Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Труфант Фостер (18 қаңтар 1879 - 8 қазан 1950) - американдық педагог және экономист, оның теориясы 1920 жылдары ерекше ықпал етті. Ол Рид колледжінің тұңғыш президенті болды.
William Trufant Foster (January 18, 1879 – October 8, 1950) was an American educator and economist, whose theories were especially influential in the 1920s. He was the first president of Reed College.
Ерте өмір және білім
Фостер 1879 жылы 18 қаңтарда Бостон қаласында дүниеге келген. Ол Бостондағы Роксбери орта мектебінде оқыған. Ол Гарвард университетінің "А" бабымен бітірген. 1901 жылы B. және 1904 жылы A. M. Диссертациясының соңғы тарауында баяндалған "идеалдық колледж" туралы түсінігі Рид колледжінің бірінші президенті болып тағайындалуына әкелді. Ол 1911 жылдан 1919 жылға дейін қызмет етті. Ол университеттер арасындағы спорт пен грек өмірінен бас тартып, жоғары білімді таңдады. Ол профессорлық-оқытушылар құрамы мен студенттер арасындағы зияткерлік ынтымақтастықты нығайтатын. Ол студенттерге аспиранттар сияқты қарады және шағын семинарлар, жан-жақты емтихандар, студенттік зерттеулер және аға диссертациялар жүйесін құрды. Ол Ньютон қаласында (Массачусетс штаты) 1920 жылдан 1950 жылға дейін Экономикалық зерттеулер жөніндегі Поллак қорының директоры болды, онда тұтынушылардың мүдделерін қорғау қажеттігін атап өтті.
Foster was born in Boston, Massachusetts, on January 18, 1879. He attended Roxbury High School in Boston. He graduated from Harvard University with an A. B. in 1901 and an A. M. in 1904. His conception of "the ideal college" set out in the concluding chapter of his dissertation, led to his appointment as the first president of Reed College. He served from 1911 to 1919. He rejected intercollegiate sports and Greek life in favor of an intense academic education. He fostered close intellectual collaboration between faculty and students. He treated undergraduates as if they were graduate students and created a system of small seminars, comprehensive examinations, undergraduate research, and senior theses. He was director of the Pollak Foundation of Economic Research from 1920 to 1950, in Newton, Massachusetts, where he emphasized the need to protect consumer interests.
Экономика
Ол Гарвардтағы сыныптасы Уоддилл Кэтчингспен бірге 1920 жылдары АҚШ-та аса ықпалды болған экономика кітаптарының сериясында қызмет етті. Оның "Қоймалар" атты әсерлі кітаптары: "Дене" (1923), "Кейімгерсіз бизнес" (1927), "Байлық жолы" (1928) және "Өндіріс және молшылық" (1930) болды. Кейнспен бірге ол Кейнске дейінгі кейнстік дәстүрдегі алдыңғы қатарлы экономистердің бірі болды, ол Кейнске ұқсас мәселелерді, мысалы, үнемдеу парадоксы мен экономикалық интервенционизмді жақтады. Қазіргі кезде бұл екеуінің қазіргі заманғы экономика мәтіндерінде есімі сирек аталады, өйткені олар Кейнстің "Жалпы теориясының" көлеңкесінде тұр. Фостер мен Кэчингс дәстүрлі лейс-феер экономикасын қабылдамады және экономиканы теңестіру үшін федералды ықпал етуді талап етті, әйтпесе тұрақсыздық күштер өркендеуді бұзады. Негізгі проблема тұтынудың төмендігі болды, оны мемлекеттік жұмыстарға стратегиялық мемлекеттік шығындар арқылы жеңуге болады. Теория Герберт Гувердің, Франклин Д. Рузвельттің және Федералды резервтік қордың төрағасы Марринер Экклстың антидепрессиялық бағдарламаларына қатты әсер етті.
He collaborated with his Harvard classmate Waddill Catchings in a series of economics books that were highly influential in the United States in the 1920s. His influential books, written with Catchings, were Money (1923), Profits (1925), Business Without a Buyer (1927), The Road to Plenty (1928), and Progress and Plenty (1930). With Catchings, he was one of the leading pre Keynesian economists, in the underconsumptionist tradition, advocating similar issues to Keynes such as the paradox of thrift and economic interventionism. The two are now rarely mentioned in contemporary economics texts, standing as they do in the shadow of Keynes's The General Theory. Foster and Catchings rejected traditional laissez faire economics and called for aggressive federal involvement to balance the economy lest destabilizing forces upset prosperity. The main problem was underconsumption, which could be overcome by strategic government spending in public works. The theory strongly influenced the anti depression programs of Herbert Hoover, Franklin D. Roosevelt, and Federal Reserve Board Chairman Marriner Eccles.