолдауын алып тастады, яғни Путтнам бюджетті 400 000 фунт стерлингтен 180 000 фунт стерлингке дейін қысқартуға мәжбүр болды. Расселлдің айтуынша, фильмді Германияда емес, Англияда түсіруге мәжбүр болған неміс де фильмді қолдай бастады. Расселлдің айтуынша, Путтемнің фильмге шығармашылық үлесі жоқ, олардың келесі серіктестігі Листманиядан айырмашылығы. Фильмнің кейбір ашық ауада түсірілген жерлері Англияның көлдер ауданындағы Бороудейл қаласында түсірілген. Фильмге Расселге ұнамайтын Лучино Висконтидің "Венециядағы өлім" фильміне пародия енгізілген. Расселл былай дейді: "Дирк [Богард] "Венециядағы өлім" атты фильмде өміріндегі ең нашар рөлді сомдады. "Оның сипаттамасының Малермен ешқандай байланысы жоқ. Малер ешқашан күйреген емес, өзін ешқашан аяған емес, өткенді армандаған да емес. Висконтидің бұл әрекеті өте еріншек әрі жалқаулық болды. Ол әр сахнада дәл сол Малер тақырыбын ойнады".
Russell had long been an admirer of Mahler's music. He said he based the film on "the rondo form in music where you present the theme and follow it with variations, then return to the theme and so on. My theme was the composer's last train journey before he died. During the journey we flash back to incidents in his life, the variations on the theme as it were. They vary from passion to comedy. Like the scherzos from his symphonies some of the scenes are pretty grotesque, too." David Puttnam's company Goodtimes planned to make a series of six films about composers, all to be directed by Ken Russell. Subjects were to include Franz Liszt, George Gershwin, Ralph Vaughan Williams and Richard Wagner; they decided to do Mahler first. The National Film Finance Corporation removed its support prior to filming meaning Puttnam had to slash the budget from £400,000 to £180,000. Russell says the film had German backers who also pulled out before filming began, forcing the movie to be shot in England and not in Germany. Russell says Puttnam had no creative input into the film in contrast with their next collaboration, Lisztomania. Some outdoor sections of the film were made in Borrowdale, in the English Lake District. The film included a parody of Luchino Visconti's film Death in Venice, which Russell disliked. "Dirk [Bogarde] gave the worst performance of his life in Death in Venice", said Russell. "His characterization had nothing to do with Mahler. Mahler was never decaying, never sorry for himself, never given to dreaming of the past. The whole thing was a bit cheeky on Visconti's part and very lazy. He played the very same Mahler theme in every scene."
Қабылдау
Бір мәліметке сәйкес, 1985 жылы фильм 14000 фунт стерлинг шығынға ұшырады. Расселл фильмнің табысты болғанын айтты, бірақ 1991 жылы өзінің үлесін ешқашан көрмегенін мәлімдеді. Расселл Путтнаммен бірге тек бір фильм түсірді, Листтомания. Ол Вагнер туралы фильмге еру керек еді, бірақ ол ешқашан жасалмады.
According to one account, by 1985 the film recorded a net loss of £14,000. Russell also said the film made a profit but claimed in 1991 he had never seen any of his share. Russell only ended up making one more film with Puttnam, Lisztomania. It was meant to be followed by a film about Wagner, though it was never made.