Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Джеймс Норман Далримпл Андерсон (1908 жылы 29 қыркүйек - 1994 жылы 2 желтоқсан) - британдық заңгер, миссионер және арабшы.
Sir James Norman Dalrymple Anderson (29 September 1908 – 2 December 1994) was a British lawyer, missionary, and Arabist.
Өмір
Андерсон Суфолк штатының Альдбург қаласында дүниеге келген. Ол Англияның Рамсгейт қаласында орналасқан Сент-Лоуренс колледжінде білім алған және Кембридждегі Троица колледжінде білім алған. 1930 жылы А. және LL. Б. 1931 жылы үш есе бірінші орынды иеленді. 1932 жылы Мысырға барып, 8 жыл миссионер болып, Қайырдағы Америка университетінде араб тілін үйренді. 1939 жылы ол британдық армияда қызмет етті, ал 1940 жылы Ливия араб күштерінің араб байланыс офицері болды. Соғыстан кейін ол Сануси істерінің саяси қызметкері және Бас штабтың араб істерінің хатшысы (Г. Х. С.) Таяу Шығыста. Ол МБЕ, ал кейін 1943 жылы ОБЕ орденін алды. 1945 жылы Корольдікке кеңесші болып тағайындалды 1974 жылы және 1975 жылы рыцарь атағы берілді. Ол Кембриджде үш жыл ислам заңын оқыды, содан кейін 1947 жылдан 1971 жылға дейін SOAS-та оқыды, 1954 жылы Лондон университетінің шығыс заңдары профессоры болып тағайындалды. Ол Лондон университеті Шығыс және Африка зерттеулер мектебінің заң кафедрасының меңгерушісі болды. 1953-1971 жылдары; Лондон университеті Шығыс заңдарының профессоры, 1954-1975 жылдары; Лондон университеті Жоғары құқықтық зерттеулер институтының директоры 1959-1976 жылдары. Ол 1994 жылы Кембридж қаласында қайтыс болды.
Anderson was born in Aldeburgh, Suffolk. He was educated at St Lawrence College, Ramsgate, England, and went to Trinity College, Cambridge, where he obtained a B. A. in 1930 and a LL. B. in 1931 with a triple first. He went to Egypt in 1932 where he spent 8 years as a missionary, learning Arabic at the American University in Cairo. In 1939, he served with the British Army and in 1940 he was made Arab Liaison Officer for the Libyan Arab Force. After the war he became Political Officer for Sanusi affairs and the Secretary for Arab Affairs in the General Headquarters (G. H. Q.) Middle East. He was awarded the MBE and later, in 1943, the OBE. in 1945, was appointed a Queen's Counsel in 1974 and was knighted in 1975. He lectured on Islamic Law for three years at Cambridge and then from 1947 to 1971 he taught at SOAS, being appointed Professor of Oriental Laws in the University of London in 1954. He was the head of the Department of Law, School of Oriental and African Studies, London 1953–71; Professor of Oriental Laws, University of London 1954–75; Director of the Institute of Advanced Legal Studies in the University of London 1959–76. He died in Cambridge in 1994.
Отбасы
Оның ұлы Хью Р. Д. Андерсон 1969 жылы Кембридждегі Тринити колледжінде оқып жүрген кезінде Кембридж одағы қоғамының президенті болды.
His son Hugh R. D. Anderson was a President of the Cambridge Union Society while he was at Trinity College, Cambridge, in 1969.
Ислам құқығы
Андерсонның ислам заңдары бойынша зерттеулері Ұлыбританияда Таяу Шығыс пен Африканың заманауи заң кодекстеріне назар аудару арқылы жаңа жол ашылды. Андерсон батыс және исламдық ұғымдардың гибридті қоспасын атап өтті, ол мұндай кодекстер қабылдады және ол болашақ құқықтық реформаларды сипаттайды деп сенді. Ол өзінің жазбаларында ислам заңдарының моральдық және практикалық тұрғыда қолданылуы туралы алаңдаушылық білдірді. Ислам заңдары бойынша біліміне байланысты Андерсон сот істерінде іздестірілген куәгер, Колониялық кеңсе мен Сыртқы істер кеңсесінің кеңесшісі және Батыс емес үкіметтердің кеңесшісі болды.
Anderson's research on Islamic law broke new ground in Britain through its focus on modern legal codes in the Middle East and Africa. Anderson highlighted the hybrid mixture of Western and Islamic concepts which such codes adopted and which he believed would characterize future legal reforms. Throughout his writings he expressed concerns about the morality and practicality of certain rules and stipulations in the vast corpus of classical Islamic law. Because of his expertise in Islamic law, Anderson became a sought after witness in legal cases, adviser to the Colonial Office and Foreign Office, and consultant to non Western governments.
Евангелизмге араласу
Андерсон Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Англиядағы консервативті евангелизмнің өзгеруінде евангелистердің мәдениетпен, қоғаммен, саясатпен және экуменизммен қайта байланысуын ынталандыруда маңызды рөл атқарды. Ол мәдени империализмге қарсы ескертіп, үгіт-насихат пен диалогтың үйлесімділігін ұсынды. Оның миссионерлік қызметке деген қызығушылығы ешқашан төмендемеді және ол бірқатар қоғамдардың президенті немесе төрағасы болды, соның ішінде Киелі кітап шіркеушілерінің миссионерлік қоғамы мен Таяу Шығыстағы жалпы миссиясы. Андерсон Англия шіркеуінің евангелистік дінге жатпайтын көрнекті мүшесі, 1970 жылдан 1979 жылға дейін Жалпы Синодтың дінге жатпайтын адамдары үйінің бірінші төрағасы болды. Бұл рөлінде ол шіркеудің епископтарды таңдауда мемлекетінен тәуелсіздік алуына кепілдік беретін премьер-министрмен келісімге қол жеткізуге көмектесті.
Anderson played a signal role in the transformation of conservative evangelicalism in England after the Second World War, encouraging the re engagement of evangelicals with culture, society, politics, and ecumenism. He warned against cultural imperialism and argued for the compatibility of proclamation and dialogue. His interest in missionary work never abated and he served as president or chairman of a number of societies including the Bible Churchmen's Missionary Society and the Middle East General Mission. Anderson was a prominent evangelical layman in the Church of England serving as the first chairman of the House of Laity of the General Synod from 1970 to 1979. In this role he helped to secure a compromise agreement with the Prime Minister that guaranteed the church a greater degree of independence from the state in the choice of its bishops.