Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық депутат (1908-1976) Сэр Кеннет Гилмор Янгнер КБЭ (15 желтоқсан 1908 - 19 мамыр 1976) - британдық лейборист саясаткері және адвокаты, Атли үкіметі кезінде кішігірім үкімет лауазымдарында қызмет еткен және Хью Гейтскеллдің басшылығымен оппозиция өкілі болған, бірақ партия саясатынан көңілі қалғандықтан парламенттен ерте зейнеткерлікке шыққан.
British MP (1908–1976)
Sir Kenneth Gilmour Younger KBE (15 December 1908 – 19 May 1976) was a British Labour politician and barrister who served in junior government posts during the Attlee government and was an opposition spokesman under Hugh Gaitskell but retired from Parliament early, disillusioned by party politics.
Отбасы
Янгер Джеймс Янгердің ұлы, Леккидің 2-ші виконты Янгер және ол лейбористік қозғалысқа тән жоғарғы сыныптық ортадан шыққан (ол консервативті Эдвард Янгердің ағасы, 3-ші виконт Янгер және болашақ консервативті министр Джордж Янгердің ағасы, 4-ші виконт Янгер). Отбасы Стирлингширдегі Гаргуннок қаласында тұратын. Винчестер колледжі мен Оксфордтың Нью-колледжінен кейін Янгэр адвокатураға оқуға түсіп, 1932 жылы (Ішкі ғибадатхана) шақырылды. Екі жылдан кейін ол Элизабет Стюартқа үйленді. Олардың екі қызы мен бір ұлы болды (Сэм, ол BBC атқарушы болды, қазір Қайырымдылық комиссиясының бас атқарушысы).
Younger was the son of James Younger, 2nd Viscount Younger of Leckie and as such came from an upper class background atypical of the Labour movement (he was also the brother of Conservative peer Edward Younger, 3rd Viscount Younger of Leckie and the uncle of future Conservative cabinet minister George Younger, 4th Viscount Younger of Leckie). The family lived at Gargunnock in Stirlingshire. After Winchester College and New College, Oxford, Younger read for the Bar and was called (Inner Temple) in 1932. Two years later he married Elizabeth Stewart. They had two daughters and one son (Sam, who became a BBC executive, and is now Chief Executive of the Charity Commission).
Саясатта
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Янгнер барлау корпусында қызмет етіп, майор дәрежесіне дейін көтерілді. 1944 жылдың желтоқсанының соңында ол Гримсбидің лейбористік кандидаты болып қабылданды, ол кезде консерваторлар үшін Уолтер Уоммерсли аз көпшілікпен болды. 1945 жылғы жалпы сайлауда Янгер жеңіске жетті. Авиация министрі болған Филип Ноэль Бейкер сайлаудан кейін бірден Янгерді өзінің Парламенттік жеке хатшысы етіп тағайындады. Бұл тағайындау Янгерді өзінің сайлаушыларының өмірін жақсырақ түсінуге тырысуға кедергі келтірмеді: 1945 жылдың 28 тамызында ол Гримсбиден Марано паровозға "қосалқы қол" ретінде сегіз немесе тоғыз күндік сапарға аттанды.
During World War II, Younger served in the Intelligence Corps and rose to the rank of Major. At the end of December 1944 he was adopted as Labour candidate for Grimsby which was then held by Walter Womersley for the Conservatives with a small majority. In the 1945 general election Younger won easily. Philip Noel Baker, who was Minister of State for Air, appointed Younger as his Parliamentary Private Secretary immediately after the election. This appointment did not stop Younger from trying to understand the lives of his constituents better: on 28 August 1945 he set sail on the steam trawler Marano from Grimsby as a 'spare hand' for an eight or nine day voyage to North Sea fishing grounds.
Министрлік кеңсесі
Ақпараттық қызметтегі тәжірибесі оны 1946 жылы 6 маусымда Еуропа Кеңесінің UNRRA комитетінің төрағасы болып тағайындауға әкелді. Сол жылы ол Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясына британдық делегацияның құрамына кірді, ал оралғаннан кейін ол Халықаралық журналистер қауымдастығына Біріккен Ұлттар Ұйымының көрмесін ашты, сондай-ақ БҰҰ жұмысы туралы қоғамдық кездесулерде сөйледі. Сонымен қатар ол Жоғарғы Соттың іс-әрекет және рәсім жөніндегі комитетінің мүшесі болды. Оның қабілеттері Клемент Аттлидің назарына түсті және 1947 жылы 7 қазанда үкімет қайта құрылғанда ол Ішкі істер министрлігінің парламенттік хатшысы болды.
His experience in intelligence led him to be appointed as Chairman of the UNRRA Committee of Council on Europe on 6 June 1946. Later that year he was named as part of the British delegation to the United Nations General Assembly, and on his return he opened an exhibition of the United Nations to the International Association of Journalists, also speaking to public meetings about the work of the UN. He was also a member of the Supreme Court Committee on Practice and Procedure. His abilities had caught the eye of Clement Attlee, and in a government reshuffle on 7 October 1947 he became Parliamentary Secretary to the Home Office.
Сыртқы істер қызметі
1950 жылғы жалпы сайлаудан кейін Янгер Сыртқы істер министрлігінде мемлекеттік министр, Сыртқы істер министрі Эрнест Бевиннің орынбасары болып тағайындалды. 1950 жылы сәуірде Бевин ауырып қалғаннан кейін Янггер Сыртқы істер министрінің міндетін атқарушы болды. Ол Қытайды қолға алған коммунистерді халықаралық қауымдастыққа тарту үшін британдықтардың дипломатиялық әрекеттерін қолға алды, бұл әрекеттер табысқа жетпеді, бірақ Ұлыбритания коммунистерді заң жүзінде бақылауға алған деп мойындады. Янгер сонымен қатар Еуропалық көмір және болат қауымдастығына қатысты британдық саясатты әзірлеуде жетекшілік етті; үкімет қатысуды қалады, бірақ француз үкіметі жасаған ұсыныстарды қабылдай алмады, сондықтан қосылмады. 1950 жылы маусымда Корея соғысы басталған кезде Бевин ауырып, Янггер Британияның дипломатиялық реакциясын айқындауда негізгі рөл атқарды. Сол жылы ол БҰҰ Бас Ассамблеясына британдық делегацияны басқарды және атысты тоқтату туралы келіссөздер жүргізу жөніндегі британдық ұсыныстарды ұсынды; ол Кореяда "еркін сайлау" туралы уәдесі бар, бірақ оларды қалай ұйымдастыру керектігін айтпаған кеңес ұсыныстарын қабылдамады. Янгер Қытай үкіметін БҰҰ күштері Солтүстік Корея армиясын одан әрі қуып, Қытайға басып кіруге тырыспайтынына сендірді. Қазан айының соңында ол Чехословакия үкіметі елге совет әскерлерінің жақындығы арқылы таңдалғанын айтты; бұл (бұрынғы) елдің делегаты ашулы түрде қабылдамады.
Following the 1950 general election, Younger was promoted to be Minister of State at the Foreign Office, the deputy to Foreign Secretary Ernest Bevin. Following Bevin's illness in April 1950, Younger became Acting Foreign Secretary. He picked up on British attempts at diplomacy to try to bring the Communists who had taken control of China into the international community, attempts that did not meet with success, although the United Kingdom did recognise the Communists as having de jure control. Younger also led on developing British policy in relation to the European Coal and Steel Community when it was first proposed; the government had wanted to participate but was unable to accept proposals drafted by the French government and therefore did not join. At the time of the outbreak of the Korean War in June 1950, Bevin was ill and Younger played a central role in determining Britain's diplomatic reaction. Later that year he headed the British delegation to the UN General Assembly and introduced the British proposals for a negotiated ceasefire; he rejected Soviet proposals which contained a vague promise of 'free elections' in Korea but did not state how they were to be organised. Younger tried to assure the Chinese government that United Nations forces would not pursue the North Korean army further and attempt to invade China. In late October, he suggested the government of Czechoslovakia had been imposed on the country by the proximity of Soviet troops; this was angrily rejected by the delegate from that (former) country.
Қарсылық
Янгерді Атли сәтті деп бағалады, бірақ Бевин 1951 жылдың наурыз айында денсаулықтың нашарлауына байланысты Сыртқы істер министрлігінен кеткен кезде, оны алмастыруға жеткілікті дәрежеде емес еді. Ол 1951 жылғы жалпы сайлау науқанында лейбористердің ең көрнекті спикерлерінің бірі болды, ал сайлаудан кейін Аттлидің отставкасы бойынша сыйлық тізімінде Тайлық Кеңесінің мүшесі болды. Ортақшыл ретінде Янгер 1950-ші жылдардың басында Парламенттік лейбористік партияның Парламенттік комитетіне ("Көлдір-бұлшық кабинет") үміткер ретінде ұсынылды және оппозицияның өкілі болды. 1955 жылы ол көлеңкелік кабинетке сайланды және Атли мен Гейтскеллдің көлеңкелік ішкі істер министрі болып қызмет етті.
Younger was rated a success by Attlee but was not of sufficient stature to take over when Bevin finally moved from the Foreign Office due to ill health in March 1951. He was one of the more prominent Labour speakers in the 1951 general election campaign, and following the election was made a member of the Privy Council in Attlee's resignation honours list. As a moderate, Younger offered himself as a candidate for the Parliamentary Labour Party Parliamentary Committee (the "Shadow Cabinet") in the early 1950s and served as an opposition spokesman. In 1955 he was elected to the Shadow Cabinet and served under Attlee and Gaitskell as Shadow Home Secretary.
Парламентке келгеннен кейінгі мансап
Алайда, Янгэр көп ұзамай партиялық саясаттың жоғары деңгейіне қызығушылық танытпады және 1957 жылы көлеңкелі кабинетте жеңілді. Ол жеке науқандарға көбірек қызығушылық танытып, Гомосексуалистік құқық реформасы қоғамының мүшесі болды. Ол 1959 жылы парламенттен орнынан тұрды (орынды ортақ санаттағы Энтони Кросландқа берді). Ол Халықаралық істер корольдік институтының директоры болды (қазір "Чатэм Хаус" деп аталады) және 1960 жылдан 1973 жылға дейін ол Қылмыстық реформа үшін Говард лигасының төрағасы болды. Үкіметтегі тәжірибесі бар Янгер 1966 жылы Қылмыстық жүйе жөніндегі консультативтік кеңеске төрағалық етуге және 1970 жылдан 1972 жылға дейін Жеке өмірді тергеу комитетінің төрағасы болып тағайындалды. 1976 жылы ол Мәліметтерді қорғау комитетінің төрағасы болды, бірақ тергеу аяқталғанға дейін қайтыс болды. Ол сондай-ақ 1974 жылдан 1976 жылға дейін Ламбет, Саутварк және Льюишем аймақтық денсаулық сақтау органының төрағасы болды.
However, Younger soon lost interest in high profile party politics and in 1957 he was defeated for the Shadow Cabinet. He was more interested in individual campaigns, becoming a member of the Homosexual Law Reform Society. He stood down from Parliament in 1959 (ceding his seat to Anthony Crosland, a fellow moderate). He became a Director of the Royal Institute of International Affairs (better known as "Chatham House") and from 1960 to 1973 he was chairman of the Howard League for Penal Reform. Having experience in government, Younger was recruited to chair the Advisory Council on the Penal System in 1966, and to chair the Committee of Inquiry on Privacy from 1970 to 1972, receiving the KBE as a reward. In 1976 he was made Chairman of the Data Protection Committee but died before the inquiry had concluded. He was also Chairman of the Lambeth, Southwark and Lewisham Area Health Authority from 1974 to 1976.