Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уильям Стивенсон (14 мамыр 1902 - 14 маусым 1989) - Q әдістемесін әзірлеуімен танымал психолог және физик. Ол Англияда дүниеге келген және Оксфорд және Дарем университеттерінде физика мамандығы бойынша білім алған. 1926 жылы). Физика мен комплементарлылық зерттеу әдістеріне қызығушылығы оны психологияға деген қызығушылығын арттырды. Бұл оның Лондон университетінің колледжінде факторлық талдаудың ізашарсы Чарльз Спирманның оқуын бастауына әкелді. Сол жерде ол Сирил Бертпен де жұмыс істеді. Стивенсон екінші докторлық диссертациясын алды . 1929 жылы психологиядан Д. Стивенсон субъективтілікті операционализациялаумен байланысты факторлық талдаудың баламалы түрін, Q әдістемесін әзірлеуімен танымал. 1935 жылы Nature журналында Q методологиясы туралы алғашқы мақаласын жариялаған кезде, ол британдық психоаналитикалық қоғамның академиялық психологиядағы психоанализ туралы зерттеулерді насихаттау үшін бастаған жобасының бір бөлігі ретінде Мелани Клейнмен бірге (1935-36) талдау жүргізді. 1936 жылы Оксфордтың эксперименталды психология институтының директорының көмекшісі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол британдық әскерге қосылып, бригада генерал дәрежесіне көтеріліп, Үндістанда қызмет етті. Соғыстан кейін ол қысқа уақытқа Оксфордқа оралды, бірақ 1948 жылы Чикаго университетіне кетті. Чикагода жүргенде, ол "Әдеп зерттеу: Q техникасы және оның әдістемесі" (1953) атты еңбегін жариялады, ол ең танымал және зерттеу процедурасы туралы түпкілікті трактат. 1955 жылы Чикаго университетінен және академиялық ортадан шығып, Ноуленд және Компанияның жарнамалық зерттеулер директоры лауазымына орналасты. Жарнама әлеміндегі сәттілігі қысқа болды, ол 1958 жылы академияға оралып, Миссури университетінің журналистика мектебінде құрметті профессор лауазымына қабылданды. Ол 1974 жылы Миссуриде зейнеткерлікке шықты, бірақ Айова университетінде қонақ профессор лауазымына қабылданды, онда 1977 жылы екінші рет зейнеткерлікке шыққанға дейін қызмет етті. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін 1989 жылы 87 жасында қайтыс болғанға дейін ол субъективтілікті зерттеу тақырыбына қызығушылығын білдіруді жалғастырды (Баршак, 1991).
William Stephenson (May 14, 1902 – June 14, 1989) was a psychologist and physicist best known for developing Q methodology. He was born in England and trained in physics at the University of Oxford and Durham University (where he earned a Ph. D. in 1926). His interest in research methods in physics and complementarity led him to an increased interest in psychology. This resulted in his studying at University College London under Charles Spearman, a pioneer of factor analysis. While there he also worked with Cyril Burt. Stephenson received his second Ph. D., in psychology, in 1929. Stephenson is most known for his development of an alternative form of factorial analysis concerned with the operationalizing of subjectivity, Q methodology. At the same time as he published his first paper on Q methodology in Nature in 1935, he was in analysis with Melanie Klein (in 1935–36), as part of a project initiated by the British Psycho Analytic Society to promote research on psychoanalysis within academic psychology. In 1936 he became the assistant director of Oxford's Institute of Experimental Psychology. During the Second World War he joined the British military and was promoted to the rank of Brigadier General, serving in India. After the war he briefly returned to Oxford but left in 1948 for the University of Chicago. It was while he was at Chicago that he published The Study of Behavior: Q Technique and Its Methodology (1953), the work for which he is best known and the definitive treatise on the research procedure. In 1955 he left the University of Chicago, and academia, to accept a position as director of advertising research for Nowland and Company. His time in the advertising world, though successful, was short lived, and he returned to academia in 1958, accepting a position as a distinguished professor in the University of Missouri School of Journalism. He retired from Missouri in 1974 but accepted a position as a visiting professor at the University of Iowa where he served until a second retirement in 1977. After retirement he continued to write on his interest in the subject of the study of subjectivity until his death in 1989 at the age of 87 (Barchak, 1991).
Таңдалған жарияланымдар
Стивенсон, В. (1935). Факторлық талдау әдісі. Табиғат, 136, 297. Стивенсон, В. (1935). Сынақтардың орнына адамдарды байланыстыру. Адамның мінез-құлқы мен жеке басы, 4, 17-24 Стивенсон, В. (1936). Психометрияның негіздері: Төрт факторлы жүйелер. Психометрия, 1, 195-209. Стивенсон, В. (1953). Әдептілікті зерттеу: Q техникасы және оның әдістемесі. Чикаго: Чикаго университетінің баспасы. Стивенсон, В. (1961) Ғылыми сенім: 1961 жылы: Қалпына келтіру принциптері. Психологиялық жазба, 11, 917 Стивенсон, В. (1967). Бұқаралық коммуникацияның ойын теориясы. Чикаго: Чикаго университетінің баспасы. (Қосымша басылым: Нью-Брансуик, Нью-Джерси: Transaction Books, 1988.) Стивенсон, В. (1973) III. Ақыл-ой және көп мәнді таңдау. Психологиялық жазба, 23, 1732. Стивенсон, В. (1977). Оперативті субъективтілік факторлары. Оперативті субъективтілік, 1, 316. Стивенсон, В. (1978). Байланыс теориясының конкурсы. Байланыс, 3, 2140. Стивенсон, В. (1980). Факторлық талдау. Оперативті субъективтілік, 3,38 57. Стивенсон, В. (1980). Консиринг: Субъективті хабарланудың жалпы теориясы. Д. Ниммо (ред. ), "Білім беру жылнамасы" 4 (б. 736). Нью-Брансуик, Нью-Джерси: Транзакциялық кітаптар. Стивенсон, В. (1982) Q әдістемесі, мінез-құлық психологиясы және кванттық теория. Психологиялық жазба, 32, 235248. Стивенсон, В. (1983) Түсіндіруге қарсы. Оперативті субъективтілік, 6, 73103, 109125. Стивенсон, В. (1986) Протоконкурс: Байланыстың конкурс теориясы. Оперативті субъективтілік, 9, 3758, 7396. Стивенсон, В. (1986-1988) Уильям Джеймс, Нильс Бор және өзара толықтығу: I V. Психологиялық жазба, 36-38 томдар. Стивенсон, В. (1987) Q әдістемесі: Клиникалық психологиядағы мінез-құлық және кванттық теориялық байланыстар. Д. Х. Рубен және Д. Дж. Дельпрато (Eds. ), Терапиядағы жаңа идеялар (ж. 95-106). Вестпорт, КТ: Гринвуд. Стивенсон, В. (1988) Субъективтіліктің кванттық теориясы. Интегративтік психиатрия, 6, 180-187. Стивенсон, В. (1990). 1980 жылғы өзім: Мәдениетті зерттеу. Оперативті субъективтілік, 14, 119. Стивенсон, В. (1990). Елу жылдық психометрия: I II. Оперативті субъективтілік, 13, 105 120, 141 162
Stephenson, W. (1935). Technique of factor analysis. Nature, 136, 297. Stephenson, W. (1935). Correlating persons instead of tests. Character and Personality, 4, 17–24. Stephenson, W. (1936). The foundations of psychometry: Four factor systems. Psychometrika, 1, 195–209. Stephenson, W. (1953). The study of behavior: Q technique and its methodology. Chicago: University of Chicago Press. Stephenson, W. (1961). Scientific creed—1961: Abductory principles. Psychological Record, 11, 9–17. Stephenson, W. (1967). The play theory of mass communication. Chicago: University of Chicago Press. (Reprinted: New Brunswick, NJ: Transaction Books, 1988.) Stephenson, W. (1973). APPLICATIONS OF COMMUNICATION THEORY III INTELLIGENCE AND MULTIVALUED CHOICE. Psychological Record, 23, 17–32. Stephenson, W. (1977). Factors as operant subjectivity. Operant Subjectivity, 1, 3–16. Stephenson, W. (1978). Concourse theory of communication. Communication, 3, 21–40. Stephenson, W. (1980). Factor analysis. Operant Subjectivity, 3,38 57. Stephenson, W. (1980). Consciring: A general theory for subjective communicability. In D. Nimmo (Ed. ), Communication yearbook 4 (pp. 7–36). New Brunswick, NJ: Transaction Books. Stephenson, W. (1982). Q methodology, interbehavioral psychology, and quantum theory. Psychological Record, 32, 235–248. Stephenson, W. (1983). Against interpretation. Operant Subjectivity, 6, 73–103, 109–125. Stephenson, W. (1986). Protoconcursus: The concourse theory of communication. Operant Subjectivity, 9, 37–58, 73–96. Stephenson, W. (1986 1988). William James, Niels Bohr, and complementarity: I V. Psychological Record, vols 36–38. Stephenson, W. (1987). Q methodology: Interbehavioral and quantum theoretical connections in clinical psychology. In D. H. Ruben & D. J. Delprato (Eds. ), New ideas in therapy (pp. 95–106). Westport, CT: Greenwood. Stephenson, W. (1988). Quantum theory of subjectivity. Integrative Psychiatry, 6, 180–187. Stephenson, W. (1990). My self in 1980: A study of culture. Operant Subjectivity, 14, 1–19. Stephenson, W. (1990). Fifty years of exclusionary psychometrics: I II. Operant Subjectivity, 13, 105–120, 141 162