Кіріспе
Италиялық сәулетші Антонио Корацци (1792 жылы 16 желтоқсанда Ливорнода дүниеге келді, 1877 жылы 27 сәуірде Флоренцияда қайтыс болды) - 1819 жылдан 1847 жылға дейін Польшада Неоклассикалық стильде жұмыс істеген итальяндық сәулетші.
Antonio Corazzi (born 16 December 1792 in Livorno, died April 27, 1877, in Florence) was an Italian architect working in Poland from 1819 to 1847, mainly in Neoclassical style.
Өмірбаян
Антонио Корацци Ливорнодағы Авалорати театрының импресариосының ұлы болды. 1811 жылы пиарлық орта мектепті бітіргеннен кейін Флоренциядағы Reggia Accademia delle Belle Arti del Disegno-ге оқуға түседі, онда ол 1816 жылға дейін оқыған болуы мүмкін. 1818 жылы Польша Корольдігінің Стазиц үкіметі Тоскана үкіметінен сәулетшіге жолдама беруді сұрады, сондықтан 1819 жылы ол Варшаваға келді. Польшада 27 жыл болғаннан кейін ол Флоренцияға оралды. 1847 жылы Флоренциядағы Көркемсурет академиясының мүшесі болып тағайындалды, онда басқа жобалар арасында: парламент (1860 ж.), Пантеон ди Данте (1865 ж.) және Александрия мен Копенгагендегі театрлар.
Сәулет
Оның жұмысы Польша Корольдігінің, әсіресе Варшаваның сәулет климатына тез бейімделген, XIX ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Станиславтың неоклассикалық дәуірінің дәстүрлері әлі де өмір сүріп жатты. Кораццидің Польшадағы 1819-1847 жылдардағы сәулет шығармашылығы Варшава мектебінің сәулет ойларының екі негізгі кезеңімен тұспа-тұс келеді. 1815-1830 жылдар неоклассикалық форманың соңғы қалыптасу кезеңін, ал 1831-1850 жылдар аралығында осы формалардың интерпретациясы романтизм дәуірінде өсіп келе жатыр. Кораццидің бірінші кезеңдегі жұмысының ең ерекшелігі министр Любецкидің саяси күн тәртібінің бөлігі ретінде оның тарапынан қолға алынды. Кораццидің Польшада 50 жобасы болды, оның 45-і Варшавада болды, олардың ішінде Варшавадағы Театр алаңы мен Банк алаңы сияқты бірнеше қала құрылысы жұмыстары болды. Монументалды жобаның барлық нысандары 1831 жылға дейін, негізінен үкімет сұрауы бойынша жасалды (олардың ішінде Радомдағы Сандомирж комиссиясы сарайы). Корацци Варшава үшін сәулет дәстүрін орнату қажеттігін түсінген. Оның ғимараттары, әсіресе тығыз салынған көшелердегі ғимараттар, біріктірілген тұтас болып бірігеді. Олар тек сызықтардың көркемдігімен және сәндік қалыптылығымен, 19 ғасырдың тиісті сәулет өнерімен және Станислав кезеңінің сәулетінің масштабы мен пропорцияларымен ерекшеленеді. Польшадағы оның шығармашылығы мен неоклассикалық архитектурасының шыңы - Ұлы театр. 1829 жылы ол Санкт-Станислав орденінің рыцары болды.