Итальяндық туған француз әйелi

Кіріспе

Италияда туған француз ханшайымы

Justine Bartolini Baldelli (туған аты Pecori Suárez;; 27 қараша 1811 жылы Флоренцияда, Италияда – 30 қаңтар 1903 жылы Флоренцияда) – Италияда туған француз ханшайымы, Екінші француз империясы кезінде Францияның мұрагері болған принц Жером Бонапарттың әйелі.

Өмір

Джустина Пекори Суарес – конте Бернардо Пекори Суарестің (кейін Пекори Жиральди) қызы, Балдассаре Флоренцияда сәнді мансап жасады және Патрицио ди Флоренце (Флоренция патрициясы) атағын алды, сондай-ақ 1590 жылы Корсини әулетіне Флоренциядағы Палаццо-делла-Коменданы, 14 ғасырлық Палаццо Корсиниді, содан кейін Палаццо Корсини Суаресті сатып алды. Флоренцияның Суарес де ла Конча патрициялық әулеті 1799 жылы тоқтап қалды. Оның әйелі – Джулия Николини Сиригатти (Понсакко және Камульяно маркиздары). Ол алғаш рет 1829 жылдың наурыз айында маркиз Луиджи Бартолини Балделлиге тұрмысқа шықты, ол 1838 жылы қайтыс болды. Олардың 1844 жылы жас кезінде қайтыс болған ұлы және 1826 жылы маркиз Алессандро Ферониге тұрмысқа шыққан және Элиза, Джулия және Паолина атты үш қызы болған Джулия Бартолини Балделли есімді қызы болды. Джустинаның үлкен әпкесі Марианна Пекори Суарес (1810 ж.т.) анасы арқылы Леонардо да Винчидің әйгілі «Мона Лиза» суретіндегі үлгісі – Лиза дель Джокондодан тараған. Екінші некесінде Джустина Вестфалияның бұрынғы королі Жером Бонапарттың үшінші әйелі болды. Олар 1840 жылы Флоренцияда діни рәсіммен, ал 1853 жылдың 19 ақпанында Парижде құпия азаматтық рәсіммен үйленді. Некеде Жеромнің немере інісі Наполеон III Франция тағына мұрагер болды, бұл Джустинаны Францияның болашақ императрицасы болу мүмкіндігіне жеткізді. Екінші рет тұрмысқа шыққан кезде ол бай жесір болса, Жером қарызға батқан еді. Бұл неке Жеромнің қарыздарын төлеуіне және Флоренциядағы сәнді өмірін жалғастыруына мүмкіндік берді. Жеромнің тілегі бойынша бұл морганаттық неке болды, ол оны ресми түрде тануды қаламай, оны «Мадам ла Маркиза» деп атауын және басқалар да осылай атауын талап етті. Барон дю Кассе оны әдемі, абыройлы, мейірімді және қайырымдылыққа қызығушылық танытқан, бірақ сонымен қатар салғырт және жалқау деп сипаттады. 1847 жылы ол Жеромді Францияға ертіп, оның ұлымен бірге Парижде тұрды. Ол ресми түрде танылуға ұмтылғанымен, сәттілікке жете алмады. Оның күйеу баласы, принц Наполеон, оны ұнатпағандықтан күйеуінен алшақтатты және Жеромның сүйіктісі болды. Оның өгей ұлы және Жеромнің корсикалық үй басқарушысы Пьетра Санта оны Жеромның заңсыз ұлы Жером Дэвидпен байланыс жасады деп айыптады. Бірақ Жером бұл әңгімеге сенбеді және Пьетра Сантаны жұмыстан шығарды. 1853 жылы Жеромнің немере інісі Наполеон III француз императоры болғаннан кейін қайтадан императорлық ханзада және мұрагер атанды. Бірақ одан кейін ол Джустинаны Флоренцияға қайта қуды, бұрын айтылған оқиғаға сілтеме жасап, оны адалдықтан айыптады. Дегенмен, ол Флоренцияда оған жұмсаған ақшасын қайтарды және Арно өзенінің жағасында оған сарай сатып алды. 1860 жылы Джустина Принцесса Бонапарт атағымен жесір қалды және Наполеон III оған зейнетақы тағайындады.

Giustina Pecori Suárez was the daughter of conte Bernardo Pecori Suárez (later Pecori Giraldi), Baldassare had a brilliant career in Florence and was ennobled as Patrizio di Firenze (Patrician of Florence) and purchased to the Corsini family the Florentine Palazzo della Commenda, the 14th century Palazzo Corsini, then Palazzo Corsini Suarez in 1590. The Suárez de la Concha patrician family of Florence became extinct in 1799. and his wife Giulia Niccolini Sirigatti (dei marchesi [of the Marquesses] di Ponsacco e Camugliano). She was first married in March 1829 to marchese Luigi Bartolini Baldelli, who died in 1838. They had a son, who died young in 1844, and a daughter Giulia Bartolini Baldelli, who married conte Arturo degli Alberti Mori Ubaldini [without issue ? ]. Giustina's elder sister, Marianna Pecori Suárez (b. 1810), was married in 1826 to marchese Alessandro Feroni, with whom she had three surviving daughters named Elisa, Giulia, and Paolina; through their mother, Giustina and her sister Marianna descend from Leonardo da Vinci's model Lisa del Giocondo, the famous Mona Lisa. In her second marriage, Giustina became the third wife of Jérôme Bonaparte, the former King of Westphalia, youngest brother of Emperor Napoleon I and widower of Princess Catharina of Württemberg. They married first in a religious ceremony in Florence in 1840, and a second time in a secret civil ceremony on 19 February 1853 in Paris, France. Her spouse was during their marriage the heir presumptive to the throne of France of his nephew Napoleon III, placing her in a position to become the next Empress of France. At the time of her second marriage, she was a rich widow and Jerome heavily indebted, and the marriage enabled him to pay his debts and continued his luxurious lifestyle in Florence. It was a morganatic marriage upon the request of Jerome, who did not wish to recognize her officially and insisted upon calling her Madame la Marquise and have her referred to as such by others. Baron du Casse described her as beautiful, distinguished, sweet and interested in charity, but also as indolent and languid in her habits. She followed Jerome to France in 1847, and resided with him in Paris with his son. Despite attempts to do so, she did not succeed in being officially recognized. Her stepson, Prince Napoleon, reportedly disliked her and alienated her from her spouse, who also took a mistress. Her stepson and the Corsican steward of Jerome, Pietra Santa, accused her of an intrigue with the illegitimate son of Jerome, Jérôme David. On this occasion, Jerome did not believe the story and had Pietra Santa fired. In 1853, Jerome was again made Imperial Prince and heir presumptive after his nephew Napoleon III had become Emperor of the French. After this, however, he exiled Giustina back to Florence by accusing her of adultery referring to the previous mentioned story. He did, however, repay her the money she had spent on him in Florence, and purchased a palazzo by the Arno for her. In 1860, Giustina was widowed with the title of Princesse Bonaparte and awarded a pension by Napoleon III.