Кіріспе

Американдық философ Роберт Бьюфорд Пиппин (14 қыркүйек 1948 жылы туған) - американдық философ. Ол Джон Ю. Нефтың әлеуметтік ойлау жөніндегі комитеті, Философия кафедрасы және Чикаго университетінің колледжінде Эвелин Стефансон Нефтың атақты қызмет көрсету профессоры.

Білім және мансап

Пиппин Коннектикут штатының Хартфорд қаласындағы Тринити колледжінде ағылшын тілінен бакалавр дәрежесін алды. және оның Ph. Стэнли Розеннің басшылығымен Пенсильвания штатының философия факультетінде білім алды. Чикагоға көшкенге дейін ол бірнеше жыл бойы UCSD философия кафедрасында сабақ берді, онда ол Генри Эллисон мен Герберт Маркузды әріптестері арасында санады. 2009 жылы Амстердам университетінде философия кафедрасын басқарды. Сол жылы ол Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 2014 жылдан бастап ол Швецияның Уппсала университетінде докторлық диссертациясын иеленді. Қазіргі уақытта әйелі Джоанмен бірге Чикагода тұрады. 2016 жылы ол Неміс ғылым академиясының Леопольд академиясының мүшесі болды. 2019 жылы Гуггенхайм стипендиясына ие болды.

Философиялық еңбектері

Пиппин Гегель туралы еңбегімен танымал, сонымен қатар Кант, Ницше, Пруст, Ханна Арендт, Лео Штраус, Генри Джеймс және кино туралы мақалалар мен кітаптар жариялады (оның ішінде Голливудтың батыс, Film noir, Альфред Хичкок және Дуглас Сирк). 1989 жылы жарық көрген "Гегельдің идеализмі: өзін-өзі танудың қанағаттануы" атты кітабы Гегель зерттеулеріне үлкен үлес қосты. Онда Пиппин Гегельді оған дәстүрлі түрде тиесілі метафизикалық міндеттемелері аз ойшыл ретінде суреттейді. Гегельдің "Абсолют" және "Рух" туралы пікірлері көбірек эпистемологиялық тұрғыда түсіндіріледі. Пиппинге сәйкес Гегельдің негізгі тезисі - эпистемология метафизикалық, өйткені болу - бұл анық түсінікті болу. Гегельдің жобасының көп бөлігі Пиппиннің оқуында догматикалық метафизиканың Канттық сын-пікірін кері қайтарудың орнына жалғасы болып табылады. Гегель онтологиялық логиканы емес, логиканы метафизика ретінде жасайды, ол трансценденттік логиканың жалғасы. Метафизика ретінде логика - таза ойдың немесе ойдың ой-пікірінің ғылым. Пиппиннің Гегельді метафизикалық емес түсіндіруіне сәйкес, Гегельдік "Гист" (әдетте "Рух" деп аударылады) - бұл құдайлық рухани зат емес, сондықтан Гегельдің идеализмі монистикалық пантеизмді қорғау емес. Пиппиннің пікірінше, Гегельдік "Гист" - бұл біздің сенімдеріміз бен іс-әрекеттерімізді ақтауға болатын нормалардың жиынтығы. Маңыздысы, біз мұндай нормативтік логикалық себептердің кеңістігінен басқа ештеңені ақтай алмаймыз. Сондықтан, ешқандай да ерекше адамзаттық ұтымды таным мен іс-әрекет мұндай нормалардан тәуелсіз түрде айтылуы немесе түсінілуі мүмкін емес. Феноменологиялық герменевтикалық жаргонда бұл нормалар көкжиекті, біз өзімізге түсінікті нәрсе жасай алатын көзқарасты құрайды. Сонымен қатар, бұл нормалар әлеуметтік-тарихи тұрғыдан қалыптасқан. Гейст - бұл осы нормалардың динамикалық процесі және олардың адамзаттың тарихындағы өзгеруі. Гегель осы нормалардың әртүрлі тұжырымдарын "рухтың пішіндері (гестальтен) " деп атайды. Сонымен қатар, кез келген рух ішкі немесе сыртқы күштердің қысымымен (мысалы, сол нормалардың ішкі сәйкессіздіктері немесе басқа нормалармен өмірдің жаңа формаларымен бетпе-бет келу) құлап, сол нормалардың билігіне дағдарыс тудыруы мүмкін. Бірақ рухтың (немесе өмір түрлерінің) нақты көптігінің арқасында әлеуметтік-тарихи адам әрекетінің кез келген есебі салыстырмалылыққа түсу қаупі бар. Сонымен, Гегельдік идеализм - бұл Кантқа дейінгі және сынға дейінгі догматикалық метафизикаға оралу емес, бір жағынан Канттың сын жобасынан, екінші жағынан Канттың трансценденттік философиясының тарихи сын-тексеруінен асып түсуге тырысу. Бұл идеялар Гердер, Хайдеггер, Гадамер және Макинтайр сияқты көптеген философтарға жатқызылуы мүмкін. Бірақ Гегельдің метафизикалық емес түсіндірмелеріне сәйкес (мысалы, Пиппин, Пинкард және Реддинг) гегельдік көзқарастың ерекшелігі бар, ол өзара тануды еркін, өзін-өзі анықтаудың шарты ретінде және солай аутентикалық рационалды агенттік, ол әлеуметтік-тарихи салыстырмалылықтың болжамды қауіптерінен асып түседі немесе, екінші жағынан, догматикалық метафизикаға немесе тарихи субъективтілікке оралады. Гегельдің мұндай ревизионисттік оқуы Терри Пинкард, Пол Реддинг, Диего Буббио және басқалардың маңызды еңбектерін жігерлендіріп, сондай-ақ Джон Макдауэлл және Роберт Брэндом сияқты тарихи бағытты философтарға әсер етті. Гегельді "категория теоретигі" ретінде түсіндіруге ұқсас қозғалысты Германияда Клаус Хартман бастаған. Пиппиннің 1991 жылғы "Модернизм философиялық проблема ретінде: Еуропаның жоғары мәдениетінің қанағаттанусыздығы туралы" еңбегінде ол 1989 жылғы жұмысына әлеуметтік-мәдени түйін деп атаған нәрсені дамытады. Ол модернистік жобаның заңдылығы мен постмодернизмнің мүмкіндігі туралы пікірталасқа кіріседі. Пиппин Гегельді түсіндіруді жалғастыра отырып, қазіргі заманғы, прозалық буржуазиялық қоғамды қорғауға тырысады. Дегенмен, ол бұл және неге, сол қоғамның басым жоғары мәдениеті өзін-өзі жек көру деп атауға болатын нәрселердің бірі екенін мойындайды: ол Флоберттен және кейіннен модернисттік авангардтардан бастап Жаңа тарихилық және Дерриденің деконструктивті ой-пікірлерінің интеллектуалдық үрдістеріне дейін. Жалпы алғанда, Пиппиннің пікірі бойынша, қазіргі заман "ешқашан аяқталмайды", бұл біздің барлық әлеуметтік тәжірибелерімізге үлкен рационалды ашықтықты әкелуге тырысу және қазіргі заманғы жоғары мәдениеттің ө�...