Кіріспе
Гримс Дайк (кейде 1891 жылдың аяғына дейін Грейм Дайк деп аталады) - Англияның солтүстік-батысындағы Харроу Велдте орналасқан үй және мүлік. Үйді 1870-1872 жылдары Рихард Норман Шоу суретші Фредерик Гудолл үшін салған және жақын маңдағы Грим ор деп аталатын тарихқа дейінгі жер жұмыстарынан кейін аталған. 1970 жылы ол қонақ үйге, Гримс Дайк қонақ үйіне айналдырылды. Үй ең жақсы драматург В. С. Гилберттің, опералық серіктестік Гилберт пен Салливанның үйі ретінде танымал, ол өмірінің соңғы екі онжылдығында өмір сүрді және шаруашылық жүргізді. Ол өз көлінде суға батып бара жатқан қызды құтқаруға тырысқанда қайтыс болды. Леди Гилберт пен Гилберттердің қамқоршысы Нэнси Макинтош 1936 жылы қайтыс болғанға дейін сол жерде өмір сүрді. Сохо алаңында табылған Карл II мүсіні шамамен 1880 жылдан 1938 жылға дейін осы жерде тұрды. Содан кейін 1963 жылға дейін үйді оңалту орталығы ретінде қолданды. 1963 жылдан бастап үй негізінен фильмдер мен теледидар үшін, соның ішінде Футтокс Энд және "Авангерлер" үшін пайдаланылды. Мейманханаға айналғаннан бері үйді кино түсіру орны ретінде пайдалану жалғасуда. Гилберт үймен бірге сатып алған жердің 30 гектарын қонақ үй жалға алады.
Grim's Dyke (sometimes called Graeme's Dyke until late 1891) is a house and estate in Harrow Weald, in northwest London, England. The house was built from 1870 to 1872 by Richard Norman Shaw for painter Frederick Goodall and named after the nearby prehistoric earthwork known as Grim's Ditch. It was converted into a hotel, Grim's Dyke Hotel, in 1970. The house is best known as the home of the dramatist W. S. Gilbert, of the opera partnership Gilbert and Sullivan, who lived and farmed there for the last two decades of his life. He died while attempting to save a girl from drowning in his lake. Lady Gilbert and the Gilberts' ward, Nancy McIntosh, lived there until her death in 1936. The statue of Charles II now found in Soho Square stood on the property from about 1880 to 1938. The house was then used as a rehabilitation centre until 1963. From 1963, the house was used mainly as a location for films and television, including Futtocks End and The Avengers. Since its conversion into a hotel, the house continues to be used as a film location. The hotel leases 30 of the original 110 acres of land that Gilbert purchased with the house.
Тарих
Үйді 1870 жылы Ричард Норман Шоу Виктория дәуірінің суретшісі Фредерик Гудолл үшін жобалаған, ол 1856 жылы Харроу Уэльдте жер сатып алған, бірақ ол мүлiктi жалға алу мерзімі аяқталғанға дейін салуды бастаған жоқ. Шоудың үйді жобалауы готиканың қайта жаңғыру стиліне кірді, ал елизаветалық стильге қосылды, оның ішінде қызыл түсті қақпалы қақпалар, биік шоғырланған шаңсорғыштар және қорғасын жарықтар болды. Үйдің солтүстігіне Шоу кішкентай үй, қабырғалы бақ және әр түрлі аулалар мен тұрақ блогын салды, кейіннен У. С. Гилберт өзінің автокөлік коллекциясы үшін гараждарға айналдырды. Шолпанның сағасы (қазіргі қаз құйылдығы) үстінде Шоу екі тас көпір салдырды, олар Станмордағы қираған шіркеуден алынған кремнезді қосып жасады. Үйдің құрылысы 1872 жылы аяқталды. Гудоллдың жерүсті студиясы жарықты ұстап алу үшін солтүстік-оңтүстік оське салынған. Гудэлл 1880 жылы үйді Hambros Bank-тың Роберт Хериотқа сатып жіберді, ол 1883 жылы бильярд залын қосты. Виндзор қамалы үйден көрінеді. Ол үйге әртүрлі толықтырулар мен өзгерістер енгізді, соның ішінде Гудолл студиясындағы Корнуолл алабастрдан жасалған шатыр, ол Гилберттің сурет салу / музыка бөлмесіне айналды. Үйде Гилберт өзінің соңғы он шығармасын кітапханасындағы креслодан жазды. Гилберттің жұлдыздарды бақылайтын обсерваториясы да болды. Олар үйде үш күн тұрды, сол кезде Салливан Гилбертпен "Утопия, Лимитед" финалдарына дейін жұмыс істеді. Гилберттің шарап өсіретін, ара қоралайтын, жеміс-жидек өсіретін және фермасы бар еді. Леди Гилберт үйдегі 30 акрлық сәндік бақтарды, соның ішінде қонақ үйдің аумағында қалған роза бақшасы мен жеміс бағын жобалады. Гилберттің 1911 жылы қайтыс болғаннан кейін, леди Гилберт пен Гилберттердің серігі Нэнси Макинтош 1936 жылы леди Гилберт қайтыс болғанға дейін сол жерде өмір сүруді жалғастырды. Леди Гилберт қайтыс болғаннан кейін үйдің іші, Нэнси Макинтош сақтаған бірнеше заттарды қоспағанда, 1937 жылдың 17 және 18 наурызында қоғамдық аукционда 4600 фунт стерлингке сатылды. Үйді Миддлсекс округі кеңесі мен Лондон округі кеңесі бірлесіп сатып алды, олар оны 1937 жылдан 1962 жылға дейін Солтүстік-Батыс аймақтық ауруханасына жалға берді, алдымен туберкулезден зардап шегетін әйелдер үшін оңалту орталығы ретінде (үйді ІІ дүниежүзілік соғыс кезінде қызметте пайдаланды). Соғыстан кейін екі жынысты адамдар да қабылдады, ал 1948 жылдан бастап тек еркек пациенттер қабылдады. 1963 жылдан бастап үй негізінен фильмдер мен теледидар үшін, соның ішінде Ронни Баркермен Футтоктың соңы ретінде пайдаланылды. 1970 жылы қонақ үйге айналдырылды. Гримс Дайк атауы кейде Пинер төбесінен Бентли монастырына дейін созылатын Гримс Дич деп аталатын жақын маңдағы жер жұмыстарына қатысты қолданылады.
Карл II мүсіні
1681 жылы Даниялық мүсінші Каюс Габриэль Сибер Карл II мүсінін оюмен жасаған. XIX ғасырдың басында мүсін "ең нашар күйде, мүсіннің тұғырындағы жазулар мүлдем оқылмайтын" деп сипатталған. 1875 жылы мүсінді алаңдағы өзгерістер кезінде Крос және Блэкуэлл, консервіленген және бөтелкедегі азық-түлік фирмасының Т. Блэкуэлл алып тастады, ол оны қалпына келтіру үшін досы Гудоллға сақтап қалдырды.
Гилберт көлі мен өлімі
Ғильберт Гримс-Дайк кезінде үйден біраз қашықтықта орналасқан, сәндік бақтардың сыртында орналасқан көлді едәуір кеңейтті. Көлді қазу жұмыстары 1899 жылы басталды, Гилберттің өзі бұл жұмыста көмек көрсетті. Ақырында ол бір жарым акр жерді алып, ортасында арал, үй, киім ауыстыратын үй және 1899 жылдың желтоқсан айында салтанатты түрде іске қосылған жасанды шарлауық болды. Көлдің суын тазарту үшін жыл сайын суды құйып, қайта толтырып отыратын. 1905 жылы көл қайтадан кеңейтіліп, шамамен төртбұрышты болып, көлемі 170*50 метрге дейін ұлғайтылды. Гилберт Гримс-Дайк қаласында тұрған кезде наурыздан қыркүйекке дейін күн сайын көлге жүзіп баратын. Уинифред Изабель Эмири (18901972), актёрлер Сирил Мод пен Уинифред Эмиридің мұғалімі және немересі, және оның 17 жасар шәкірті Руби Вивиан Прейс. Үшеуі сол күні сағат 16.00-де көлге жетті. 1923 жылы Уинифред Изабель Эмери Гилберттің өмірбаянына сол күні болған оқиға туралы өзінің естелігін айтып берді: Сэр Уильям Гилберт мені жүзуге үйретті, ол мені және менің оқушымды [Руби Прейс] 29 мамырда Грим Дайкке шақырды. Біз оны Харроу станциясында кездестіріп, Гримс Дайкке дейін машинамен барып, тікелей бассейнге бардық. Менің шәкіртім екеуміз сэр Уильямның пайда болуына дейін суға түсіп қалдық. Бұл өте ыстық күн болды, бірақ су өте суық болып көрінді. Менің шәкіртім менен жақсы жүзіп, көп ұзамай мені басып шықты. Біз екеуміз де көлдің өте терең екенін білмедік, ал қазір ол "О, Мисс Эмери, мен суға батып жатырмын!" деп айқайлады. Мен сер Уильям шақырды, ол баспалдақтарда болды, және ол қорқып емес, оған шақырды, және ол келе жатыр деп. Ол қызға өте тез жүзіп келді, мен оның: "Қолдарыңызды иығыма қойыңыз, күреспеңіз" дегенін естідім. Бұл ол істеді, бірақ бірден ол оның астында батып, шықпады деп шақырды. Біз екеуміз де оны шақырдық, бірақ жауап алмады. Мен оларға қол жеткізуге тырыстым, бірақ мен өзімнің тереңдігімнен шығып, көмекке шақырудан басқа ештеңе істей алмадым. Менің оқушы банкке күресуге қол жеткізді, және қазіргі уақытта бағбан келді және қайық алды, бірақ олар денені қалпына дейін ұзақ уақыт болды. Оның денесі табылғаннан кейін, ол Гримс Дайктегі бильярд залында (қазіргі қонақ үйдің мейрамханасы) орналастырылды. Отбасылық дәрігер В. В. Шеклтон мен Буши Хит Коттедж ауруханасының Дэниел Уилсон кейіннен Гилберттің сол түстен кейін шамамен 16.20-да шамадан тыс күш-жігердің салдарынан болған синкоптан (жүрек жетіспеушілігі) қайтыс болғанын растады. Сот төрешісінің қазылар алқасы, сонымен қатар, Grim's Dyke бильярд залында екі күннен кейін, 1911 жылы 31 мамырда, жазатайым өлім туралы үкім шығарды. Көп ұзамай леди Гилберт көлді жауып, суын құйып жіберді. Бұл оқиға Metro Land деректі фильмінде сипатталған. Содан бері ғасыр бойы көлдің сусызданып қалған бөлігінде балшық жиналып, ағаштар мен басқа өсімдіктер өсіп, көлді кішігірім тоғандарға бөліп отыр. 2011 жылы осы тоғандардың маңында сирек кездесетін үлкен қырқалы сойқышы табылды.
<blockquote>Sir William Gilbert was teaching me to swim, and he invited me and a pupil of mine [Ruby Preece] to Grim's Dyke on May 29th. We met him at Harrow Station and motored to Grim's Dyke and went straight to the bathing pool. My pupil and I were in the water before Sir William had made an appearance. It was a very hot day, but the water struck very cold. My pupil was a much better swimmer than I, and soon outdistanced me. We were both unaware that the lake was very deep further out, and presently she shrieked out "Oh, Miss Emery, I am drowning!" I called Sir William, who was on the steps, and he called out to her not to be frightened, and that he was coming. He swam out to her very quickly, and I heard him say: "Put your hands on my shoulder and don't struggle." This she did, but almost immediately she called out that he had sunk under her and had not come up. We both called to him, but got no answer. I tried to reach them, but got out of my depth and could do nothing but call for help. My pupil managed to struggle to the bank, and presently the gardener came and got out a boat, but it seemed a long time before they recovered the body. Once his body was recovered, it was laid out in the billiard room (now the hotel's restaurant) at Grim's Dyke. The family doctor, W. W. Shackleton, and Daniel Wilson of Bushey Heath Cottage Hospital, later certified that Gilbert had died at about 4.20 pm that afternoon of syncope (heart failure) brought on by excessive exertion. The coroner's jury, also meeting in the billiard room at Grim's Dyke two days later, on 31 May 1911, recorded a verdict of accidental death. Shortly thereafter, Lady Gilbert had the lake closed off and largely drained. The incident is described in the documentary Metro Land. Over the century since then, silt has built up in the mostly drained lake and trees and other vegetation have grown, dividing the lake into smaller ponds. In 2011, the rare Great Crested Newt was found living near these ponds.