Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Хью Ричард Хиткотт Гаскойн Сесил, 1-ші Барон Квиксвуд ПК (14 қазан 1869 10 желтоқсан 1956), 1941 жылға дейін лорд Хью Сесил деп аталатын британдық Консервативтік партияның саясаткері.
British politician
Hugh Richard Heathcote Gascoyne Cecil, 1st Baron Quickswood PC (14 October 1869 – 10 December 1956), styled Lord Hugh Cecil until 1941, was a British Conservative Party politician.
Өмірбаян және білім
Сесил - Ұлыбританияның үш мәрте премьер-министрі болған Солсберидің 3-ші маркизі Роберт Гаскойн Сесилдің сегізінші және ең кіші баласы. Сесил Сер Эдвард Холл Альдерсонның қызы Георгина Альдерсонның қызы. Ол Джеймс Гаскойн Сесилдің, 4-ші Солсбери маркизі, Лорд Уильям Сесил, Лорд Сесил Челвуд және Лорд Эдвард Сесилдің ағасы және премьер-министр Артур Балфурдың бірінші туысы болды. Ол Оксфордтың Итон және Университет колледжінде білім алған. Ол 1891 жылы заманауи тарих мамандығы бойынша бірінші сыныптық құрметпен бітірді және 1891 жылдан 1936 жылға дейін Оксфордтың Гертфорд колледжінің мүшесі болды, ол бір мезгілде Гертфордтың мүшесі бола алмайтынын ойлады.
Cecil was the eighth and youngest child of Robert Gascoyne Cecil, 3rd Marquess of Salisbury, three times Prime Minister of the United Kingdom, and Georgina Alderson, daughter of Sir Edward Hall Alderson. He was the brother of James Gascoyne Cecil, 4th Marquess of Salisbury, Lord William Cecil, Lord Cecil of Chelwood and Lord Edward Cecil and a first cousin of Prime Minister Arthur Balfour. He was educated at Eton and University College, Oxford. He graduated with first class honours in Modern History in 1891 and was a fellow of Hertford College, Oxford, from 1891 until 1936, when he considered that he could not be Provost of Eton College and simultaneously a Fellow of Hertford.
Саяси мансап
1891 жылы бакалавриатты бітіргеннен кейін Сесил парламентте жұмыс істеуге кетті. 1891 жылдан 1892 жылға дейін ол сыртқы істер министрі болған әкесі үшін жеке хатшының көмекшісі болды. Ол шіркеулік мәселелерге қатты қызығушылық танытты және шіркеу партиясының белсенді мүшесі болды, ол конформистер мен секуляристердің шіркеу тәртібін архиепископтар мен епископтардың қолынан алып тастау және епископтарды Лордтар палатасындағы орындықтарынан алып тастау әрекеттеріне қарсылық көрсетті. 1902 жылғы Балфурдың білім беру туралы заң жобасын екінші оқылымда сөйлеген сөзінде ол діни қиындықты түпкілікті шешу үшін Англия шіркеуі мен шіркеудің табиғи одақтасы болған конформизм арасындағы ынтымақтастық болуы керектігін және келісімнің жалғыз мүмкін негізі әр баланың ата-анасының сеніміне тәрбиеленуі керектігін айтты. Білім берудің басты мақсаты - ұлттық болмысты жетілдіру. Заң жобасының соңғы кезеңдерінде ол Палатада мақұлданған және Үкімет қабылдаған түзетуді қатты ренжітті. Бұл мектеп басшыларына (қазіргі тілмен айтқанда, губернаторларға) жергілікті викарийдің орнына ерікті, яғни шіркеу, мектептердегі діни білімді бақылауға берді. Бұл оның өзінің ағасы Балфур басқарған үкіметке қарағанда айтарлықтай тәуелсіздігін көрсеткен жалғыз нүкте емес еді. ХХ ғасырдың басында Сесил (дұстарында "Линки" деп аталатын) Хьюлигандардың есімін алған көшбасшысы болды. Бұл өз партиясының басшылығын сынға алған жас консервативті парламенттік мүшелердің тобы. Лорд Рэндольф Черчилльдің Төртінші партиясынан үлгі алған Хьюлигандарға Сесил, Ф. Э. Смит, Артур Стэнли, Иан Малколм және 1904 жылға дейін Уинстон Черчилль кірді. Сесил 1908 жылы Черчилльдің үйлену тойында шафеі болды және соңғысы оның сөйлеу қабілетін төменгі палатада қатты бағалады. Черчилль замандасы Льюэллин Атерли Джонсқа: "Менде оның күші болса екен деп тілеймін; сөйлеу мен үшін ауыр еңбек" деп мәлімдеген. Сесил Жозеф Чемберленнің тарифтік реформа саясатына бастапқыдан қарсылық білдіріп, парламентте империя идеясын "гиганттік пайданы бөлісу бизнесіне" деген бағадан төмендетуге қарсы болды. Ол "Азаттық азық-түлік одағы" арасында көрнекті орын алды; нәтижесінде оған тарифтік реформашылар шабуыл жасады және 1906 жылы Гринвичтегі орындығынан айырылды. Ол дереу министрлік вето қарарына қарсы күреске құлшыныспен кірісті, Асквит үкіметін "түйе тоқымашыларға" теңеді. Келесі жылы ол Парламент заңына қарсылық білдіруде белсенді болды, Асквитті Лордтер палатасындағы Консервативті көпшілікті жүздеген либералды теңдер құру арқылы басып тастау туралы Таққа берген кеңесі үшін "садақашы" деп қарады және 1911 жылдың 24 шілдесінде премьер-министрдің тыңдалуына жол бермейтін тәртіпсіздікке белсене араласты. Бірақ ол ешқашан толық қалпына келтірді өкілеттігі ол ие болған үйде ғасырдың алғашқы жылдары. Ол Уэльстің шіркеуіне қатаң қарсылық білдірді және ол 1914 жылғы үй билігі туралы заң жобасын Ирландияны әйел мәртебесінен сүйіктісіне дейін төмендеткен деп айыптап, оны Джон Буллмен біріктірмеді. 1918 жыл. Саяси мансабынан бөлек Сесил Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік ұшу корпусында лейтенант болып қызмет етті. Осылай ол 1918 жылы өткен дебатта генерал Тренчардқа қатысты үкімет тарапынан жасалған әрекеттерді қатты сынға алды. Лорд Хью 1919 жылдан бастап шіркеу ассамблеясындағы Лайықтар үйінің мүшесі және адал англикан болды. Ол 1924 жылы Оксфорд университетінің азаматтық құқық докторы атанды. Ол ар-ұжданнан бас тартқандарға мейірімділік танытуды өтінді және оларды мүгедектіктен арылтуға тырысты, бірақ сәтсіз болды. Ол Лондон кітапханасының сенімді мүшесі және Дурхам университетінің азаматтық құқықтың құрметті докторы болды. Ол сондай-ақ 1910 жылы Эдинбург университетінде және 1933 жылы Кембридж университетінде құрметті заң докторы болды. 1944 жылдан бастап қайтыс болғанға дейін ол Оксфордтың Нью-колледжінде құрметті серіктес болды.
After his graduation as BA in 1891, Cecil went to work in parliament. From 1891 to 1892 he was Assistant Private Secretary to his father, who was Foreign Secretary. He took a keen interest in ecclesiastical questions and became an active member of the Church party, resisting attempts by nonconformists and secularists to take the discipline of the Church out of the hands of the archbishops and bishops, and to remove the bishops from their seats in the House of Lords. In a speech on the second reading of Balfour's Education Bill of 1902, he maintained that for the final settlement of the religious difficulty there must be cooperation between the Church of England and nonconformity, which was the Church's natural ally; and that the only possible basis of agreement was that every child should be brought up in the belief of its parents. The ideal to be aimed at in education was the improvement of the national character. In the later stages of the Bill's progress, he strongly resented an amendment approved by the House and taken over by the Government giving the school managers (governors, in modern parlance), instead of the local vicar, control of religious education in voluntary, i. e. church, schools. This was not the only point on which he showed considerable independence of the government of which Balfour, his cousin, was the head. During the early 20th century, Cecil (known to his friends as "Linky") was the eponymous leader of the Hughligans, a group of privileged young Tory Members of Parliament critical of their own party's leadership. Modelled after Lord Randolph Churchill's Fourth Party, the Hughligans included Cecil, F. E. Smith, Arthur Stanley, Ian Malcolm and, until 1904, Winston Churchill. Cecil was the best man at Churchill's wedding in 1908 and the latter greatly admired his eloquence in the House of Commons. As Churchill declared to a contemporary, Llewellyn Atherley Jones,"How I wish I had his powers; speech is a painful effort to me." Cecil dissented from the beginning from Joseph Chamberlain's policy of tariff reform, pleading in Parliament against any devaluation of the idea of empire to a "gigantic profit sharing business". He took a prominent position among the "Free Food Unionists"; consequently he was attacked by the tariff reformers, and lost his seat at Greenwich in 1906. He immediately threw himself with passion into the struggle against the Ministerial Veto Resolutions, comparing the Asquith government to "thimble riggers". In the next year, he was active in the resistance to the Parliament Bill, treating Asquith as a "traitor" for his advice to the Crown to swamp the Conservative majority in the Lords by creating hundreds of Liberal peers, and taking a prominent part in the disturbance which prevented the Prime Minister from being heard on 24 July 1911. But he never quite regained the authority which he had possessed in the House in the early years of the century. He strongly opposed the Welsh Church Bill, and he denounced the 1914 Home Rule Bill as reducing Ireland from the status of a wife to that of a mistress — she was to be kept by John Bull, not united to him. 1918. Apart from his political career Cecil served as a Lieutenant in the Royal Flying Corps during the First World War. In that capacity, in debate in 1918, he severely censured the treatment of General Trenchard by the government. Lord Hugh was a committed Anglican, and a member of House of Laity in the Church Assembly from 1919. He was awarded a Doctorate of Civil Law by Oxford University in 1924. He pleaded for lenient treatment of conscientious objectors, and endeavoured unsuccessfully to relieve them of disability. He was a Trustee of the London Library, and an honorary Doctor of Civil Law at Durham University. He was also honorary Doctor of Laws at the University of Edinburgh in 1910, and at Cambridge in 1933. From 1944 until his death he had an honorary association with New College, Oxford.
Жарияланымдар
"Президенттің Жолдауы" Саяси социализмде, қарсылық, Марк Х. Джадж редакциялаған, Лондон: П. С. Кинг, 1908. "Еркіндік пен билік" (Лондон) Эдвард Арнольд, 1910 жыл. Консерватизм, Лондон: Уильямс және Норгейт, 1912. "Британияның доминиондарындағы және шет елдегі екінші палаталар". Азаматтық құқықта, тарау. VII. Лондон: Фредерик Уорн және компаниясы, 1912. "Пархозиялық шіркеу кеңесіндегі орынбасардың орны". "Дін мен мемлекет" журналында, 1916 жылы Христиандық білімді насихаттау қоғамы. "Ирландия мәселесі қайтадан көтерілді" (The Living Age), том. XIV, Жоқ. 301, 31 мамыр 1919 Ұлттық және католиктік, Макмиллан және компания, 1919 жыл. "Ұлттық инстинкт, әлеуметтік институттардың негізі" (Burnett House Papers), No. 9, Оксфорд университетінің баспасы, 1926. "Біріктіру қызметі" кітабы, кіріспе және жазбалармен бірге. Лондон: Хамфри Милфорд, 1935 (цифрлық түрінде Ричард Маммана).
"Presidential Address." In Political Socialism, a Remonstrance, edited by Mark H. Judge, London: P. S. King, 1908. Liberty and Authority, London: Edward Arnold, 1910. Conservatism, London: Williams and Norgate, 1912. "Second Chambers in the British Dominions and in Foreign Countries." In Rights of Citizenship, Chap. VII. London: Frederick Warne & Co., 1912. "The Position of the Incumbent in the Parochial Church Council." In Church and State, Society for Promoting Christian Knowledge, 1916. "The Irish Question Again," The Living Age, Vol. XIV, No. 301, 31 May 1919
Nationalism and Catholicism, Macmillan & Co., Limited, 1919. "National Instinct, the Basis of Social Institutions," Burnett House Papers, No. 9, Oxford University Press, 1926. The Communion Service As It Might Be, together with an Introduction and Notes. London: Humphrey Milford, 1935 (digitized by Richard Mammana).