Кіріспе

Британдық саясаткер Хью Ричард Хиткотт Гаскойн Сесил, 1-ші Барон Квиксвуд ПК (14 қазан 1869 10 желтоқсан 1956), 1941 жылға дейін лорд Хью Сесил деп аталатын британдық Консервативтік партияның саясаткері.

Өмірбаян және білім

Сесил - Ұлыбританияның үш мәрте премьер-министрі болған Солсберидің 3-ші маркизі Роберт Гаскойн Сесилдің сегізінші және ең кіші баласы. Сесил Сер Эдвард Холл Альдерсонның қызы Георгина Альдерсонның қызы. Ол Джеймс Гаскойн Сесилдің, 4-ші Солсбери маркизі, Лорд Уильям Сесил, Лорд Сесил Челвуд және Лорд Эдвард Сесилдің ағасы және премьер-министр Артур Балфурдың бірінші туысы болды. Ол Оксфордтың Итон және Университет колледжінде білім алған. Ол 1891 жылы заманауи тарих мамандығы бойынша бірінші сыныптық құрметпен бітірді және 1891 жылдан 1936 жылға дейін Оксфордтың Гертфорд колледжінің мүшесі болды, ол бір мезгілде Гертфордтың мүшесі бола алмайтынын ойлады.

Саяси мансап

1891 жылы бакалавриатты бітіргеннен кейін Сесил парламентте жұмыс істеуге кетті. 1891 жылдан 1892 жылға дейін ол сыртқы істер министрі болған әкесі үшін жеке хатшының көмекшісі болды. Ол шіркеулік мәселелерге қатты қызығушылық танытты және шіркеу партиясының белсенді мүшесі болды, ол конформистер мен секуляристердің шіркеу тәртібін архиепископтар мен епископтардың қолынан алып тастау және епископтарды Лордтар палатасындағы орындықтарынан алып тастау әрекеттеріне қарсылық көрсетті. 1902 жылғы Балфурдың білім беру туралы заң жобасын екінші оқылымда сөйлеген сөзінде ол діни қиындықты түпкілікті шешу үшін Англия шіркеуі мен шіркеудің табиғи одақтасы болған конформизм арасындағы ынтымақтастық болуы керектігін және келісімнің жалғыз мүмкін негізі әр баланың ата-анасының сеніміне тәрбиеленуі керектігін айтты. Білім берудің басты мақсаты - ұлттық болмысты жетілдіру. Заң жобасының соңғы кезеңдерінде ол Палатада мақұлданған және Үкімет қабылдаған түзетуді қатты ренжітті. Бұл мектеп басшыларына (қазіргі тілмен айтқанда, губернаторларға) жергілікті викарийдің орнына ерікті, яғни шіркеу, мектептердегі діни білімді бақылауға берді. Бұл оның өзінің ағасы Балфур басқарған үкіметке қарағанда айтарлықтай тәуелсіздігін көрсеткен жалғыз нүкте емес еді. ХХ ғасырдың басында Сесил (дұстарында "Линки" деп аталатын) Хьюлигандардың есімін алған көшбасшысы болды. Бұл өз партиясының басшылығын сынға алған жас консервативті парламенттік мүшелердің тобы. Лорд Рэндольф Черчилльдің Төртінші партиясынан үлгі алған Хьюлигандарға Сесил, Ф. Э. Смит, Артур Стэнли, Иан Малколм және 1904 жылға дейін Уинстон Черчилль кірді. Сесил 1908 жылы Черчилльдің үйлену тойында шафеі болды және соңғысы оның сөйлеу қабілетін төменгі палатада қатты бағалады. Черчилль замандасы Льюэллин Атерли Джонсқа: "Менде оның күші болса екен деп тілеймін; сөйлеу мен үшін ауыр еңбек" деп мәлімдеген. Сесил Жозеф Чемберленнің тарифтік реформа саясатына бастапқыдан қарсылық білдіріп, парламентте империя идеясын "гиганттік пайданы бөлісу бизнесіне" деген бағадан төмендетуге қарсы болды. Ол "Азаттық азық-түлік одағы" арасында көрнекті орын алды; нәтижесінде оған тарифтік реформашылар шабуыл жасады және 1906 жылы Гринвичтегі орындығынан айырылды. Ол дереу министрлік вето қарарына қарсы күреске құлшыныспен кірісті, Асквит үкіметін "түйе тоқымашыларға" теңеді. Келесі жылы ол Парламент заңына қарсылық білдіруде белсенді болды, Асквитті Лордтер палатасындағы Консервативті көпшілікті жүздеген либералды теңдер құру арқылы басып тастау туралы Таққа берген кеңесі үшін "садақашы" деп қарады және 1911 жылдың 24 шілдесінде премьер-министрдің тыңдалуына жол бермейтін тәртіпсіздікке белсене араласты. Бірақ ол ешқашан толық қалпына келтірді өкілеттігі ол ие болған үйде ғасырдың алғашқы жылдары. Ол Уэльстің шіркеуіне қатаң қарсылық білдірді және ол 1914 жылғы үй билігі туралы заң жобасын Ирландияны әйел мәртебесінен сүйіктісіне дейін төмендеткен деп айыптап, оны Джон Буллмен біріктірмеді. 1918 жыл. Саяси мансабынан бөлек Сесил Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік ұшу корпусында лейтенант болып қызмет етті. Осылай ол 1918 жылы өткен дебатта генерал Тренчардқа қатысты үкімет тарапынан жасалған әрекеттерді қатты сынға алды. Лорд Хью 1919 жылдан бастап шіркеу ассамблеясындағы Лайықтар үйінің мүшесі және адал англикан болды. Ол 1924 жылы Оксфорд университетінің азаматтық құқық докторы атанды. Ол ар-ұжданнан бас тартқандарға мейірімділік танытуды өтінді және оларды мүгедектіктен арылтуға тырысты, бірақ сәтсіз болды. Ол Лондон кітапханасының сенімді мүшесі және Дурхам университетінің азаматтық құқықтың құрметті докторы болды. Ол сондай-ақ 1910 жылы Эдинбург университетінде және 1933 жылы Кембридж университетінде құрметті заң докторы болды. 1944 жылдан бастап қайтыс болғанға дейін ол Оксфордтың Нью-колледжінде құрметті серіктес болды.

Жарияланымдар

"Президенттің Жолдауы" Саяси социализмде, қарсылық, Марк Х. Джадж редакциялаған, Лондон: П. С. Кинг, 1908. "Еркіндік пен билік" (Лондон) Эдвард Арнольд, 1910 жыл. Консерватизм, Лондон: Уильямс және Норгейт, 1912. "Британияның доминиондарындағы және шет елдегі екінші палаталар". Азаматтық құқықта, тарау. VII. Лондон: Фредерик Уорн және компаниясы, 1912. "Пархозиялық шіркеу кеңесіндегі орынбасардың орны". "Дін мен мемлекет" журналында, 1916 жылы Христиандық білімді насихаттау қоғамы. "Ирландия мәселесі қайтадан көтерілді" (The Living Age), том. XIV, Жоқ. 301, 31 мамыр 1919 Ұлттық және католиктік, Макмиллан және компания, 1919 жыл. "Ұлттық инстинкт, әлеуметтік институттардың негізі" (Burnett House Papers), No. 9, Оксфорд университетінің баспасы, 1926. "Біріктіру қызметі" кітабы, кіріспе және жазбалармен бірге. Лондон: Хамфри Милфорд, 1935 (цифрлық түрінде Ричард Маммана).