Шут Баррингтон: Англия және Уэльстің епископы (1734-1826)

Кіріспе

18 және 19 ғасырдағы Ұлыбританиядағы Англикан шіркеуінің епископы.

Шут Баррингтон (26 мамыр 1734 – 25 наурыз 1826) – ағылшын дін қызметкері, Уэльстегі Лландафф епископы, сондай-ақ Англиядағы Солсбери және Дархам епискобы.

Ерте өмір

Баррингтон Беркширде (қазіргі Оксфордшир) Шривенхэмдегі Бекет Холлда, әкесі Джон Баррингтон, 1-ші виконт Баррингтон мен анасы Энн Дейнстің үйінде дүниеге келді. Ол Итон колледжінде және Оксфорд университетінің Мертон колледжінде білім алды.

Ғибадат жолы

Баррингтон 1756 жылғы 28 қарашада Оксфорд епискобы Томас Секкердің қолымен Оксфордтағы Сент-Алдэйд шіркеуінде диакенге бекітілді. Ол, болжам бойынша, бір жыл ішінде священникке тоғыстырылған. 1761 жылы ол Оксфордтағы Христос шіркеуінің каноны, ал 1768 жылы Сент-Пол шіркеуінің каноны болды, содан кейін Виндзордағы Сент-Джордж капелласының каноны қызметіне ауысты. 1769 жылы ол Лландафф епископы болып, епископтық дәрежеге көтерілді; оның сайлануы 23 қыркүйекте бекітілді және 1 қазанда Ламбет сарайының капелласында Кентербери архиепискобы Фредерик Корнуоллис (Лондон епискобы Ричард Террик және Рочестер епискобы Закари Пирс қатысуымен) епископқа назарет етілді. 1782 жылғы 14 тамызда ол Солсбери епископы болып сайланды және 27 тамызда Сент-Мэри-ле-Боуда осы сайлаудың расталуынан кейін осы лауазымға ауыстырылды. Солсбери епископы ретінде ол сондай-ақ, "Жартер" орденінің канцлері болды. 1791 жылғы 25 маусымда сайланғаннан кейін ол Дарем епископы болып тағайындалды. Баррингтон жарықтанған протестант болған, бірақ римдік католиктерге "саяси билік пен мемлекеттік құрылымды орнатпаса, барлық мүмкін төзімділікті" көрсетуге дайын болды. Ол бірнеше томдық уағыздар мен трактаттар жариялады және ағасы Уильям Баррингтонның саяси өмірін жазды. 1805 жылдан 1826 жылға дейін ол Оксфордтағы Баллиол колледжінің визиторы болды және 1806 жылы сол кездегі магистр Джон Парсонсты стипендияларға конкурс жариялауға қолдады. Баррингтон Дарем епархиясында архитектура мен білім беруді ынталандырды. Бір мектеп, Епископ Баррингтон академиясы, бүгінгі күнге дейін епископ Оклендте сақталып қалған. Оның епископтықтағы елу жылдығын атап өту үшін Дарем епархиясы Ньюкаслде Діни қызметкерлердің юбилейлік мектебін салып, Деме Аллан мектептерін сонда орналастыруды ұйымдастырды. Архитектура саласында ол Джеймс Уайтты Солсбери соборын, сондай-ақ өзінің сүйікті резиденциясы Окленд қамалының грузин стиліндегі готикалық интерьерін қайта жаңартуға шақырды. Баррингтон сонымен қатар Морис д. Дарем епискобы (1805) 10 Ves 522 ісіндегі негізгі сот процесіне қатысты, бұл ағылшын құқығында сенімгерлік шарттарын құру үшін қажетті талаптарды анықтайтын маңызды іс. Баррингтон Томас Мудимен көп хат алмасты, ол өзінің ұлдарының бірін Шут Баррингтон Муди (1818 ж.т.) деп атады, Шут Баррингтонның құрметіне. Ол Миддлсекс (қазіргі Ұлы Лондон) Сохо қаласында қайтыс болды. Ол Оксфордширдегі Уоллингфордқа жақын Монгевелл саябағындағы үйінің жанындағы Сент-Джон Баптист шіркеуіне жерленген.

Barrington was ordained a deacon by Thomas Secker, Bishop of Oxford, on 28 November 1756 at St Aldate's Church, Oxford; he was presumably ordained a priest within a year. In 1761 he was a made a canon of Christ Church, Oxford and in 1768 a canon of St Paul's from where he moved to be a canon at St George's Chapel, Windsor. In 1769 he was elevated to the episcopate as Bishop of Llandaff; his election was confirmed on 23 September and he was consecrated a bishop on 1 October at Lambeth Palace chapel by Frederick Cornwallis, Archbishop of Canterbury (assisted by Richard Terrick, Bishop of London, and Zachary Pearce, Bishop of Rochester.) He was elected on 14 August 1782 to become Bishop of Salisbury, and was translated to that see upon the confirmation of that election on 27 August at St Mary le Bow. As Bishop of Salisbury he was also ex officio Chancellor of the Order of the Garter. He was further translated to be Bishop of Durham following his election on 25 June 1791. Barrington was a vigorous Protestant, though willing to grant Roman Catholics "every degree of toleration short of political power and establishment." He published several volumes of sermons and tracts, and wrote the political life of his elder brother, William Barrington. From 1805 to 1826 he was the Visitor of Balliol College, Oxford and in 1806 backed the then Master, John Parsons, in opening the Fellowships to competition. Barrington was a great patron of architecture and education in the diocese of Durham. One school, Bishop Barrington Academy, still exists today in Bishop Auckland. To mark his fiftieth year in the prelacy, the diocese of Durham built the Clergy Jubilee School in Newcastle and arranged that Dame Allan's Schools should be housed there. In architecture he employed James Wyatt to remodel Salisbury Cathedral, as well as the Georgian Gothic interiors of Auckland Castle, his favoured residence. Barrington was also a primary litigant in Morice v Bishop of Durham (1805)10 Ves 522, which is a leading case on the conditions necessary to form a trust in English law. Barrington had an extensive correspondence with Thomas Moody, who named one of his sons, Shute Barrington Moody (b. 1818), after Shute Barrington. He died in Soho in Middlesex (now Greater London). He is buried at St John the Baptist's Church, near his home at Mongewell Park, close to Wallingford, Oxfordshire.

Ескерткіштер

Дархэм соборында Фрэнсис Чантрей мүсіндеген Баррингтонның есіміне әсем мәрмәр ескерткіш орнатылды.

Некелер

Барингтон 1761 жылдың 2 ақпанында бірінші рет леди Диана Боклеркке (шамамен 1735–28 наурыз 1766), Сент-Олбанның 2-ші герцогы Чарльз Боклерктің қызына үйленді. Әйелі босанғанда қайтыс болды, ал баласы тірі туылмады. Ол 1770 жылдың 20 маусымында сэр Джон Гиздің қызы Джейн Гизге (8 тамыз 1807 жылы қайтыс болды) екінші рет үйленді, бірақ балалары болмады.