Кіріспе
Северо Сардуй (25 ақпан 1937 - 8 маусым 1993) - Кубаның ақын, жазушы, драматург, әдебиет және өнер сыншысы. Оның кейбір шығармалары еркек гомосексуализмі мен трансвестизммен тікелей байланысты.
Өмірбаян
Испания, Африка және Қытай мұрасынан шыққан жұмысшы таптың отбасында туған Сардуй Камагуэйдегі орта мектепте үздік оқушы болды. 1956 жылы Гаванаға көшіп барып, медицинаны зерттей бастады. Куба революциясының жеңісімен ол марксистік газеті "Диарио Либре" және "Лунде де Революция" газеттерінде қызмет етті. 1960 жылы Парижге Лувр мектебінде оқуға барды. Сол жерде ол Tel Quel журналын шығарған зиялылар тобымен, әсіресе философ Франсуа Вальмен байланыста болды, ол ашық түрде араласты. Сардуй Editions du Seuil-де оқырман және Radiodiffusion Télévision Française редакторы және продюсері болып жұмыс істеді. Бір жылдан кейін стипендиясы біткенде, Сардуй Кубаға қайтып бармай қалуды шешті. Кастроның режиміне наразылық білдіріп, гомосексуалистерді қудалаудан және жазушыларға салынған цензурадан қорқып, Сардуй ешқашан үйіне бармады. 1972 жылы оның "Кобра" романы оған аудармадағы ең жақсы роман үшін Медичи сыйлығын жеңіп алды. Ол испан тілінде жазған ең жарқын очерктерінің бірі және "көптеген таңғажайып ресурстарға толы, күшті барокколық баяндаушы" болды. Ол өз заманының ең ұлы ақындарының бірі саналған. Ол сондай-ақ жасырын суретші болды; оның өлімінен кейін Мадридтегі Reina Sofía мұражайында оның жұмысының ірі ретроспективасы өтті. Ол өзінің автобиографиялық "Пажарос де ла пляя" (Сюзанн Джилл Левин мен Кэрол Майердің "Бейч-бэрдс" деп аударған) еңбегін аяқтағаннан кейін ғана СПИД-тен болған асқынулардан қайтыс болды. Бүгінгі күнге дейін оның жазбаларына Кубалық аудиторияның қол жеткізуі қиын, ал оның кітаптары француз және халықаралық жұртшылыққа қол жетімді.
Sarduy worked as a reader for Editions du Seuil and as editor and producer of the Radiodiffusion Télévision Française. Sarduy decided not to return to Cuba when his scholarship ran out a year later. Disaffected with Castro's regime and fearful of its persecution of homosexuals and the censorship imposed on writers, Sarduy never went home. In 1972, his novel Cobra won him the Medici Prize for best novel in translation. He was among the most brilliant essayists writing in Spanish and "a powerful baroque narrator, full of surprising resources." As a poet, he was considered one of the greatest of his time. He was also a more or less secret painter; a major retrospective of his work was held at the Reina Sofía Museum of Madrid after his death. He died due to complications from AIDS just after finishing his autobiographical work Pájaros de la playa (translated as Beach Birds by Suzanne Jill Levine and Carol Maier). To this day, his writings are difficult to access for a Cuban audience, whereas his books are available to the French and international public.