Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оскар Фердинанд Казимирович Гриппенберг (; 13 қаңтар 1838 - 7 қаңтар 1916) - орыс-жапон соғысы кезінде Ресейдің екінші маньчжур армиясының фин-швед генералы.
Finnish Swedish general in the Russian army (1838–1916)
Oskar Ferdinand Gripenberg (Оскар Фердинанд Казимирович Гриппенберг; 13 January 1838 – 7 January 1916) was a Finnish Swedish general of the Russian Second Manchurian Army during the Russo Japanese War.
Өмірбаян
Оскар Фердинанд Грипенберг Финляндияның Ұлы Герцогтігі Икаалинде (Ikaalinen) туған. Грипенбергтер отбасы 1678 жылы Швед империясының дворяндық атына ие болды. Оның ағасы Карл Императорлық флотта адмирал болған. Оскар Фердинанд Грипенберг 1874 жылы Хедвиг Ида Анжелика Лундқа үйленді. Олардың төрт баласы болды.
Oskar Ferdinand Gripenberg was born in Ikaalinen (Swedish: Ikalis), Grand Duchy of Finland, the son of Uddo Sten Casimir Gripenberg and Maria Wilhelmina Elisabeth Ladau. The Gripenberg Family was granted nobility in the Swedish Empire in 1678. His brother, Carl was an admiral in the Imperial Navy. Oskar Ferdinand Gripenberg married Hedvig Ida Angelique Lundh in 1874. They had four children.
Ерте мансап
Грипенберг өзінің әскери мансабын 1854 жылы Ресейдің Қырым армиясының қатарында кадет ретінде бастады. Оның алғашқы жауынгерлік тәжірибесі Қырым соғысында ағылшындар мен француздарға қарсы болды, және ол 1855 жылы 2 қарашада батырлығы үшін депештерде аталды. 1863-1864 жылдары поляк көтерілісін басудағы ресейлік күштердің құрамында лейтенант болып тағайындалды. Кейіннен ол Түркістан әскери округіне тағайындалды, онда Орынбордан пехотаның желілік батальонына қолбасшылық етуге тағайындалды және 1866 жылы майор дәрежесіне көтерілді. Содан кейін ол 5-ші Түркістан батальонына қолбасшылық етті, Түркістан соғысындағы көптеген шайқастарға, соның ішінде Бұхара әмірлігін жаулап алу және Ура түтігі бекінісін шабуылдау сияқты көптеген шайқастарға қатысты. Осы науқандары үшін ол Санкт-Анн орденін (Қилыстар мен садақпен 3-сынып) және жоғары беделді Санкт-Георгий орденін (4-ші дәреже) алды және подполковник болды. Бұл ерекше ерекшелік, өйткені бұл награда әдетте тек генерал дәрежесіндегі офицерлерге ғана берілді. Грипенберг 1869 жылы "Батырлығы үшін" деген жазуы бар Санкт-Станислав ордені (2-сынып) және Санкт-Георгий алтын семсерімен марапатталды. 1872 жылы 17-ші жаяу әскер батальонының командирі болып тағайындалды және полковник атағына көтерілді. 1877 жылы ол Ресей императорлық өмір қорғаушыларының элиталық 2-ші жаяу әскер батальонының командирі болды. 1877-1878 жылдардағы орыс-түрік соғысында тағы да шайқасқа қатысып, 1877 жылы Санкт-Владимир орденін (Қылыстармен 3-дәрежелі), Санкт-Станислав орденін (1-дәрежелі) және Санкт-Георгий орденін (3-дәрежелі) алды. 1890 жылы Грипенберг Мәскеу өмірлік күзетшілерінің беделді бірінші дивизиясының командирі болды және генерал-лейтенант қызметіне көтерілді. Ол бұл лауазымын 1898 жылы Финляндиядағы ресейліктердің ауыр әрекеттерін сынға алғаннан кейін жоғалтты. Ол 1902 жылы жаяу әскердің генералы болып тағайындалды, 1900 жылы Ресейдің 6-шы армия корпусына басшылықты берді, ал 1904 жылы Николай II-нің лагерь көмекшісі атағын алды.
Gripenberg began his military career in 1854 as a cadet in the ranks of the Russian Crimean Army. His first combat experience in the Crimean War against the British and the French, and he was named in dispatches for bravery on 2 November 1855. As part of the Russian force which suppressed the Polish uprising in 1863 1864 he was promoted to lieutenant. He was subsequently assigned to the Turkestan Military District, where he was assigned to command a line battalion of infantry from Orenburg and was promoted to major in 1866. He then commanded the 5th Turkestan Battalion, participating in numerous battles in the Turkestan War, including the conquest of the Emirate of Bukhara and the storming of the fortress of Ura Tube. For these campaigns, he was awarded the Order of St. Anne (3rd Class with Swords and Bow) and the highly prestigious Order of St. George (4th degree), and was promoted to lieutenant colonel. This was an unusual distinction as the award was normally only given to officers of at least general's rank. Gripenberg was further awarded the Order of St. Stanislav (2nd class) and Golden Sword of St. George with the inscription "For Bravery" in 1869. He was made commander of the 17th Infantry Battalion in 1872 and promoted to colonel. In 1877 he became commander of the 2nd Infantry Battalion of the elite Imperial Russian Life Guards. He saw combat again during the Russo Turkish War of 1877–1878, where he was awarded the Order of St. Vladimir (3rd degree with Swords), Order of St. Stanislaus (1st degree), and Order of St George (3rd degree) in 1877, and promotion to major general on 22 February 1878. In 1890 Gripenberg became commander of the prestigious First Division of the Moscow Life Guards and was promoted to lieutenant general. He lost this position in 1898 after criticizing heavy handed Russian actions in Finland. He was eventually promoted to general of infantry in 1902, reassigned to command the Russian 6th Army Corps in 1900, and in 1904 was honored with the title aide de camp to Nicholas II.
Ресей-жапон соғысы
Грипенберг Ресей мен Жапония соғысы кезінде Ресейдің 2-ші Маньчжурия армиясына қолбасшылық етуге тағайындалды, ол 1904 жылы 28 қарашада Мукденге келді. Грипенберг бас қолбасшы генерал Алексей Куропаткин қабылдаған сарқынды соғыс тактикасын қатты сынға алды. Ол Жапон императорлық армиясын Маньчжурияға терең тартады деп үміттенген еді, онда оның жабдықтау желілері Транссибір темір жолының аяқталуы ресейліктердің күш-жігерін алып келетін уақытқа дейін созылған тактиканың бөлігі ретінде асығады. Мукденге келген соң Грипенберг өз адамдарына алдағы шабуылда өздерінің позициясынан шегінген кез келген адам атып өлтірілетінін бірнеше рет айтты. 1905 жылдың қаңтарында Сандепу шайқасында Грипенберг жапондықтардың әлсіздігін байқап, таңғаларлық шабуыл жасады. Алайда Куропаткин өзінің шабуылдарын қолдау үшін әскерлерді жіберуден бас тартты, бұл тікелей ресейліктердің жеңілісіне әкелді. Екі офицердің арасындағы қарым-қатынас басынан бастап шиеленісіп, Грипенберг 1905 жылы 29 қаңтарда, соғыс аяқталғаннан кейін бір күн өткен соң, 2-ші Маньчжурия армиясының командалығынан босатуды сұрады. Император Николай II Грипенбергке дереу Санкт-Петербургке оралуға рұқсат берді, бірақ наурыз айына дейін ресми түрде босатылмады. Грипенберг Ресейдің жеңілісі үшін Куропаткинді ашық айыптау үшін уақытты жоғалтпады, бұл екі адамның баспасөзде сөз соғысына әкелді.
Gripenberg was assigned to command the Russian 2nd Manchurian Army during Russo Japanese War, arriving at Mukden on 28 November 1904. Gripenberg was extremely critical of the war of attrition tactics adopted by commander in chief General Aleksey Kuropatkin, who had hoped to draw the Imperial Japanese Army deep into Manchuria, where its supply lines would be overextended as part of a delaying tactic until the completion of the Trans Siberian Railway would bring overwhelming Russian reinforcements. On arriving in Mukden, Gripenberg repeatedly told his men that anyone retreating from their position in the upcoming campaign would be shot. During the ensuing Battle of Sandepu in January 1905, Gripenberg perceived a weakness in the Japanese lines and launched a surprise assault that threw the enemy's left flank into disarray. However, Kuropatkin refused to commit troops to support his offensive, directly leading to the Russian defeat. Relations between the two officers had been strained from the beginning and Gripenberg asked to be relieved of his command of the 2nd Manchurian Army on 29 January 1905, only a day after the battle ended. Tsar Nicholas II allowed Gripenberg to return to Saint Petersburg immediately, although he was not formally relieved until March. Gripenberg lost no time in publicly blaming Kuropatkin for Russia's defeats, which sparked a war of words between the two men in the press.
Соңғы мансабы
Николай II Грипенбергті әлі де жоғары бағалайтын, ал 1905 жылы 30 сәуірде оны 28 маусымда жаяу әскердің бас инспекторы және Мемлекеттік кеңестің мүшесі етіп тағайындады. Бас инспектор ретінде ол атудың жаңа нұсқаулығын әзірледі, бірақ 1906 жылы 23 наурызда денсаулығынан қысылып, белсенді қызметтен кетті, бірақ Мемлекеттік кеңесте номиналды түрде Бас адъютант болып қалды. Ол өзінің соңғы күндерін газеттерде, памфлеттерде және кітаптарда Куропаткинге қарсы науқанын жалғастырумен өткізді, оны Мукден шайқасындағы ресейлік жеңіліске және жалпы соғыстың жоғалуына кінәлады. 1915 жылы 25 желтоқсанда Петроградта қайтыс болды және Царскосельский зиратында жерленді.
Nicholas II still thought highly of Gripenberg, and on 30 April 1905 appointed him Inspector General of the Infantry on 28 June 1905, and as a member of the State Council. As Inspector General, he developed a new manual for shooting, but on 23 March 1906, frustrated by health, he resigned from active service, but remained on the State Councilor nominally as General Adjutant. He spent his final days in continuing his campaign against Kuropatkin in the newspapers, pamphlets and books, blaming him for the Russian defeat at the Battle of Mukden and for the loss of the war in general. He died on 25 December 1915 in Petrograd and was buried in the Tsarskoselsky Cemetery.