Кіріспе
Жердің мантиясының бөлігі Өтпелі аймақ Жердің мантиясының бөлігі болып табылады және төменгі мантия мен жоғарғы мантияның арасында, 410 және 660 км (250 - 400 миль) тереңдікте орналасқан. Жердің мантиясы, оның ішінде өтпелі аймақ, негізінен перидотиттен, ультрамафикалық магмалық жыныстан тұрады. Мантия 410 және 660 км (250 - 400 миль) тереңдікте кенеттен сейсмикалық жылдамдықтың үзілуі нәтижесінде жоғарғы мантияға, өтпелі аймаққа және төменгі мантияға бөлінді. Бұл оливиндегі дәндердің қайта орналасуы нәтижесінде пайда болады деп есептеледі (бұл перидотиттің үлкен бөлігін құрайды) 410 км тереңдікте, тереңдіктің артуымен қысымның артуы нәтижесінде тығыз кристалдық құрылымды қалыптастыру үшін. 660 км тереңдікте, дәлелдер қысымның өзгеруіне байланысты рингвудит минералдары екі жаңа тығыз фазаға, бриджманит пен периклазға айналады. Мұны жер сілкіністерінен пайда болған дене толқындарын пайдалану арқылы көруге болады, олар шекарада түрлендіріледі, шағылады немесе сындырылады және минералдық физикадан болжанады, өйткені фазалық өзгерістер температура мен тығыздыққа тәуелді, сондықтан тереңдікке тәуелді.
The transition zone is part of the Earth's mantle, and is located between the lower mantle and the upper mantle, between a depth of 410 and 660 km (250 to 400 mi). The Earth's mantle, including the transition zone, consists primarily of peridotite, an ultramafic igneous rock. The mantle was divided into the upper mantle, transition zone, and lower mantle as a result of sudden seismic velocity discontinuities at depths of 410 and 660 km (250 to 400 mi). This is thought to occur as a result of rearrangement of grains in olivine (which constitutes a large portion of peridotite) at a depth of 410 km, to form a denser crystal structure as a result of the increase in pressure with increasing depth. Below a depth of 660 km, evidence suggests due to pressure changes ringwoodite minerals change into two new denser phases, bridgmanite and periclase. This can be seen using body waves from earthquakes, which are converted, reflected or refracted at the boundary, and predicted from mineral physics, as the phase changes are temperature and density dependent and hence depth dependent.
410 км үздіксіздігі фазалық ауысу
Сейсмологиялық деректерде 410 км-де биіктік байқалды, бұл α-дан β-ға өту арқылы болжанады Mg2SiO4 (оливиннен вадслитке). Клаперон беткейінен бұл өзгеріс суық аймақтарда, мысалы, субдукциялық плиталар өтпелі аймаққа енген жерде және мантиялық қалыңдықтар өтпелі аймақтан өткен жерде, мысалы, жылы аймақтарда үлкен тереңдікте болады деп болжанады. Сондықтан "410 км үздіксіздігінің" нақты тереңдігі әр түрлі болуы мүмкін.
660 км үздіксіздігі фазалық ауысу
660 км үздіксіздігі PP прекурсорларында (бір рет үздіксіздігінен шағылысатын толқын) белгілі бір аймақтарда ғана пайда болады, бірақ SS прекурсорларында әрқашан көрінеді. Ол P-ден S-ге айналу үшін қабылдау функцияларында кең ауқымды тереңдіктер (640720 км немесе 397447 миль) бойынша бір және қос рефлексия ретінде көрінеді. Клаперон беткейі суық аймақтарда тереңрек, ал ыстық аймақтарда жағалауырақ үзілісті болжайды. Бұл термодинамикалық эндотермиялық реакция және тұтқырлық секіруін тудырады. Бұл екі сипаттама да осы фазалық ауысудың геодинамикалық модельдерде маңызды рөл атқаруына себеп болады. Төменге қарай ағып жатқан суық материал осы ауысуы мүмкін.
Басқа үздіксіздіктер
Пиролит мантиясындағы оливин (β-дан γ-ға) және гранат ауысуы үшін 520 км-де болжанатын тағы бір негізгі фазалық ауысу бар. Бұл сейсмологиялық деректерде тек кейде ғана байқалады. Басқа да жаһандық емес фазалық ауысулар тереңдіктер диапазонында ұсынылды.