Кіріспе

Британдық анатомия профессоры Уильям Китчен Паркер (William Kitchen Parker) 23 маусым 1823 - 3 шілде 1890) - британдық дәрігер, зоолог және салыстырмалы анатомист. Кішігірім бастамасынан бастап ол Англия хирургтар колледжінің анатомия және физиология профессоры болды. Ол 1865 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды, 1866 жылы Корольдік медальмен марапатталды. 1871-1873 жылдары ол Корольдік микроскопиялық қоғамның президенті болды, ал 1885 жылы Корольдік дәрігерлер колледжінің Бали медалімен марапатталды.

Өмір

Паркер Нортгемптоншир графтығындағы Питербороға жақын Догстхорп ауылында дүниеге келген. Оның әкесі Томас Паркер 1635 жылы салынған сабан үйде тұратын жұмысшы шаруа болған. Томас ескі мектептің веслиандық: методист шіркеуінің мүшесі, Құдайдан қорқатын және сыпайы, өз жерін өсіретін. Ол басқа фермердің қызы Сара Китченге үйленді, оның есімі ұлына Уильямға берілді. Уильям Паркер екінші ұл еді, ал отбасындағы тағы алты бала балалық шағында қайтыс болды. Ол ауылдың қыздар мектебінде оқыды, содан кейін Веррингтон мен Пастонның приходтық мектептеріне барды. Мектепте оқыған уақытымның ішінде фермада жұмыс істедім. Әкесіне шаруа шаруасы оған жарамайды дегенді айтқаннан кейін Паркер Питерборо грамматикалық мектебінде тоғыз ай оқыды, содан кейін медицина білімін алу жолына түсті. Ол 1842 жылы Market Overton хирургына қызмет көрсетті, бос уақытын көршілес аймақтың өсімдіктері туралы үйрету үшін пайдаланды. Ботаника туралы білімі айтарлықтай кеңейіп, дәлдікке жетті. 1842 жылы ол ауыл дәрігерінің шәкірті болды. Осы уақыт ішінде ол естелік тарихын оқу, қарау және іс-әрекет арқылы өз білімін жалғастырды. Бұл жұмыста құстар мен сүтқоректілерді жинап, бөлшектеу және өте әдемі және дәл суреттер портфелін жасау болды. Паркер студент кезінде Элизабет Джеффриге үйленді: ол Воксхолл көпір компаниясының клеркінің қызы еді. Оның анасы Джозеф Прендергаст ДД (1791-1875), Колф мектебінің директоры (1831-1857) және Льюишем қаласындағы Прендергаст мектебінің игілігімен айналысқан. Уильям мен Елизаветаның жеті баласы болды, үш қызы мен төрт ұлы. Бірінші ұлы Томас Джеффри Паркер Жаңа Зеландияның Отаго университетінде зоология және салыстырмалы анатомия профессоры болды; екіншісі Уильям Ньютон Паркер Кардифф университетінің колледжінде биология профессоры болды; үшінші суретші және литограф болды; төртінші хирург болды. Паркер 1865 жылы FRS болып сайланды, ал бірнеше жылдан кейін Корольдік қоғам оған өзінің жұмысына көмектесу үшін жыл сайын грант берді, ал кеңпейіл Веслиан досы бірнеше рет оның кейбір тақталарын жариялау шығындарына 100 фунт стерлинг ұсынды. Кейіннен мемлекеттік зейнетақы алды. Паркердің өмірінің кейінгі кезеңдерінде алған құрметтері мен тағайындалулары негізінен омыртқалылардың қаңқасы туралы жұмысы мен оның "омыртқалылардың бас сүйегінің шынайы теориясын" (Эдвард Сабине) құрудағы маңызы үшін болды. Оның Royal Society некрологтық хабарламасында "Өзін білетіндердің бәрі жақсы көрген, шындықты іздеген, осы дүниелік емес адам" деп сипатталған. Ол Уандсворт зыяратында қызыл граниттен жасалған айқышқа жерленген.

Медициналық оқыту

Паркер 1844-1846 жылдары Лондон Король колледжінде оқыды, сонда хирург, гистолог және анатомист Уильям Боуманға студент демонстратор болды. Ол 1846-1847 жылдары Чарлинг-Кросс ауруханасына түсті. Ол ешқашан лекция кезінде жазбалар жазбаған, бірақ эскиздер жасаған және ол деректерді есте сақтағанын және жазбаларды алған кез келген адам сияқты есіне сақтағанын мәлімдеген. Ол әр түрлі көркем суреттер жасап, көп сандаған құстар мен сүтқоректілердің сүйектерін шығарды. Ол хирургтар колледжінде Ричард Оуэннің дәрістеріне қатысып, "содан кейін оны жою үшін көп нәрсе істеген архетип туралы ілімді құлшыныспен қабылдады". Паркер емтихан тапсырудан аулақ болды және көп жылдар бойы жалпы медициналық практиканы жүргізу үшін минималды біліктілікпен болды, ол сол кезде LSA (Аптекарлар қоғамының лицензиаты), Аптекарлар қоғамының біліктілігі болды. 1849 жылдан бастап Паркер Лондонның әртүрлі жерлерінде көп жылдар бойы жалпы практиканы жүргізді. Бұл табыс оның отбасын асырап отырды, бірақ оның қызығушылығы зоологияға қатысты, ол толығымен өздігінен оқыды. Бүгінде ол тек зоолог ретінде ғана еске алынады, оның ішінде Томас Генри Хаксли, Ричард Оуэн және Джозеф Далтон Хукер бар, олар медицинада білікті, бірақ өмірлік жұмысы табиғи тарих немесе жаңа биологиялық ғылымдардың бірі болды.

Форумдар

Медициналық оқу кезінде микроскоппен танысқан Паркер тіндердің микроскопиялық құрылымын зерттеуді жалғастырды. Ол құмды жинау үшін Богнорға барған кезде Polyzoa және Foraminifera кездесті, оларды сұрыптап, орнатып, зерттеді. Паркер Foraminifera туралы ең үлкен сарапшылардың бірі болды, бұл микроскопиялық бір жасушалы амебоидты протестерді құрайтын, қазылмалы сынақтармен (қабықшалармен) жабдықталған топ. Егер ол Руперт Джонс пен Кроуфорд Уильямсонмен кездеспесе, ол әлі күнге дейін жарияланбаған әуесқой болып қала алған болар еді. Негізінен Джонс оған өзінің едәуір білімін қалай ұсынуға болатынын үйретті және олар бірлесіп форумдарда 34 мақала жазды.

Құстардың морфологиясы

Сонымен қатар Паркер омыртқалы жануарлардың, әсіресе құстардың денелерін және қаңқаларын өңдеумен айналысты. Мысалы, ол құстардың қанаттан жасалған 300-ге жуық түрін және көптеген толыққанды қаңқаларын жасады. Бұл жұмыстың нәтижесінде құстар туралы 24 мақала, оның ішінде Археоптерикс туралы бір мақала жарық көрді. Британ энциклопедиясының 9-шы басылымында құстар туралы жалпы мақала бар.

Оуэннің омыртқалы жануарлар анатомиясы туралы түсінігі

Ричард Оуэн Паркердің ұстаздарының бірі болған, алайда Паркер ұстаздың идеяларын жоққа шығаруға келген. Оуэннің анатомияға деген көзқарасы эволюциядан емес, неміс философиясының идеализм туралы түсініктерінен туындаған. Биологияда Гёте мен Кантпен байланысты және анатомияда Окен мен Кувье дамыған бұл идеяларды Оуэн өзінің теориялық баяндамаларында қолданды. Бұл схемада омыртқалылардың анатомиясы архетиптің өзгеруі ретінде қарастырылуы керек еді. 1790 жылы Гётедің идеясынан Окен бас сүйектері төрт өзгертілген омыртқадан тұратын теорияны жасады. Океннің "Барлық адам - тек омыртқа" деген ашықтық сөздері естен кетпес еді. Оуэн Океннің идеяларын қайта жаңғыртты және кеңейтті, және 1846 жылы Британдық қауымдастықтың кездесуіне ұсынды. Оуэн теориясының әлсіз тұсы - оның негізін тек қана одан да ерекшеленген және ерекшеленген бас сүйектері құраған, тіпті олардың эмбриологиялық дамуына назар аудармаған. Мысалы, Оуэн 1839 жылы жыландардың алғашқы эмбрионында төрт омыртқаның белгісі жоқ екенін көрсеткен Ратке жұмысына сілтеме жасамады.

Оуэннің жүйесіне шабуыл

Хаксли Оуэннің омыртқалы жануарлар қаңқасы туралы идеяларына 1858 жылы Корольдік қоғамға арналған Круниес лекциясында шабуыл жасаған алғашқы адам болды. Ол төменгі балықтардың, сондай-ақ бау мен бақаның ерте кезеңдерін зерттеу арқылы жоғары омыртқалыларда бас сүйегінің сегментациясы екінші реттік процесс екенін және омыртқадан тәуелсіз екенін көрсетті. Бұл жұмыстың негізі эмбриология болды, бірақ бас сүйектің ерте тарихы бірнеше түрде ғана белгілі болды. Паркердің ерекшелігі - бұл процесті омыртқалы жануарлардың кеңінен алуан түрінде мұқият зерттеу; оның "балықтардың анатомиялық азап шегуі олардың осы зиянды жұмыстың, омыртқалы жануарлардың архетипімен үйлесімділікке әкелуі" туралы ірониялық түсінігі осындай жұмсақ адамнан, пікір алысуда таңғажайып күштілік көрсетеді. "Бізге трансцендентализмді тоқтатудың уақыты келді: оның қандай пайдасы бар?" деп сұрады.

Паркер омыртқалылардың бас сүйегі

Паркер 1865 жылдан 1888 жылға дейін омыртқалы жануарлар бас сүйегі туралы 36 зерттеу жариялады, оның ішінде монография бар. Бүкіл серияға 1800 беттен асатын баспа және 270-ге жуық тақталар кіреді. Бұл жұмыс Франсис Балфурдың 1881 жылғы "Салыстырмалы эмбриологиясында" жинақталып, Оуэннің омыртқалы жануарлар бас сүйегінің трансценденттік архетип теориясының тағдырын біржола шешті.

Омыртқалы жануарлардың иық белдігі

Омыртқалы жануарлардың тағы бір ірі жобасы - омыртқалы жануарлардың иық белдеуінің салыстырмалы анатомиясы (кіш белдеуі) бойынша монография. Бұл жұмыстың басты нәтижелерінің бірі балықтардың иық белдеуінің әртүрлі сүйектерінің шынайы гомологиясын көрсету арқылы Оуэннің мүшелердің табиғаты туралы теориясын жоққа шығару болды. Паркер (Оуэнге қарсы) шын иық белбеуінің бас сүйегінен мүлдем тәуелсіз екенін көрсетті. Телеост пен ганоидті балықтарда бас сүйек пен иық белдеуі иық белдеуінің сүйектері арқылы емес, тері қаңқасының туындылары арқылы байланысады. Мұндай жаңалықтар Паркерді Оуэннің көп еңбек сіңірген трансценденттік анатомияның жетіспеушілігіне жеткізді.

Корольдік хирургтар колледжі

1873 жылы профессор Флауэрдің қызметі тоқтатылды, ал Паркерден бұзылысқа араласуды өтінді. МРКС дипломын "viva voce" арқылы алып, профессор болып тағайындалды. Содан кейін олар Хантерлік креслоға бірге отырды.

Жазу қиындықтары

Паркердің жазуды қиын деп тапқанына және одан аулақ болғанына көптеген дәлелдер бар, ал жазуға мәжбүр болған кезде, нәтиже жиі түсінікті болмады. Қандай себеп болмасын, оған көмек пен кеңес қажет болды. Хаксли оған бірнеше рет егжей-тегжейлі кеңес берді, бірақ Паркер оны елемеді немесе іске асыра алмады. "Ол жүйесіз, ойға келгеннің бәрін жазып, әрдайым қосалқы мәселелерге кіріп-шығып жазды. Ол ешқашан қайта қараған жоқ: бұл әрқашан баспаға шыққан қолжазбасының алғашқы жобасы болды, және дәлелдеуде кішігірім өзгерістер жасалды; және оқырманға көмектесудің осындай әдістері, мысалы, рефераттар, цифрларды мұқият сипаттау және т.б. әрқашан оған артық көрінді ". "Бірақ әдеби тұрғыдан қарасақ, жағдай өзгеше: оның жазбалары жоғары және төмен шашыраған өте әдемі, шынайы және шынайы сөздік, және әсем әзіл-оспақ". Паркер өмірін сақтап қалу үшін қарапайым сипаттамалық сөйлем жаза алмаса да, ағылшын тілінің бейнесі мен поэтикасын жақсы білетін. Бұл оның ұлы келтірген бір реттіліктің бөлігі: "Егер Мегатериум немесе оның біршама кішірек туысы Милодон (басқа бір жойылған жалқау) палеонтологтар ұсынғандай тамақпен қамтамасыз етілсе, олардың тамақтану тәсілі көрінуге тұрарлық көрініс болуы керек "Бірақ, біз Мегатериумның құрғақ мезгілде бір-екі ай жалқау ұйықтап, содан кейін аш және ылғалды, басталған жаңбырлы маусымның қатты жауын-шашын кезінде оразасын бұзу үшін жұмысқа кіріскенін елестетелік. Ол жұмыс істеуге қажетті құралдар бойынша баға беру мүмкін, оның аяқтары бір метр, тырнақтары бір фут, ең алдымен, бірнеше жүз салмақты топырақты үлкен ағаштың түбірінен лақтыру керек еді. "Қазір ол өзінің тактикасын өзгертеді; ол жақсы жаға сүйектері бар, және жақсы қалыптасқан қолдары құшақтап, сондықтан, аю сияқты, ол өз қалауларын орнатылған ағашты құшақтап, және, әлі де қазып, қазір оның алдыңғы, бірақ оның артқы, аяқ, оның үлкен салмағы оның беліне және құйрығына, ол, көптеген ыңқыл, үлкен ағаш алға-артқа, ақырында үлкен апат құлайды " Бұл әдеттегі ғылым авторының прозасы емес. Паркердің кем дегенде екі кітабы көмекпен жазылған: оның бас сүйегінің морфологиясы Г.Т.Бетанидің диктанты мен жазбаларынан жазылған, ал оның 1884 жылғы сүтқоректілердің шығу тегі туралы дәрістері Чарльз Лайеллдің хатшысы болған досы Арабелла Баклидің көмегімен жазылған. Паркердің емтиханнан қашуы жазудан қашуға да нұсқайды, әсіресе оның ертедегі мансабы жоғары біліктілік алу арқылы жақсартылмақ еді. Бізге белгілі болғандай, оның емтихан тапсыруына ақшаның жетіспеушілігі кедергі болған жоқ (Хакслимен болғандай). Оның әкесі бай болмаса да, балаларына өмірде жақсы бастама бере алды. Дислексияның болуы мүмкін, бірақ оны жоғарыда айтылғандай тармақтармен келісу қиын. Бәлкім, фермада өскен, Киелі кітаптан басқа оқу материалдары аз болғандықтан, оның жас кезінде жазуды үйренуге мүмкіндігі аз болғандықтан, ол ғылыми жазушы ретінде ерекше сипаттамаларға ие болды.