Elias, Duke of Parma

Кіріспе

Ілияс I, Парма және Пьяченца герцогы (; 23 шілде 1880 27 маусым 1959) - Парма Бурбондар әулетінің басшысы және 1950 және 1959 жылдар аралығында Парманың тағына үміткер. 1907 жылдан 1950 жылға дейін ол екі мүгедек ағасының талаптары бойынша регент болып қызмет етті.

Ерте өмір

Элиас Биаррицте туылған, Парма герцогы Роберт I мен оның алғашқы әйелі, Бурбондық екі Сицилияның ханшайымы Мария Пияның (Екі Сицилия королі Фердинанд II қызы) кіші ұлы. Патшалықтан айырылғанына қарамастан, әкесі Роберт байлыққа кенелді. Олар Австриядағы Венаға жақын Schwarzau am Steinfeld қалашығында, Италиядағы Pietrasanta мен Viareggio арасында Villa Pianore және Францияда керемет Château de Chambord (бірінші дүниежүзілік соғыста тәркіленгенге дейін) қалмақтарына ие болды.

Неке және отбасы

1903 жылы 25 мамырда Венада Элияс Австрияның Архигерцогинясы Мария Аннаға (18821940), Тешен герцогы Фридрихтің қызы және Испания королевасы Мария Кристинаның немересіне үйленді. Элиас пен Мария Аннаның сегіз баласы болды, бірақ олардың біреуі ғана үйленді және ұрпағы болды: Бурбон Пармалық принцесса Елизавета (17 наурыз 1904 жыл 13 маусым 1983 жыл); ол үйленбеген күйеуден қайтыс болды. Парма Бурбондық Принц Карло Луиджи (1905 жылғы 22 қыркүйек - 1912 жылғы 26 қыркүйек); полиомиелиттен қайтыс болды. Бурбон Пармалық Мария Франческа (5 қыркүйек 1906 - 20 ақпан 1994); ол тұрмысқа шықпаған күйеусіз қайтыс болды. Роберт Гюго, Парма герцогы (7 тамыз 1909 15 қараша 1974); ол үйленбеген күйеуден қайтыс болды. Парма Бурбондық Франческо Альфонсо (14 маусым 1913 29 мамыр 1939); ол үйленбеген күйеусіз қайтыс болды. Бурбон Пармалық принцесса Джованна Изабелла (8 шілде 1916 1 қараша 1949); ол ешқашан үйленбеген және Испанияның Ла Толедана қаласында атыс кезінде қаза тапқан. Бурбон Парманың Алисия ханшайымы (13 қараша 1917 28 наурыз 2017), Калабрия герцогы Инфанте Альфонсомен үйленді және балалары болды. Бурбон Пармалық Мария Кристина (7 маусым 1925 1 қыркүйек 2009); ол тұрмысқа шықпаған күйеусіз қайтыс болды. Төртінші қызы Алисия арқылы ол Калабрия герцогы Педроның, екі Сицилия тағына үміткерлердің бірі, арғы атасы.

Ағаларының регенті

1907 жылы Элиастың әкесі Роберт қайтыс болды және Пармадағы герцогтық талаптарды ақыл-ой жағынан мүгедек болған ұлы Энрико алмастырды. Төрт айдан соң Австрияның сотының бас маршалы Энрико мен оның бес бауырын заң бойынша жарамсыз деп жариялады. Элайас Энриконың талаптары үшін регент және мүгедек бауырларының қамқоршысы болды. 1907 жылы Ильяс Австрия императоры Франц-Иосифтің "Алтын қанат" орденінің рыцары атанды. 1910 жылы Елиас өзінің атасының екінші әйелімен туған балалары, яғни туған бауырларымен, атасының мұрасын бөлу туралы келісімге келді. Элиас отбасының басшысы ретінде өзінің дәрежесін қолдау үшін мүлкінің жартысына ие болды; бұл жартысына Шамборд қасабасы кірді. 1915 жылы Шамбордты француз үкіметі шетелдік меншігі ретінде алып тастады, өйткені Элиас Австро-Венгрия армиясында комиссияны басқарды. 1919 жылы Сен-Жермен-ан-Лай шартын қолдану бойынша тарату процесі басталды, ол одақтастарға осындай мүлікті ұстап тұру құқығын берді. Ілиястың ағалары Сикст пен Ксавье әкесі қалдырған мал-мүлкіне көбірек иелік ету үшін Ілиясты сотқа берді. Олар 1910 жылғы отбасылық келісім француз заңын бұзады деп мәлімдеді, ол бауырлар арасында тең үлестіруді талап етті. 1925 жылы француз соттары Сикст пен Ксавьеге көбірек үлесті беру керек деп шешті, бірақ 1928 жылы бұл шешім апелляциялық шағымда өзгертілді. 1932 жылы кассациялық сот апелляциялық шағымды қабылдады, себебі аға-інілер арасында тең емес үлесті бөлу туралы келісім болған. Осылайша Элиастың Шамборд қасапатына құқығы мойындалды, бірақ соғыс уақытындағы тәркілеу сақталды және Элиас 11 миллион франкпен қаржылай өтемақы алды. 1939 жылы Энрико қайтыс болды және Пармадағы герцогтік талаптарды оның ақыл-ойы бұзылған інісі Джузеппе алмастырды. Ілияс регент ретінде әрекет етуін жалғастырды. 1950 жылы Джузеппе қайтыс болды, ал Ильястың орнын Парманың pretendent. 1959 жылы Фридбергте қайтыс болды. Ол әйелімен бірге жақын маңдағы Мёнькирхен ауылында жерленген.

In 1907 Elias' father Robert died and was succeeded in his ducal claims of Parma by his son Enrico who was mentally disabled. Less than four months later the Grand Marshal of the Austrian court declared Enrico and five of his siblings legally incompetent. Elias became regent for Enrico's claims and guardian for his disabled siblings. In 1907 Elias was made a knight of the Order of the Golden Fleece by the Emperor Franz Joseph of Austria. In 1910 Elias came to an agreement with his half siblings, his father's children by his second wife, about the division of their father's estate. Elias was to have half of the estate in order to support his rank as head of the family; this half included the château de Chambord. In 1915 Chambord was sequestered by the French government as alien property, since Elias held a commission in the Austro Hungarian Army. Liquidation proceedings were started in 1919 in application of the Treaty of Saint Germain en Laye, which gave the Allies the right to keep such property. Elias' half brothers, Sixtus and Xavier took Elias to court to obtain a greater share of their father's estate. They claimed that the 1910 family agreement violated the French law which mandated equal division between siblings. In 1925 the French courts determined that Sixtus and Xavier should have a larger share, but in 1928 this judgement was overturned on appeal. In 1932 the court of cassation upheld the appeal on the grounds that there was a valid agreement between the siblings to an unequal division. Elias' rights to the château de Chambord were thereby recognised but the wartime confiscation was upheld and Elias was financially compensated with 11 million francs. In 1939 Enrico died and was succeeded in his ducal claims of Parma by his brother Giuseppe who also was mentally disabled. Elias continued to act as regent. In 1950 Giuseppe died and Elias succeeded as pretender of Parma. Elias died at Friedberg, Styria in 1959. He and his wife are buried in the nearby village of Mönichkirchen.