Кіріспе
Радикалды феминисттік топ Redstockings, сонымен қатар Redstockings of the Women's Liberation Movement деп аталады, ол 1969 жылы қаңтарда Нью-Йоркте құрылған радикалдық феминисттік коммерциялық емес ұйым, оның мақсаты "Әйелдерді азат ету күн тәртібін қорғау және ілгерілету". Топтың атауы блюстокингтен, ерте ғасырлардағы феминисттік зиялыларды кемсіту үшін қолданылатын терминнен және революциялық солшылдықпен байланысты болғандықтан қызылдан алынған.
Redstockings, also known as Redstockings of the Women's Liberation Movement, is a radical feminist nonprofit that was founded in January 1969 in New York City, whose goal is "To Defend and Advance the Women's Liberation Agenda". The group's name is derived from bluestocking, a term used to disparage feminist intellectuals of earlier centuries, and red, for its association with the revolutionary left.
Тарих
Топты 1969 жылы қаңтарда Нью-Йорк радикалды әйелдер тобының ыдырауынан кейін Эллен Уиллис пен Шуламит Файрстоун бастады. Басқа ерте мүшелерге Кэти Сарачайлд, Патриция Майнарди, Барбара Леон, Коррин Град Коулман, Люсинда Сислер, Ирен Песликис және Аликс Кейтс Шульман кірді. Көп ұзамай Файрстоун Анн Коэдтпен бірге Нью-Йорк радикалды феминисттерін құру үшін топтан бөлінді. Рита Мей Браун да 1970 жылы қысқа уақытқа мүше болды. Топ негізінен Нью-Йоркте белсенді болды, онда топ мүшелерінің көпшілігі тұратын, ал кейінірек Флорида штатының Гейнсвилл қаласында. 1969 жылы Сан-Францискода Redstockings West деп аталатын топ құрылды, бірақ Шығыс жағалау тобынан тәуелсіз болды. Редстокингтер бірнеше кезеңді белсенділік пен белсенділіксіз өткізді; олар алғаш рет 1970 жылы бөлініп, 1973 жылы Сарачайлд, Кэрол Ханиш, комиссия төрағасы бұл тақырыптағы сарапшылар екенін айтты, бұл Редстокинг әйелдерін одан әрі ашуландырды, олардың ұстанымы әйелдерден гөрі аборт туралы жақсы сарапшылар жоқ және аборт туралы заң реформадан гөрі жойылуы керек деген еді. Бір айдан кейін Редстокингс өзінің "естілуін" өткізді, ол Вашингтон скверіндегі методистік шіркеуде ашық кездесу болды, онда он екі әйел заңсыз абортпен болған оқиғалары туралы куәлік берді. Наурыз айындағы "сөйлеу" Редстокингтердің өздерін сарапшы деп санағандардың куәліктерін тыңдау мүмкіндігі болды: "Біз - шынайы сарапшылар, жалғыз сарапшылар, біз аборт жасадық", - деді он екідің бірі. Кездесуге келген әйелдердің бірі Глория Штайнем болды, ол жылдардан кейін бұл кездесуді өзінің феминисттік белсенділігі үшін маңызды кезең деп атады. 1970 жылдардың басында Redstockings аборт құқықтарының мәселесі бойынша "сөйлеулері" және Zap (әрекет) және көше театрымен танылды. (Бұл наразылық стилі 1980-ші жылдардың басында No More Nice Girls тобымен, оның негізін қалаушылардың бірі Редстокингс ардагері Эллен Уиллис болды.) 1989 жылдың 3 наурызында Редстокингс 1969 жылғы кездесуінің 20 жылдығын атап өту үшін Вашингтон скверіндегі методист шіркеуінде "Аборт: әйелдер оны 1969-1989 жылдардағыдай айтады" деп аталатын баяндамасында қайтадан кездесті. Жақында топ "Бейбітшілік үшін әйелдер азат ету мұрағаты" арқылы радикалды феминисттік газеттер мен "Активистік пайдалану тарихы" тұжырымдамасына негізделген материалдарды ұйымдастырудың бастапқы көздерін ұсыну жобасын басқарады; жоба сонымен қатар әйелдердің қысымшылығы туралы жаңа теорияны және онымен не істеу керектігін ұсынады. 2001 жылы олар "Америка туралы аңызға қарсы тұру: әйелдерді азат ету және ұлттық денсаулық сақтау" атты кітап шығарды. 2006 жылы топ белсенді және веб-сайтты басқарады, бірақ Сарачайлд - топтың әлі де белсенді жалғыз мүшесі.
Идеология
Топ сананы көтерудің және "Қыздар жақтас желі" деп аталатын идеяның мықты қорғаушысы болып табылады. Әйелдердің ерлер үстемдігіне бағынуы кейбір басқа радикалды феминисттік топтар ұстағандай, әйелдердің ішкі "миін жуу" емес, патриархат жағдайындағы билік жетіспеушілігіне саналы бейімделу болды. "Жекелік - саяси" теориясының практикамен кездесетін әрекеті сананы көтеру болды және Redstockings феминизмі үшін ұйымға мүшеліктен гөрі маңызды болды. Redstockings барлық ерлер барлық әйелдерді бір сынып ретінде қыспақтайды және әйелдердің өздерін өзгерту жауапкершілігіне қарағанда ерлердің ерлер үстемдігінен бас тарту жеке ерлердің жауапкершілігі деп санайды. Редстокингс пен 1970-ші жылдардағы феминизмнің басқа бағыттары арасындағы қарым-қатынас күрделі болды. Басқа көптеген радикалды феминисттер сияқты олар әйелдер үшін ұлттық ұйым сияқты либералды феминисттік топтарды сынға алды, олар әйелдердің азаттық алуын институционалдық реформаның бір түрі ретінде ғана алға жылжытады деп қарады, ал ерлердің әйелдердегі тұлғааралық билігін елемеді. Редстокингтер басқа радикалды феминисттік топтарға қарағанда марксизмнің ықпалына көбірек ұшырады. Алайда, олар социалистік феминизмді (олар оны "политик" феминизм деп атады) жіктестік күреспен әйелдерді азат ету мәселесін бағынышты деп қабылдамады. Екінші жағынан, Редстокингтер мәдени феминизмге қарсы болды, олардың пікірінше, саяси қатысу үшін сепаратистік әйелдер мәдениетін құруға алмастырды. (Редстокингс пікірінше, радикалды феминизмнің басқа да үрдістері, әсіресе 1975 жылдан кейін, "мәдени феминизмнің" көрінісі болды.) Брук Уильямс бұл үрдісті қатты сынға алған топтың мүшесі болды. Редстокингтер лесбияндық сепаратизмге қатты қарсы болды, ер адамдармен қарым-қатынастарды феминисттік күрестің маңызды аренасы ретінде қарастырды, сондықтан сепаратизмді қашу ретінде қарастырды. (Осы кездегі көптеген радикалды феминисттер сияқты Редстокингс лесбияндықты жеке тұлғаның негізгі бөлігі емес, негізінен саяси сәйкестік ретінде қарастырды және сондықтан оны негізінен саяси тұрғыда талдады.) Редстокингтер еркек гомосексуализмге де қарсы болды, олар оны әйелдерді терең жек көруші деп қарады. Редстокингстің гейлер мен лесбиянкаларға қатысты желісі гомофобиялық деп сынға алынады.
Жазбалар
Топпен байланысты елеулі эсселерге "Redstockings манифесті" және "Дұрыс сананы арттыру бағдарламасы", сондай-ақ Пэт Майнардидің "Үй жұмысының саясаты" кіреді. "Редстокингс манифесті" және "Үй шаруаларының саясаты" 1970 жылы Робин Морган редакциялаған "Қыз бауырлас күшті: әйелдер азаттық қозғалысының жазбалары антологиясы" антологиясына енгізілді. Манифест жеті бөлімнен тұрады. Бірінші бөлімде әйелдердің "еркек үстемдігінен" азат болу үшін күрестегі соңғы бірлігі қысқаша баяндалады. Екінші бөлім әйелдерді "басымдалған тап" деп атайды және әйелдердің ерлермен қарым-қатынастарының сыныптық және саяси әсерлерін кеңейтеді. Үшінші бөлімде "ерлердің үстемдігі - үстемдіктің ең көне, ең негізгі түрі" деп аталады. Төртінші бөлімде әйелдерді қанаудағы институттардың рөлі қарастырылады, бұл институттар "басқарушылардың құралы" деп мәлімделеді. Сонымен қатар, бұл бөлім әйелдердің өздерін қанауларына жол береді немесе олар үшін жауапты деп мәлімдеуге қарсы. Оның орнына, Манифестте ер адамдар өзгеруі керек, бірақ "әркім басқа ер адамдармен әйел сияқты қарым-қатынас жасауға дайын болған жағдайда, өзінің жоғары позициясынан бас тартуға ерікті" деп мәлімдейді. Бесінші бөлімде Редстокингстің басты мақсаты "тәжірибе алмасу арқылы әйелдердің таптық санасын дамыту және барлық институттарымыздың сексистік негізін жария ету" деп көрсетілген. Бұл тапсырманы орындау үшін әйелдерді еркектер қысымға алатындығын түсіндіру үшін адал болу керек. Алтыншы бөлімде Редстокингс мүшелері "барлық әйелдермен сәйкестендіреді" және қозғалыстың сыртында да, ішінде де әйелдер арасындағы кедергілерді азайтуға бағытталған деген мәлімдеме қысқаша баяндалады. Манифесттің соңғы бөлімі - әрекетке шақыру. Осы соңғы алты сөйлемде манифест әйелдерді еркек басқыншылығынан арылу үшін бірігуге, ал еркектерді өздерінің артықшылықтарынан бас тартып, еркек үстемдігінен әйелдердің бостандықтарын қолдауға шақырады. Қайта құрылған топ "Феминисттік революция" атты журнал шығарды. 1979 жылы Random House журналынан журнал мақалаларының толық антологиясы жарық көрді. Антологияда Глория Штайнемнің либералды жастар тобымен байланысы туралы айтылған, кейіннен ЦРУ қаржыландыратыны белгілі болған, дау тудыратын мақала жоқ. Антологияның жариялануы Редстокинг мүшелері мен Штайнемге жақын феминисттер арасында ұзақ уақытқа созылған ажырымды тудырды.