Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қорап батареясы - 19 ғасырдың екінші жартысында салынған кемелерде кеңінен қолданылатын, жауынгерлік кеменің негізгі қару-жарағының орналасуы. Қораптық батарея - қаруды қорғау үшін орталық батареяны қоршап тұрған қалың бронь. Бұл толық ұзындығы кең жақты пушкалар мен мұнараға орнатылған артиллерия арасындағы аралық орналасу болды.
The box battery is a disposition of the main armament in a battleship, commonly used in ships built in the latter half of the 19th century. A box battery consists of a thick armour surrounding a central battery to protect the guns. It was an interim disposition between full length broadside guns and turret mounted artillery.
Сипаттама
Тюдор дәуірінің басында әскери кемелерге артиллерияны алғаш рет алып келгеннен бастап, 19 ғасырдың ортасына дейін әскери кемелер өздерінің оқ-дәрілерін қапталдарынан ұзын қатарларда алып жүретін. Үлкен кемелердің саны артып, олардың ұшақтары да ұлғайды. Соның нәтижесінде ағаштан жасалған соғыс кемелері пайда болды. Бу күші, темір бронь және үлкен қару-жарақ пайда болғаннан кейін, 1860 жылдан бастап салынған бірінші қатарлы линкорда қару-жарақ саны аз, бірақ салмағы ауыр болған. Ол бұрынғы ағаш кемелермен салыстырғанда өте аз қару-жараққа ие болды, бірақ олардың кез келгенін жау соғысында жоя алатын. Жауынгер әр жақта 20 пуляны көтеріп жүреді. Артиллерия жасаушылар одан сайын ауыр қарулар шығара бастаған сайын, соғыс кемелері олардан азайып барады. Бұрынғы кең жақтаулы брондарының ең соңғы үлгілері он немесе он екі ғана ауыр оқ алып жүруге мүмкіндік берді. Теңіздегі кеме кездесетін толқындарға жауап ретінде қозғалады; ұштары ортасынан көбірек қозғалады. Соның нәтижесінде егер әскери кемеде бірнеше ғана оқ орнатылса, онда оларды кеме қозғалысы аз жерде орталықта орнату дұрыс болар еді. Артиллерияны осы орталық позицияға орнату арқылы кеме бронясын пулялар, қозғалтқыштар мен командалық орталықтың айналасына шоғырландыру да орынды болды. Бұл аяқтары, үстінен немесе шұңқырларды броньдаудың қажеті жоқ деп саналды.
From the first time that artillery was carried aboard warships, in the early Tudor period, until the middle of the 19th century, warships had carried their cannon in long rows along their sides. Bigger ships had carried more and bigger cannon, culminating in wooden line of battle ships carrying some 140 muzzle loading smoothbore cannon, 70 on each side. With the advent of steam power, iron armour, and vastly larger guns, first line battleships built from 1860 onwards tended to carry fewer but heavier guns. The first broadside ironclad to be commissioned into the Royal Navy was She carried a relatively small number of guns compared to the wooden ships that preceded her, but could have destroyed any of them in combat. Warrior carried twenty guns on each side. As artillery manufacturers produced heavier and heavier guns, warships carried fewer and fewer of them. The ultimate designs of broadside ironclads allowed for only ten or twelve heavy guns to be carried. A ship at sea moves in response to the waves it encounters; the ends move more than the centre. It followed that if a warship were to mount only a small number of guns, it would make sense to mount them centrally, where the movement of the ship was minimal. Having mounted the artillery in this central position, it also made sense to concentrate the armour of the ship around the guns, along with the engines and the command centre. It was felt unnecessary to armour the ends, superstructure, or the funnels.