Кіріспе
Жаңа Зеландиядағы теміржол туннелі Отира туннелі - Жаңа Зеландияның Оңтүстік аралында, Отира мен Артур асуы арасындағы Мидленд желісінде орналасқан теміржол туннелі. Ол Оңтүстік Альп тауларының астында Артур үңгірінен Отираға дейін өтеді. ұзындығы шамамен 1 метрден астам.
The Otira Tunnel is a railway tunnel on the Midland Line in the South Island of New Zealand, between Otira and Arthur's Pass. It runs under the Southern Alps from Arthur's Pass to Otira – a length of over The gradient is mainly 1 in 33, and the Otira end of the tunnel is over lower than the Arthur's Pass end.
Құрылыс
Құрылыс 1907 жылы басталды және 1918 жылы 21 тамызда "жетістік" мерекесін Мемлекеттік жұмыстар министрі сэр Уильям Фрейзер өткізді. 1923 жылы 4 тамызда ашылған кезде ол әлемдегі ең ұзын жетінші туннель және Британ империясындағы ең ұзын туннель болды. Мидленд теміржол компаниясы ұзақ туннельге баламаларды зерттеді, бірақ екі жағында да 50 -ден 1 ауытқулары бар өткелден өтетін желі практикалық емес еді. Өткен жолдың басқа нұсқалары кабельді сүйрейтін жүйе немесе Фелл жүйесін немесе Абт жүйесін қолдана отырып, ракет теміржолын (немесе тіпті Роллстон тауының астында S пішінді туннель) пайдалана отырып, 15 градиентінен 1 сызық болды. Алайда, үкімет Римутака ауысымында қолданылатын Фелл жүйесін жақтырмады, өйткені оны пайдалану қымбат болды. Жолды өз билігіне алғаннан кейін үкімет 1900 жылы 10 км ұзындықтағы тура туннельді 1:37 ауытқуымен шешті, бірақ екі жылдан кейін сарапшылардың кеңесі бойынша 8,55 км туннельді 1:33 ауытқуымен таңдады. Туннельді бес жылда салу келісім-шарты 1908 жылы "бұрғылау және жарылыс" әдісін қолдана отырып, Отираның соңында басталған Джон Маклин мен Ұлдары инженерлік фирмасына берілді. Прогресс қиын және баяу болғандықтан, Маклинс 1912 жылы келісімшарттан босатуды сұрады және қаржылық жағынан құлдырап қалды (тұңғыма құны келісімшарт бағасынан екі есе артық болды - £ 599,794 ($ 1,200,000). Үкімет басқа конкурсанттарды таба алмады, сондықтан жұмысты Қоғамдық жұмыстар департаменті қолға алды. Үкімет Бірінші дүниежүзілік соғыста құрылысты тоқтатуды қарастырды, бірақ Император үкіметі Германия теңіз флоты көмірді тасымалдау үшін пайдаланылатын Батыс жағалау порттарын блокадалаған жағдайда жұмысты жалғастыруды сұрады. 1918 жылы 20 шілдеде үзіліс болды, бірақ бетонды қаптаманы тағы үш жыл, содан кейін туннель ашылғанға дейін тағы екі жыл өтті. Құрылыс кезінде сегіз адам қаза тапты. Оның ашылуы Британдық және колонияаралық көрменің ашылуымен белгіленді.
Электрмен жабдықтау
Туннельдің өлшемдері теміржол деңгейінде биік және кең болды, ең кең нүктеде өсті. Оның ұзындығы мен ауытқуынан көмірқышқыл газы мен көміртек оксиді сияқты газдар тез жиналып, пойыздың жолаушылары үшін денсаулығына зиян келтіріп, бу қозғалтқыштарымен жұмыс істемейтін болады. Осылайша, туннель 1500 В үстірт жүйемен электрлендірілді. Отираға жақын жерде 1941 жылға дейін электр энергиясын жеткізу үшін кішкентай көмірмен жұмыс істейтін электр станциясы салынды, ол ұлттық желіге қосылды. Пайдаланылған локомотивтер EO класы, содан кейін 1968 жылдан бастап EA класы болды. 1988 жылы DX класты локомотивтерді электрлік локомотивтердің орнына пайдалану сынақтары басталды. Сынақтар сәтті болмай, 1991 жылы өткізілген сынақтарда DX локомотивтерін жаңа ауа тарту құрылғыларымен жаңарту және туннельдің Отира аяғына шығару желдеткіштерін орнату электрлендіруді ауыстыруға мүмкіндік беретіндігі анықталды. Электрлендірудің қартаюы және жаңартылған DX класындағы дизельдік локомотивтердің болуы салдарынан 1997 жылы электрлендіру тоқтатылды және жабдық алынып тасталды. Бұл Оңтүстік аралдағы электрмен қамтамасыз етудің аяқталуына нұсқайды.