Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Луис Адвис Витаглих:Луис Адвис Витаглих (10 ақпан 1935 - 9 қыркүйек 2004) - Чилидің философия профессоры, дәстүрлі және жаңа чили музыкасының белгілі композиторы. 2003 жылы Чили музыкасының негізгі тұлғасы ретінде ресми түрде танылды.
Luis Advis Vitaglich (10 February 1935 – 9 September 2004) was a Chilean professor of philosophy, and a noted composer of traditional and New Chilean music. He was officially recognized as a fundamental figures of Chilean music in 2003.
Өмірбаян
Адвис Чилидің солтүстігіндегі Икике қаласында дүниеге келген. Чили университетінің философия мамандығын бітірген, еліміздегі жоғары оқу орындарында көптеген академиялық қызметтер атқарған.
Advis was born in Iquique in northern Chile. He graduated in Philosophy from the Universidad de Chile and held numerous academic posts in various schools of higher learning in his country.
Музыкалық шығармашылық
Адвис университетте музыка немесе композиция оқыған жоқ, бірақ Альберто Спикинмен фортепиано және Чили академигі және музыканты Густаво Бецера Шмидтпен композиция оқыды (оған еуропалық классикалық музыка дәстүрлерін латын америкасының музыкалық көріністерімен біріктіру керек). Адвис дәстүрлі классикалық музыканы бағалайтынын мойындаса да, ол кантаталар мен симфониялар сияқты шығармалар арқылы танымал және халық музыкасын жандандыру мен дамыту қажеттігін сезінді. Оның вокалдық репертуарында Санта-Мария-де-Икике кантатасы (Жаңа Чили әнінің қозғалыс кезеңдері), Виолета Парраның өлеңдеріне негізделген Канто-пара-уна-Семилла (Инти-иллимани, Изабель Парра және Кармен Банстер жазған) және симфония, Лос-Трес-Тиемпос-де-Америка, оны Quilapayún 1988 жылы испан әншісі Палома Сан-Базилио және испан музыканттарының оркестрімен бірге жазды. 1979 жылы Displacer y Transendencia en el Arte (Өнердегі көңілсіздік пен трансценденттік) атты кітабын жариялады. Соңғы жобаларының бірі - Del Salón al Cabaret la Belle Epoque Chilena (Шильдің әдемі дәуірі) үшін жасалған аранжировка. Бұл сол дәуірдің стильдерін театралды, музыкалық және хореографиялық қайта құру болды, оған 70 музыкант пен актер қатысты. Ол Саксофондар квартеті Виллафруела үшін Cinco danzas breves (Cinco danzas breves) (cha cha chá, Cuban son, waltz, habanera және rag time) композициясын жазды, олар Saxofonos de Latinoamérica (Латын Америкасының саксофондары) CD-де жарық көрді. Соңғы күндері ол "La Pampa del Tamarugal" атты ораторийді аяқтады, ол әлі де премьерасы жоқ. Адис халықтық музыканың маңыздылығын Вайолетта Парраны тыңдай бастаған кезде мойындады. Серхио Ортега сияқты Адвис Чилидің дыбысын берді, бұл дыбыс Nueva canción Chilena: Santa María de Iquique және Canto para una Semilla негізгі шығармалары арқылы жеткізілді. Басқа композицияларға оркестрлік Suite Latinoamericana, желдік квинтет, театр, кино және теледидар үшін музыка кіреді, бұл барлық салаларды қамтитын және классикадан халықтық халыққа дейінгі 150-ден астам туындыны қамтитын музыкалық каталогта. Адвис өзінің музыкасы үшін Латын Америкасының өнеріндегі негізгі тұлға болды.
Advis did not formally study music or composition at university, but he studied piano with Alberto Spikin and composition with Chilean academic and musician Gustavo Becerra Schmidt (to whom the amalgamation of the European classical music traditions with Latin American musical expressions is owed). Although Advis recognized his appreciation of traditional classical music, he felt the need to revitalize and develop popular and folk music through works such as cantatas and symphonies. Prominent in his repertoire for vocalists are the cantata Santa María de Iquique (a milestone of the New Chilean Song movement), the Canto para una Semilla (Song for a Seed) based on poems by Violeta Parra (recorded by Inti illimani, Isabel Parra and Carmen Bunster), and a symphony, Los Tres Tiempos de América, which was premiered and recorded in 1988 by Quilapayún with the Spanish singer Paloma San Basilio and an orchestra of Spanish musicians. In 1979 he published the book Displacer y Transendencia en el Arte (Displeasure and transcendence in Art). Among his last projects was an arrangement for Del Salón al Cabaret la Belle Epoque Chilena (From the Saloon to the Cabaret the Chilean Belle Epoque) this was a theatrical, musical and choreographic recreation of styles of that era, which involved 70 musicians and actors from the Escuela de Teatro de la Pontificia Universidad Católica(Theatrical School of the Pontifical Catholic University of Chile); it was recorded in 2002. He composed Cinco danzas breves (Five brief dances) (cha cha chá, Cuban son, waltz, habanera and rag time) for the Saxophonic Quartet Villafruela, which were released in the Saxofonos de Latinoamérica (Saxophones of Latin America) CD. In his final days he completed an oratorio titled La Pampa del Tamarugal, which has not yet premiered. Advis recognized the importance of popular folk music when he began to listen to Violeta Parra. Advis – like Sergio Ortega provided the sound of Chile, a sound conveyed by the fundamental works of the Nueva canción Chilena: Santa María de Iquique and Canto para una Semilla. Other compositions include the orchestral Suite Latinoamericana, a wind quintet, music for theatre, cinema and television, in a musical catalogue that comprises more than 150 works that covers all spheres and goes from the classical to the popular folk. Advis was a fundamental figure in Latin American art for his music.