Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралия құстарының атласы - Австралия құстарының таралуын карталау үшін BirdLife Australia (бұрынғы Корольдік Австралиялық орнитологтар одағы) бастаған және басқаратын ірі деректер базасы жобасы. BirdLife Australia - пайда көздемейтін құс зерттеу және қорғау ұйымы. Әлемнің әртүрлі елдері мен аралдарына арналған басқа да құс атластары шығарылды, бірақ Австралия жобасы бүкіл құрлықты қамтитын алғашқы жоба болды. Еріктілер Австралия құстары туралы деректерді жинап, дерекқор құрып, "Австралия құстарының атласы" (1984) атты кітап шығарды. Ал екінші зерттеу 20 жылдан кейін, 2002 жылы, "Австралия құстарының жаңа атласы" деген екінші кітап жарық көрді. Алайда, атлас әлі де жалғасып жатқан жоба.
The Atlas of Australian Birds is a major ongoing database project initiated and managed by BirdLife Australia (formerly the Royal Australasian Ornithologists Union) to map the distribution of Australia's bird species. BirdLife Australia is a not for profit bird research and conservation organisation. There have been other bird atlases produced for various countries and islands around the world, but the Australian project was the first to cover an entire continent. Volunteers collected data on Australian birds in order to establish a database and publish a book, The Atlas of Australian Birds (1984), summarising the findings. A second period of fieldwork nearly 20 years later resulted in the publication of a second book, The New Atlas of Australian Birds, in 2002. However, the Atlas is an ongoing project.
1984 жылғы кітап
Австралиялық құстар атласының идеясы ерікті бақылаушылар (атласкерлер) жинаған деректерге негізделген, ол алғаш рет 1972 жылы айтылды. Алайда, бұл жұмыстың ауқымдылығынан, мүмкіндігін тексеру үшін, жаңа Оңтүстік Уэльстің оңтүстік жағалауында 1973 жылдың наурызынан 1974 жылдың қыркүйегіне дейін 13 600 шаршы шақырым жерді алып жатқан 168 еріктімен пилоттық атлас жүргізілді. 1974 жылдың тамызында Канберрада 16-шы Халықаралық орнитологиялық конгресс өтті, бұл Австралиядан тыс атлас жобаларына қатысатын басқа орнитологтармен талқылауға мүмкіндік берді, бұл шешімді жалғастыруға әкелді. Бұл жердегі жұмысты еріктілер жүргізсе де, жобаны басқару үшін қаржы қажет екені белгілі болды. 1976 жылдың ақпан айында RAOU Австралия үкіметінен грант алды, бұл толық уақытты қызметкерді тағайындауға мүмкіндік берді, оның алғашқы міндеті - қосымша тарихи атлас жасауға жарамды жазбалар үшін қолданыстағы орнитологиялық әдебиеттерді іздеу болды. 1976 жылы жүргізілген қосымша талқылаулар нәтижесінде бас атлас жобасының құрылымы мен ұйымдастырылуы туралы шешімдер қабылданды. Әдістеме қарапайым сақталды: атласшылар карталарды бір градус торлы шаршыны анықтау немесе табу үшін қолданды, содан кейін оның ішінде көрінген барлық құс түрлерін тіркеді. Күн, орналасқан жер және түрлер туралы мәліметтер зерттеу парақшаларына жазылып, кейін компьютерлік дерекқорға қолмен енгізілген. Далалық жұмыс 1977 жылдың 1 қаңтарында басталып, бес жылдан кейін 1981 жылдың 31 желтоқсанында аяқталды. Австралия материгінің, Тасмания мен іргелес аралдардың әрбір бір градус блогынан деректер алынды, 3000 атлассерлер 90,000 зерттеу парағын толтырып, 716 құс түрінің 2,7 миллион жазбасын (көріністерін) шығарды.
The idea of an Australian bird atlas based on data collected by volunteer observers (atlassers) was first mooted in 1972. Because of the daunting scale of the task, however, to test feasibility, a pilot atlas was carried out on the southern coast of New South Wales from March 1973 to September 1974 with 168 volunteers covering an area of 13,600 square kilometres. In August 1974, the 16th International Ornithological Congress was held in Canberra, providing an opportunity for discussions with other ornithologists involved in atlas schemes outside Australia, leading to a decision to proceed. It was recognised that although the fieldwork would be carried out by volunteers, some funding for project management was required. In February 1976 the RAOU received a grant from the Australian Government enabling the appointment of a full time staff member whose first task was to search existing ornithological literature for records suitable for a complementary Historical Atlas. Further discussions in 1976 produced decisions about how the main atlas project would be structured and organised. Methodology was kept simple: atlassers used maps to determine or locate a one degree grid square and then recorded all species of birds seen within it. Date, location and species data were recorded on survey sheets and later entered by hand on a computer database. Fieldwork began on 1 January 1977 and ended five years later on 31 December 1981. Data were received from every single one degree block of the Australian continent, Tasmania and adjacent islands, with 3000 atlassers completing 90,000 survey sheets producing 2.7 million records (sightings) of 716 bird species.
2002 жылғы кітап
Алғашқы атлас бойынша далалық жұмыстар басталғаннан кейін шамамен 20 жыл өткен соң, 1997 жылы Birds Australia жаңа атлас жобасына қаражат алу үшін Environment Australia компаниясымен келіссөздер бастады. 1998 жылы Табиғи мұра қоры Бушкер және ылғалды жерлер бағдарламасының гранты бекітілді. 1998 жылдың тамызында далалық жұмыс басталды және содан бері жалғасып келеді, бірақ шамамен төрт жылдан кейін қаржыландыру тоқтатылды, сонымен қатар 2002 жылдың соңында кітап шығару мерзімі аяқталды. Әдістеме алғашқы атласқа негізделген, бірақ GPS қабылдағыштар мен сканерлеуге болатын зерттеу парақтарының көмегімен жетілдірілді. Төрт жыл ішінде 7000-нан астам атласшы 279000 зерттеуді аяқтап, 772 құс түрінің 4,7 миллион жазбасын шығарды.
Some 20 years after the commencement of fieldwork for the first Atlas, in 1997, Birds Australia began negotiations with Environment Australia towards obtaining funding for a new atlas project. In 1998, a grant from the Natural Heritage Trust's Bushcare and Wetlands programs was approved. Fieldwork began in August 1998 and has continued since, though after about four years there was a funding cut off as well as a deadline for book publication purposes late in 2002. Methodology was based on that of the first Atlas but improved by the use of GPS receivers and scannable survey sheets. During the four year period over 7,000 atlassers completed 279,000 surveys, producing 4.7 million records of 772 bird species.