Кіріспе
Американдық радикалды феминист белсендісі (1942 жылы туған) Кэрол Ханиш (1942) - американдық радикалды феминист белсенді. Ол Нью-Йорк радикалды әйелдері мен Redstockings-тің маңызды мүшесі болды. Ол 1970 жылы сол атты эсседе "жеке саяси" деген сөз тіркесін танымал еткенімен танымал. Ол бұл сөз тіркесінің жауапкершілігін алмайды, ол 2006 жылы жаңартылған эсседе жаңа кіріспемен оны осылай атамаған немесе оны эсседе мүлдем қолданбаған. Оның орнына ол атауды екінші жылдағы жазбалар: әйелдер азаттық (ол басылып шыққан жерде), Шуламит Файрстоун және Энн Коэдт редакторлары жасады деп мәлімдейді. Ол сондай-ақ 1968 жылы "Мисс Америка" наразылығын ойлап тапты және "Мисс Америка" байқауының балконында әйелдерді азаттыққа шақыру жалаушасын іліп, іс-шараны бұзған төрт әйелдің бірі болды.
Carol Hanisch (born 1942) is an American radical feminist activist. She was an important member of New York Radical Women and Redstockings. She is best known for popularizing the phrase "the personal is political" in a 1970 essay of the same name. She does not take responsibility of the phrase, stating in her 2006 updated essay, with a new introduction, that did not name it that, or in fact use it in the essay at all. Instead she claims that the title was done by the editors of Notes from the Second Year: Women's Liberation (where it was published), Shulamith Firestone and Anne Koedt. She also conceived the 1968 Miss America protest and was one of the four women who hung a women's liberation banner over the balcony at the Miss America Pageant, disrupting the proceedings.
Ерте өмір
Ханиш Айованың ауылдық жеріндегі шағын фермада туып өскен және 1965 жылы Миссисипидегі Дельта министрлігіне қосылуға кеткенге дейін Де-Мойн қаласында сымдық қызметтердің репортеры болып жұмыс істеген. Ол жерде ол Оңтүстік Конференция Білім Қорының (SCEF) негізін қалаушылар Энн Брэйден және күйеуі Карл Брэйденмен кездесті, олар оны SCEF NY кеңсесін жүргізуге жалдады. 1970 жылы оның ең танымал очергі "Жекелік - саяси" екінші жылдағы жазбалар: әйелдерді азат ету. Ханиш есеге екі редактор Шули Файрстоун мен Энн Кёдт есім бергенін айтады. Бұл эсседе бұл сөз тіркесі мүлдем қолданылмайды, бірақ ол былай дейді: Бұл топтарда біз бірінші болып жеке мәселелердің саяси мәселе екенін байқаймыз. Қазіргі уақытта жеке шешімдер жоқ. Тек қана ұжымдық шешімдер үшін ұжымдық әрекет болады. 1996 жылы Ханиш Жаңа әлеуметтік зерттеулер мектебінде "Қытайдың ұлы пролетарлық мәдени революциясы" тақырыбындағы 30-жылдық симпозиумда сөз сөйледі. Ол "Қытай Мәдениеттік революциясының әйелдер бостандық қозғалысына әсері" деп аталды. Ханиш Уильям Х. Хинтонның "Фаншен" кітабы мен Мао Цзэдунның еңбектерін 1960 жылдары пайда болған әйелдер азаттық қозғалысына ықпал еткен деп есептейді. Ол қара нәсілділерді азат ету және маоистік теорияны, әсіресе маоистік "ашулы сөйлеу" және "өзін-өзі сындау" түсініктерін келтіреді, бұл американдық радикалды феминизмнің ішінде сананы көтеру топтарының идеясын дамытуға көмектесті. 2013 жылы Ханиш Скарбро, Ти Грейс Аткинсон және Кэти Сарачайлдпен бірге "Құйылған сөз: "Жендер" туралы феминисттік сынның үндеуін" бастады, оны олар "жеті елдің 48 радикалды феминисттерінің ашық мәлімдемесі" деп сипаттады. 2014 жылдың тамызында "Нью-Йоркер" журналында Мишель Голдберг оны "олардың кейбіреулері физикалық қауіп-қатерлер мен шабуылдарға" қатысты "қатерлі әсерін білдіреді" деп сипаттады.
One of the first things we discover in these groups is that personal problems are political problems. There are no personal solutions at this time. There is only collective action for a collective solution. In 1996, Hanisch delivered a speech at the 30th Anniversary Symposium on “China’s Great Proletarian Cultural Revolution” at the New School for Social Research. The speech was titled "Impact of the Chinese Cultural Revolution on the Women's Liberation Movement." Hanisch credited William H. Hinton's book Fanshen as well as the works of Mao Zedong for influencing the emerging women's liberation movement of the 1960s. She cites both Black Liberation and Maoist theory, and in particular Maoist notions of "speaking bitterness" and "self criticism", for helping to develop the idea of consciousness raising groups within American radical feminism. In 2013 Hanisch, along with Scarbrough, Ti Grace Atkinson and Kathie Sarachild initiated "Forbidden Discourse: The Silencing of Feminist Criticism of 'Gender'", which they described as an "open statement from 48 radical feminists from seven countries". In August 2014, Michelle Goldberg in The New Yorker described it as expressing their “alarm” at “threats and attacks, some of them physical, on individuals and organizations daring to challenge the currently fashionable concept of gender.”