Жарақатты қырғын фильмдері

Кіріспе

Жарақаттаушы фильм – пышақтарды қолданып адамдарды өлтіретін кісі өлтірушінің қатысуын көрсететін фильм жанры.

Жарақаттаушы фильм – пышақ немесе өткір құралдарды қолданып, адамдар тобын қуып жететін және өлтіретін кісі өлтірушінің қатысуын көрсететін қорқыныш фильмдерінің бір жанры. "Жарақаттаушы" термині кейде кез келген кісі өлтіруді қамтитын қорқыныш фильміне қатысты бейресми түрде қолданылса да, киносарапшылар жарақаттаушы фильмдерді басқа қорқыныш жанрларынан, мысалы, монстрлер туралы фильмдерден, қанды фильмдерден, табиғаттан тыс және психологиялық қорқыныш фильмдерінен ерекшелендіретін белгілі бір ерекшеліктер жиынтығын көрсетеді. Сыншылар итальяндық giallo фильмдері мен "Peeping Tom" (1960) және "Psycho" (1960) сияқты психологиялық қорқыныш фильмдерін жанрға ерте ықпал еткен деп санайды. Жанр 1978 мен 1984 жылдар аралығында "Алтын ғасыр" деп аталатын жарақаттаушы фильмдердің өркендеу дәуіріне жетті. Жарақаттаушы фильмдердің канонын үш кезеңге бөлуге болады: классикалық (1974–1993), өзіне сілтеме жасайтын (1994–2000) және неожарақаттаушы цикл (2000–2013).

Анықтама

Слэшер фильмдері әдетте белгілі бір формулаға бағынады: бұрын жасалған қате әрекет ауыр жарақатқа алып келеді, ал оны еске алу немесе жылдығы кісі өлтірушіні қайта оятуға немесе шабыттандыруға мүмкіндік береді. Қуу және кісі өлтіру сахналарына негізделген фильмдер көрермендердің катарсис, демалыс және жыныстық құмарлықпен байланысты ығысу сезімдерін пайдаланады. Paste журналының анықтамасында айтылғандай, "слэшердегі жаулар – адамдар, немесе біраз уақыт бұрын адам болған. Слэшердегі жаулар – адамдардың қолынан шыққан кісі өлтірушілер, олардың іс-әрекеттері объективті түрде зұлым, себебі олар адамгершілік моральмен шектелуге тиіс. Бұл жанрдың тудыратын қорқыныштың бір бөлігі – кісі өлтірушілердің біздің арамызда жүргендігі туралы ой." Адам емес қарсыластары бар, ар-ұжданы жоқ фильмдер, мысалы, "Шегініс" ("Alien") немесе "Жоюшы" ("The Terminator") дәстүрлі түрде слэшер фильмдері деп есептелмейді (дегенмен көптеген слэшер қарсыластары адамнан асып түсетін, табиғаттан тыс қасиеттері немесе физикалық және метафизикалық тұрғыдан бұрыс антропоморфты формаға ие болады).

Жалпы таралған атрибуттар

Фильм зерттеулерінде «соңғы қыз» тропі киноның соңында кілттің шабуылына жалғыз қалған жас әйел (кейде жас жігіт) ретінде талқыланады. Басқалар бұл тропты «өзін-өзі мифологизациялау» деп атап, оның маңыздылығын асыра бағаланғанын айтады, әсіресе «соңғы қыздарға» таңылған әділдік пен бойжеткендік сипаттарын ескеретін болса. 21-ші ғасырда бұл троп пародия, бұрмалау және өзіне қатысты юмор (мысалы, «Соңғы қыз») арқылы қарастырылып, шынайы түрде қолданылмайды. Слэшер фильмдері франшизаға айналғанда, олар көбінесе жаман кейіпкердің басты рөлін алады, серия олардың қарсыластарының күш-жігерін көрсетеді, ал жеке фильмдердегі батырлар немесе соңғы тірі қалғандар (егер олар серияда пайда бола берсе, көбінесе келесі кадрда бірден өлтіріледі, бұл өз алдына троп болып табылады) емес. Айналасында сериялар орталықтанған антигеройлардың мысалдары: Майкл Майерс, Фредди Крюгер, Джейсон Вурхис, Чаки және Ледерфейс. Антагонистті басты және ең танымал кейіпкер ретінде қабылдайды, тіпті оның экрандағы уақыты нақты фильмде номиналды кейіпкерлерге қарағанда аз болса да. «Сcream» фильмдерінің сериясы – бұл Сидни Прескотт (Нев Кэмпбелл) кейіпкеріне баса назар беретін сирек жағдай, ал маскалы кісі өлтіруші Ghostface-тің кім екені фильмнен фильмге өзгереді және әр фильмнің соңында ғана ашылады. Слэшер талқылауларында және қорқыныш жанрында жиі кездесетін тағы бір троп – «қара түсті кейіпкерлердің бірінші болып өлуі» (көбінесе «әрқашан бірінші болып өледі») деген пікір. Алайда, фильмдерді талдау, мысалы, 2013 жылы Complex журналында жарияланған зерттеу, бұл троптың статистикалық шындыққа қарағанда, көбінесе өзін-өзі мифологизациялау екенін көрсетті (Complex мәліметтері бойынша, зерттелген елу фильмнің тек 10% -ында, барлығы бір немесе бірнеше сөйлейтін қара кейіпкерлер болғанда, олардың біреуі бірінші болып өлді).

The final girl trope is discussed in film studies as being a young woman (occasionally a young man) left alone to face the killer's advances in the movie's end. Others have called the trope "self mythologising" based on a handful of especially high profile examples, asserting that its prominence has been overstated – particularly the innocent, virginal qualities ascribed to putative final girls and that, in the 21st century, the trope has been filtered through the lens of parody, subversion, and self aware humour (e. g. Final Girl) rather than deployed sincerely. When slasher films become franchises, they typically take on villain protagonist characteristics, with the series following the continued efforts of their antagonists, rather than any of the killer's disposable victims, including any individual entry's heroes or final survivor(s) (who, in so far as they continue to appear within the series, are often killed off immediately after their next on screen appearance, which has become its own trope). Examples of antiheroes around whom the respective series have become centered include Michael Myers, Freddy Krueger, Jason Voorhees, Chucky and Leatherface. The antagonist is envisioned and embedded into the public psyche as the main and most marketable/recognisable character, even if his screentime is dwarfed in any specific film by the nominal protagonists. The Scream film series is a rarity that follows its heroine Sidney Prescott (Neve Campbell) rather than masked killer Ghostface, whose identity changes from film to film, and is only revealed in each entry's finale. Another alleged trope frequently associated with slasher discourse and horror more broadly is that of the "black character(s) dying first" (often formulated as "always dying first"). Actual analyses of the films, such as a 2013 investigative piece in Complex, have found that the trope is largely self mythologising as opposed to being a statistical reality (per Complex, in only 10% of the fifty analysed movies, all containing one or more speaking black characters, did any of them die first).

Шығу тегі

Адамдардың бір-біріне зорлық-зомбылық жасағанын тамашалауға деген құштарлық мыңдаған жылдар бұрын, ежелгі Рим дәуіріне дейін барып жетеді, бірақ фантастикалық оқиғалар 19 ғасырдың соңында Гранд Гиньольде қойылған қорқыныш пьесалары арқылы сатуға түсті. Морис Турнеурдің «Жаңылғандар» (1912) фильмі Гиньольдің көрермендерін қызықтыру үшін терең зорлық-зомбылықты пайдаланды. АҚШ-та осындай фильмдерге байланысты наразылық 1930 жылы Хейс кодексінің қабылдануына әкелді. Хейс кодексі – ойын-сауық индустриясындағы сексуалдық және зорлық-зомбылықты шектеуге бағытталған ең алғашқы ережелердің бірі. Қылмыстық жазушы Мэри Робертс Ринехарт «Шеңберлі баспалдақ» (1908) романымен қорқыныш әдебиетіне үлкен әсер етті, ол «Бэт» (1926) атты нұсқаулық фильмге бейімделді, онда шалғайдағы үйдің қонақтары гротеск маскадағы кісі өлтірушінің қорқынышына тап болады. Фильмнің сәттілігі «Ескі қара үй» фильмдерінің тууына себеп болды, оның ішінде Джон Уиллардтың 1922 жылғы сахналық пьесасы негізінде түсірілген «Мысық және канарейка» (1927) және Дж. Б. Пристлидің романы бойынша түсірілген «Ескі қара үй» (1932) фильмдері бар. Алғашқы мысалдардың бірі – Эдгар Уоллес пьесасы бойынша түсірілген «Үрей» (1928) фильмінде кек алуды көздеген маньяк. B-фильмдердің магнаты Вал Льютон «Леопард адам» (1943) фильмін жасады, ол қашқан шоу-леопардқа кінә тағып, әйелдерге қарсы қылмыстар жасаған кісі өлтіруші туралы айтады. Базил Ратбоунның «Қызыл тырнақ» (1944) фильмінде Шерлок Холмс бес тісті бақша құралымен жасалған кісі өлтірулерді тергейді, кісі өлтіруші оны ауаға көтеріп, құрбанның үстіне қайта-қайта түсіреді, бұл жанрда кең таралған монтаждау тәсілі. Роберт Сиодмактың «Шпиральді баспалдақ» (1946) фильмі Этель Уайттың «Кейбірлер көруі керек» романының негізінде түсірілген. «Шпиральді баспалдақ» жанрда секіріп қорқыту әдісін алғаш рет пайдаланған фильмдердің бірі. Британ жазушысы Агата Кристидің 1939 жылғы ерекше ықпалды «Он кішкентай үндік» романы (1945 жылы «Содан кейін ешкім қалмады» деп өзгертілді) оқшауланған аралда бірінен соң бірі өлтірілген құпия өткені бар адамдар тобына арналған. Әрбір кісі өлтіру балалар өлеңінен алынған шумақтарға сәйкес келеді, балалық шақтың тазалығы мен кекшіл кісі өлтірудің тақырыптарын біріктіреді. «Шым үйі» (1953), «Жаман тұқым» (1956), «Айқай шақыратын Мими» (1958), «Жаршығанақ Джек» (1959) және «Қорған қыз қастандықшы» (1959) фильмдерінің барлығы Кристидің әдеби тақырыптарын қамтиды.

The appeal of watching people inflict violence upon each other dates back thousands of years to Ancient Rome, though fictionalized accounts became marketable with late 19th century horror plays produced at the Grand Guignol. Maurice Tourneur's The Lunatics (1912) used visceral violence to attract the Guignol's audience. In the United States, public outcry over films like this eventually led to the passage of the Hays Code in 1930. The Hays Code is one of the entertainment industry's earliest set of guidelines restricting sexuality and violence deemed unacceptable. Crime writer Mary Roberts Rinehart influenced horror literature with her novel The Circular Staircase (1908), adapted into the silent film The Bat (1926), about guests in a remote mansion menaced by a killer in a grotesque mask. Its success led to a series of "old dark house" films including The Cat and the Canary (1927), based on John Willard's 1922 stage play, and Universal Pictures' The Old Dark House (1932), based on the novel by J. B. Priestley. Early examples include a maniac seeking revenge in The Terror (1928), based on the play by Edgar Wallace. B movie mogul Val Lewton produced The Leopard Man (1943), about a murderer framing his crimes against women on an escaped show leopard. Basil Rathbone's The Scarlet Claw (1944) sees Sherlock Holmes investigate murders committed with a five pronged garden weeder that the killer would raise in the air and bring down on the victim repeatedly, an editing technique that became familiar in the genre. Robert Siodmak's The Spiral Staircase (1946), based on Ethel White's novel Some Must Watch, stars Ethel Barrymore as a sympathetic woman trying to survive black gloved killers. The Spiral Staircase also features an early use of jump scares. British writer Agatha Christie's particularly influential 1939 novel Ten Little Indians (adapted in 1945 as And Then There Were None), centers on a group of people with secret pasts who are killed one by one on an isolated island. Each of the murders mirrors a verse from a nursery rhyme, merging the themes of childhood innocence and vengeful murder. House of Wax (1953), The Bad Seed (1956), Screaming Mimi (1958), Jack the Ripper (1959), and Cover Girl Killer (1959) all incorporated Christie's literary themes.

1960 жылдардағы қорқынышты-триллерлер

Альфред Хичкоктың "Психо" (1960) фильмі киностудиялар қабылдамайтын кадрларды пайдаланды, оның ішінде зорлық-зомбылық, сексуалдық мазмұн және унитаздың суға тартылуы сияқты көріністер бар еді. Фильмде Бернард Херманның есімді әйгілі музыкасы ойнады, ол слэшер және қорқыныш фильмдерінде жиі қолданылып келеді. Сол жылы Майкл Пауэлл "Көзілдірік тартқан" фильмін шығарды, онда кісі өлтіруші әйелдерді өлтіріп, олардың өлім кезіндегі бет-әлпеттерін суретке түсірді. Джоан Кроуфорд Уильям Каслдың "Төңкерілген киім" (1964) және Джим О'Конноллидің "Жабайы" (1967) фильмдерінде ойнады, ал Альберт Финни MGM-нің "Түн түсу керек" (1964) (1937 жылғы британдық фильмнің қайта түсірілімі) және Питер Кушинг "Жымысқылық" (1968) фильмдерінде ойнады. Лондондық Hammer Studios компаниясы "Психо" фильмінің сәттілігінен кейін "Қорқыныштың дәмі" (1961), "Манияк" (1963), "Параноик" (1963), "Қорқынышты түс" (1964), "Фанатик" (1965), "Няня" (1965) және "Истерия" (1965) фильмдерін шығарды. Hammer компаниясының бәсекелесі Amicus 1959 жылғы "Психо" романының авторы Роберт Блохқа "Психопат" (1968) сценарийін жазуға рұхсат берді. Фрэнсис Форд Копполаның дебюті "Ес білу 13" (1963) Ирландиядағы қамал ішінде өтеді, онда туыстар отбасының бір мүшесінің қайтысын еске алу үшін жиналады, бірақ олар бірінен соң бірі өлтіріледі. Уильям Каслдың "Қанды қырғын" (1961) фильмінде кісі өлтіру сахналарында қан көп көрсетілген, бұл "Психо" және "Көзілдірік тартқан" фильмдерінде өңделген болатын. Ричард Хиллардтың "Қатігез түн ортасы" (1963) фильмінде қара қолғап киген кісі өлтірушінің көзқарасы көрсетілген, ол құрбанды бақылау үшін бұтақты түсіріп алады, сонымен қатар жалаңаштанған көрініс те бар. Crown International-дың "Үрейленген" (1963) фильмінде бетперделі кісі өлтіруші бейнеленген. Испанияның "Қайқайған үй" (1969) фильмінде зорлық-зомбылықпен жасалған кісі өлтірулер көрсетілген, бұл кейінірек университет кампусындағы қырқындарға жол ашты.

Сплаттер, Крими және гиалло пленкалары

Слэшер фильмдеріне әсер еткен жанрларға сплэттер фильмдері, крими фильмдері және джалло фильмдері жатады. Сплэттер фильмдері қанағаттандырмайтын қан төгуге бағытталған. Гершель Гордон Льюисдің «Қанды той» (1963) фильмі көрсетілімдерде сәтті болды және көбінесе алғашқы сплэттер фильмі деп саналады. Льюис «Екі мың маньяк!» (1964), «Қан қызыл түске бояу» (1965), «Екі қорқынышты» (1967) және «Қорқыныштың сиқыршысы» (1971) қанды фильмдерімен бірге жарық көрді. Бұл гротеск стиль Энди Миллиганның «Жұрттықтар» (1969), «Бұрылып жатқан нерв» (1968), «Түннен кейін түннен кейін түн» (1969) және «Қорқынышты үй» (1969) фильмдеріне ауыстырылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германия британ жазушысы Эдгар Уоллестің қылмыстық романдарын өздерінің «Крими» фильмдері деп аталатын жанрға бейімдеді. Крими фильмдері 1950 жылдардың соңында 1970 жылдардың басында шықты және Мартин Бёттчер және Питер Томас сияқты композиторлардың джаз музыкасымен бірге батыл костюмдердегі жаман адамдарды көрсетті. Лондонды қорқытып жатқан кісі өлтіруші туралы «Құрқақ бауыры» (1959) Америкада сәтті болды, бұл «Жасыл садақшы» (1961) және «Лондонның өлі көздері» (1961) сияқты ұқсас бейімделулерге әкелді. Rialto студиясы 1959 мен 1970 жылдар аралығында 32 крими фильмін түсірді. Италияның джалло триллері – қылмыстық процедуралар немесе эротизм мен психологиялық қорқынышпен араластырылған кісі өлтіру құпиялары. Крими фильмдеріне ұқсас, джалло сюжеттері де әдетте қисынсыз және ықпалсыз болады, кейде табиғаттан тыс элементтерді қолданады. Серхио Мартиноның «Торсо» (1973) фильмінде өткен қателіктері үшін жаза ретінде әдемі және жеңіл мінезді жас әйелдерге шабуыл жасайтын бетперделі кісі өлтіруші бейнеленген. «Торсоның» «орындықтың шетіндегі» кульминациясында саналы «соңғы қыз» оқшау виллада кісі өлтірушімен бетпе-бет келеді. Умберто Ленцидің Агата Кристи стиліндегі «Көз алмасы» (1975) кейбіреулер америкалық туристерді қызыл плащ киген кісі өлтірушінің нысанасы еткендіктен, оны слэшердің алға құрлысы деп санайды. Хичкоктың «Психо» фильмі джаллоға да әсер етті, «Миссис Уордтың ерекше әдеті» (1971), «Аққоштың құйрығы» (1971) және «Қара мысықтың қылмыстары» (1972) сияқты фильмдер Хичкоктың фильміне құрмет көрсетті. Джалло американдық кинотеатрларда және ашық ауада танымал болды. «Триллер шабуылы» (1971) және испандық құпия «Әр мәйітке бір шырың» (1974) итальяндық джалломен көптеген ұқсастықтарды бөліседі. «Қараңғыдағы қадамдар» (1977) джалло фильмдеріндегі таныс конвенцияларды пароди жасады. «Қанды қызыл» (1975) және «Қанмен боялған көлеңке» (1978) фильмдерінің сәттілігіне қарамастан, джалло фильмдері 1970 жылдардың ортасында біртіндеп модадан шықты, өйткені азаятын табыстар бюджетті қысқартуға мәжбүр етті. «Жаршының қолы» (1971) Джек Жаратушының қызының әкесінің кісі өлтіруші билігін жалғастырған психологиялық жарақаты туралы айтады. «Қорқыныш» (1971) «бала күтімі мен жоғары қабаттағы адам» қалалық аңызына негізделген, ал «Зұлым мұнара» (1972) шалғайдағы аралдағы шамшырақта өлтірілген бейсақтық тойлаушы жасөспірімдерді көрсетеді. Пит Уокер «Ет пен қан шоуы» (1972), «Қорқынышты түс» (1974), «Өлімге әкелетін күнә» (1976), «Шизо» (1976) және «Қайта оралу» (1978) фильмдерімен өзінің фильмдерінің жағымсыз пікірлерін жарнамалау арқылы табуларды бұзды, «жаман пікір – жаман пікір емес» деген қағиданы қолданды. Басқа режиссерлер Уолкердің ізімен жүрді, мысалы, «Қан мен кружево» (1971) постерінде «қазіргі кездегі ең нашар PG фильмі!» деп жазылған, ал «Қанды айқай» (1973) өзін «қантөгіс порнография» деп атады. 1974 жылға қарай эксплоатациялық фильмдер саяси дұрыстықпен күресті және олардың танымалдылығы төмендеді, ал «Махаббат қасабы» (1975) және «Құтқарушы: шайтанның ұлы» (1976) сияқты фильмдер фанатизмді насихаттауда айыпталды, төменгі бюджетті тәуелсіз фильм «Техас тізбекті пісіру қырғыны» (1974) үлкен сәттілікке жетті және «Жыншылдан» кейін ең коммерциялық тұрғыдан табысты қорқынышты фильм болды. Тарих қарсы мәдениет пен дәстүрлі консервативті құндылықтар арасындағы мәдениеттер мен идеалдардың қақтығысына қатысты. Фильмнің сыңғырлаған антагонисті Ледерфейс тізбекті арақ алып жүреді және ол және оның отбасы жейтін құрбандардың бетін киеді. «Техас тізбекті пісіру қырғыны» кейіпкерлерді тудырды және оның «нағыз оқиғаға негізделген» жалған жарнамалары шынайы қылмыстың қайта жасалуына жол берді. «Фантомды өлтіруші» ісіне негізделген «Күннің батуын қорқатын қала» (1976) және «Самның ұлы» қазасына негізделген «Самның басқа ұлы» (1977) фильмдері көпшілік назарын аударды. Уэс Крейвен «Техас тізбекті пісіру қырғыны» фильмдерінде ұсынылған тақырыптарға сүйене отырып, Сауни Бин аңызын «Төбелерде көздер» (1977) фильмінде жаңартып жасады. «Төбелерде көздер» тағы да үлкен қаржылық сәттілікке жетті, Крейвеннің бұрынғы фильмі «Сол жақтағы соңғы үй» (1972) төңірегіндегі дауға байланысты зардап шеккен мансабын қайта жандандырды. Мерекелік тақырыбы бар эксплоатациялық фильмдер «Үйге мерекеге» (1972), «Тұтас үй ішінде» (1972) және «Тыныш түн, қанды түн» (1973) фильмдерін ұстанғаннан кейін, Рождестволық қорқыныш фильмі «Қара Рождество» (1974) замандас әлеуметтік тақырыптарды, соның ішінде феминизм, аборт және алкоголизмді талқылау үшін қорқынышты пайдаланды. «Үй ішіндегі кісі қоңырау шалады» амалын қолдана отырып, «Қара Рождество» визуалды және тақырыптық тұрғыдан Джон Карпентердің «Хэллоуин» (1978) фильміне алғыкөз болады, жас әйелдер дәстүрлі түрде қауіпсіз ортада қорқынышты мерекеде қорқытылады. «Хэллоуин» сияқты, Кларк фильмі ұзақ перспективамен басталады, бірақ кісі өлтірушінің жеке басымен қарым-қатынаста өзгеше. 620 000 долларлық бюджетпен 4 053 000 доллар тауып алған «Қара Рождество» бастапқыда сынға ұшырады, Variety оны «қызық үшін қанды, мағынасыз өлтіру» фильмі деп шағымданып, қажетсіз зорлық-зомбылықты пайдаланды. Бастапқы шағын кассалық табысына қарамастан, фильм сыншылар тарапынан қайта бағаланды, кино тарихшылары оның қорқыныш жанрындағы маңыздылығын атап өтті, ал кейбіреулері оны алғашқы слэшер фильмі деп атады.

Subgenres that influenced slasher films include splatter films, Krimi films, and giallo films. Splatter films focus on gratuitous gore. Herschell Gordon Lewis's Blood Feast (1963) was a hit at drive in theaters and is often considered the first splatter film. Lewis followed with gory films Two Thousand Maniacs! (1964), Color Me Blood Red (1965), The Gruesome Twosome (1967) and The Wizard of Gore (1971). This grotesque style translated to Andy Milligan's The Ghastly Ones (1969), Twisted Nerve (1968), Night After Night After Night (1969) as well as The Haunted House of Horror (1969). Post World War II Germany adapted British writer Edgar Wallace's crime novels into a subgenre of their own called Krimi films. The Krimi films were released in the late 1950s through the early 1970s and featured villains in bold costumes accompanied by jazz scores from composers such as Martin Böttcher and Peter Thomas. Fellowship of the Frog (1959), about a murderer terrorizing London, was successful in America, leading to similar adaptations like The Green Archer (1961) and Dead Eyes of London (1961). The Rialto Studio produced 32 Krimi films between 1959 and 1970. Italy's giallo thrillers are crime procedurals or murder mysteries interlaced with eroticism and psychological horror. Much like Krimi films, gialli plots tended to be outlandish and improbable, occasionally employing supernatural elements. Sergio Martino's Torso (1973) featured a masked killer preying upon beautiful and promiscuous young women in retribution for a past misdeed. Torso's edge of your seat climax finds a sensible "final girl" facing off with the killer in an isolated villa. Umberto Lenzi's Eyeball (1975), which unfolds in an Agatha Christie manner, is noted by some as a slasher precursor, as American tourists are targeted by a killer wearing a red raincoat. The influence of Hitchcock's Psycho extended also to gialli, with films such as The Strange Vice of Mrs. Wardh (1971), The Case of the Scorpion's Tail (1971) and The Crimes of the Black Cat (1972) paying homage to Hitchcock's film. Gialli were popular in American cinemas and drive in theaters. Thriller Assault (1971) and Spanish mystery A Dragonfly for Each Corpse (1974) share many traits with Italian gialli. Death Steps in the Dark (1977) spoofed the familiar conventions found in giallo films. Despite successes from Deep Red (1975) and The Blood Stained Shadow (1978), giallo films gradually fell out of fashion by the mid 1970s as diminishing returns forced budget cuts. Hands of the Ripper (1971) depicts the psychological trauma suffered by Jack the Ripper's daughter, who continues the murderous reign of her father. Fright (1971) is based on the "babysitter and the man upstairs" urban legend while Tower of Evil (1972) features careless partying teens murdered in a remote island lighthouse. Pete Walker broke taboos by advertising his films' negative reviews to attract viewers looking for the depraved, using a "no press is bad press" mantra with The Flesh and Blood Show (1972), Frightmare (1974), House of Mortal Sin (1976), Schizo (1976) and The Comeback (1978). Other filmmakers followed Walker's lead, as posters dubbed Blood and Lace (1971) as "sickest PG rated movie ever made! ", while Scream Bloody Murder (1973) called itself "gore nography." By 1974 the exploitation film battled political correctness and their popularity waned, and while films like The Love Butcher (1975) and The Redeemer: Son of Satan (1976) were accused of promoting bigotry, the low budget independent film The Texas Chain Saw Massacre (1974) became a major hit and the most commercially successful horror film since The Exorcist. The story concerns a violent clash of cultures and ideals between the counter culture and traditional conservative values, with the film's squealing antagonist Leatherface carrying a chainsaw and wearing the faces of victims he and his family eat. The Texas Chain Saw Massacre spawned imitators and its false "based on a true story" advertisements gave way to reenactments of true crime. The Town That Dreaded Sundown (1976), based on the Phantom Killer case, and Another Son of Sam (1977), based on the Son of Sam slayings, cashed in on headlines and public fascination. Wes Craven modernized the Sawney Bean legend in The Hills Have Eyes (1977) by building upon themes presented in The Texas Chain Saw Massacre. The Hills Have Eyes was another huge financial success, relaunching Craven's career after it had been damaged by controversy surrounding his previous film, The Last House on the Left (1972). Following holiday themed exploitation films Home for the Holidays (1972), All Through the House (1972) and Silent Night, Bloody Night (1973), Christmas horror film Black Christmas (1974) uses horror as a board to debate social topics of its time, including feminism, abortion, and alcoholism. Using the "killer calling from inside the house" gimmick, Black Christmas is visually and thematically a precursor to John Carpenter's Halloween (1978), as young women are terrorized in a previously safe environment during an iconic holiday. Like Halloween, Clark's film opens with a lengthy point of view, but it differs in the treatment of the killer's identity. Despite making $4,053,000 on a $620,000 budget, Black Christmas was initially criticized, with Variety complaining that it was a "bloody, senseless kill for kicks" flick that exploited unnecessary violence. Despite its modest initial box office run, the film has garnered critical reappraisal, with film historians noting its importance in the horror film genre and some even citing it as the original slasher film.

1978-1984 жылдар: Алтын ғасыр

Джон Карпентердің "Хэллоуин" (1978) фильмінің үлкен табысымен басталып, слэшер фильмдерінің «Алтын ғасыры» деп жиі аталатын кезең 1978–1984 жылдар аралығын қамтиды. Кейбір зерттеушілер осы алты жылдың ішінде 100-ден астам осы сияқты фильмдер жарық көргенін айтады. «Хэллоуин» фильмі француз жаңа толқынының «Бетсіз көздер» (1960), ғылыми-фантастикалық триллер «Батыс әлемі» (1973) және «Қара Рождество» (1974) фильмдерінен әсер алды. Фильмнің режиссері, композиторы және сценарийін Карпентер жазды, ал Дебра Хилл сириялық-американдық продюсер Мустафа Аккадтың 300 000 долларлық қаржысымен оны продюсерлік етті. Құн төмендету үшін түсірілім локациялары азайтылып, оқиға қысқа мерзімде орын алды. Джанет Лидің қызы Джейми Ли Кертис кейіпкер Лори Стродтың рөліне, ал тәжірибелі актер Дональд Плезенс доктор Сэм Лумис рөліне шақырылды, бұл Джон Гэвиннің «Психо» фильміндегі кейіпкеріне жасалған құрмет еді. «Хэллоуин» фильмінің басында алты жасар баланың көзқарасынан оның үлкен әпкесін өлтіруі көрсетіледі, бұл көрініс «Blow Out» (1981) және «The Funhouse» (1981) сияқты көптеген фильмдерде қайталанды. Карпентер мен Хилл жасөспірімдердің жыныстық белсенділігін құрбандыққа ұшырату идеясын жоққа шығарып, «соңғы қыз» кейіпкерінің аман қалуын қалаған, бірақ кейінгі режиссерлер «жыныс – өлімге тең» деген ұстанымды көшіргендей болды. «Хэллоуин» фильмінің музыкасыз алғашқы нұсқасы көрсетілген кезде, АҚШ-тың барлық ірі студиялары оны таратудан бас тартты, тіпті бір продюсер оның қорқынышты емес екенін айтты. Карпентер өзі музыка қосты, ал фильм 1978 жылдың қазан айында Аккадтың «Compass International Pictures» арқылы Канзас-Ситидегі төрт кинотеатрда көрсетілді. Ауыз сөзбен тараған фильм 1978 жылдың қараша айында Чикаго кинофестивалінде көрсетіліп, елдің жетекші сыншыларының мақтауына ие болды. «Хэллоуин» үлкен кассалық табысқа ие болып, бүкіл әлемде 70 миллион доллардан астам табыс тапты және Солтүстік Америкада 20 миллионнан астам билет сатылды. «Teenage Mutant Ninja Turtles» (1990) фильмінен озысқанға дейін ол ең табысты тәуелсіз фильм болатын.

1979 жыл

Телекинез тақырыбындағы "Туристтік тұзақ" алғашқыда сәтсіз болғанмен, жанкүйерлер оны қайта бағалады. 1979 жылғы ең табысты слэшер Фред Уолтонның "When a Stranger Calls" фильмі болды, ол Солтүстік Америкада 8,5 миллион билет сатты. Оның табысы көбінесе оның басындағы сахнаға байланысты, онда бала күтуші (Кэрол Кейн) телефон шалушының "Балаларды тексердің бе?" деген сұрағымен қорқытылады. Рей Деннис Стеклердің "Голливудтық бауыздаушы Скид Роу Слэшерді кездестіреді" және Абель Феррараның "Дрилер-қалайлер" фильмдері онша сәтті болмады, екеуінде де көшпелі адамдарға қатысты ашық зорлық-зомбылық көрсетілді.

1980 жыл

АҚШ-тың 40-шы президенті Рональд Рейганның сайлануы консервативтіліктің жаңа дәуірін бастады, бұл кинодағы зорлық-зомбылықтың күшеюіне алаңдаушылық тудырды. Қаржылық табысқа қарамастан, дистрибьютор Paramount Pictures зорлық-зомбылыққа толы фильмді шығару арқылы өзін "төмендетіп" алды деп сынға ілікті, осы фильмді Джин Сискел мен Роджер Эберт ашық жек көріп, сынады. Сискел Chicago Tribune газетіндегі шолуында фильмнің кассалық табысына нұқсан келтіру үшін фильмдегі кісі өлтірушінің кім екенін және оның тағдырын ашты, сондай-ақ көрермендер шағымдануы үшін Paramount Pictures төрағасының мекенжайын жариялады. MPAA-ны "Жұма 13" фильміне R рейтингісі бергені үшін сынады, бірақ оның зорлық-зомбылығы одан да қорқынышты фильмдерге шабыт берді, экрандағы зорлық-зомбылықтың қабылданатын деңгейіне жаңа шектеу қойды. "Жұма 13" фильмінен басталган сын жанрдың кейінгі жылдары құлдырауына әкелді. Шағын бюджетті триллерлер "Тыныш айқай" және "Бал кешінде" тиісінше 3,2 және 5,5 миллион көрермен жинап, кассалық табысқа жетті. Джейми Ли Кертис тәуелсіз "Бал кешінде" фильмінде, сондай-ақ студиялық "Террор пойызы" және "Тұман" фильмдерінде ойнап, "қорқыныш патшайымы" деген атаққа ие болды. Төмен бюджетті, пайдаға бағытталған фильмдер "Жаңа жылдық зұлымдық", "Үйге кірме" және "Телефонға жауап берме!" әйелдерге деген жеккөрушілікпен, әйелдердің ғана қайғы-қасіретіне толы болды. Лустиг фильмді американдық экрандарда рейтингсіз шығарды, MPAA-ны айналып өтіп, кассада 2,2 миллион билет сатты. Альфред Хичкоктың "Психо" фильмінің ықпалы екі он жылдығынан кейін "Түнгі дауыстар" және "Көрінбейтін" фильмдерінде сезілді. Джо Д'Аматоның итальяндық қорқынышты фильмі "Антропофаг" және австралиялық "Көшбасшылар" жанрдың халықаралық деңгейде таралып жатқанын көрсетті.

1981 жыл

1981 жылы слэшер фильмдерінің қанағатқа толу шегіне жетті, өйткені «My Bloody Valentine» және «The Burning» сияқты кеңінен жарнамалданған фильмдер кассада сәтсіздікке ұшырады. Сондай-ақ, «Түнгі мектеп» (420 818 билет сатылды), Paramount Pictures-тің «The Fan» (1,1 миллион билет), Universal Pictures-тің «The Funhouse» (2,8 миллион билет) және Columbia Pictures-тің «Happy Birthday to Me» (3,8 миллион билет) көрсетілді. CBS телеарнасының «Қараңғы түндегі қорқыныш» телефильмі жанрды кішкентай экранға әкелді. Екі жалғасы бұрынғы фильмдерге қарағанда көбірек өлтірулер мен қанды көріністерді ұсынды, бірақ кассалық түсімдері арта қоймады. «13-ші жұма» фильмінің 2-бөлігі 7,8 миллион билет, ал «Хэллоуин-2» 9,2 миллион билет сатты. Екеуі де түпнұсқа фильмдерге қарағанда жартысынан аз билет сатты, бірақ олар әлі де өте танымал болды («Хэллоуин-2» жылы Лондондағы «Американдық қасқыр адамы» фильмінен кейін екінші ең табысты қорқыныш фильмі болды). Тәуелсіз компаниялар «Финальдық емтихан», «Қанды туған күн», «Жынды түн», «Орманға жалғыз барма!» , «Уэс Крейвеннің өлімтіл иесі» және «Бітіру күні» сияқты слэшер фильмдерін шығарды. Фантастика және ғылыми-фантастика жанрлары «Адамгершілік», «Жаушы рух» және «Жұмбақ тіл» фильмдерінде слэшер фильмдерімен үйлесе берді. Халықаралық нарықта Италияның «Абсурд және Мадхаус» және Германияның «Қанды ай» фильмдері танымал болды.

1982 жыл

Тікелей бейнеге түсірілген фильмдер шығынды азайтып, пайданы арттыру үшін жасалады. Variety журналының мәліметінше, тәуелсіз қорқыныш фильмі «Madman» Нью-Йорк қаласының үздік 10 фильміне енді, бірақ көп ұзамай үйдегі бейнежазбаларда жақсырақ танылып, кинотеатрлардан шығып кетті. «The Dorm That Dripped Blood» және «Honeymoon Horror» фильмдері VHS-тің алғашқы күндерінде сәтті болды. Осы өзгеріске байланысты тәуелсіз фильмдердің кинопрокатқа таратуда қиындықтар туындады. «Girls Nite Out» 1982 жылы шектеулі көрсетілді, бірақ 1983 жылы VHS-те пайда болғанға дейін көптеген кинотеатрларда қайта көрсетілді. Пол Линчтің «Humongous» фильмі AVCO Embassy Pictures арқылы шығарылды, бірақ басшылықтың өзгеруі фильмнің кинопрокатта көрсетілуін шектеді. «Hospital Massacre» және «Night Warning» сияқты фильмдер видео дүкендерде жақсы жалға алынды, ал «Dark Sanity», «The Forest», «Unhinged», «Trick or Treats» және «Island of Blood» фильмдері нашар бейне сапасымен және аз кинопрокатпен ұмытқа кетті. «The Slayer», «The Incubus», «Blood Song», «Don't Go to Sleep» және «Superstition» (Halloween III: Season of the Witch, Halloween франшизасының бөлігі болғанымен, слэшер фильмінің формуласына сәйкес келмейді) сияқты табиғаттан тыс слэшер фильмдері танымалдылығын арттырды. «Alone in the Dark» New Line Cinema-ның алғашқы толық метражды фильмі болды, ол аз табыс әкелді және бастапқыда сыншылар тарапынан қабылданалмады, бірақ кейіннен сыншылардың бағалауына ие болды. Режиссер Эми Холден Джонс және сценарист Рита Мей Браун «The Slumber Party Massacre» фильмінде ерлерге қарсы зорлық-зомбылықты көрсету үшін гендерлік рөлдерді ауыстырды, ал «Visiting Hours» либералды феминизмді консервативті мачолық көзқарастармен қақтығыстырды, нәтижесінде эксплуатациялық фильм туды. «Friday the 13th Part III» – алғашқы слэшер трилогиясы, үлкен табысқа жетіп, 12 миллион билет сатылды және «E.T.: The Extra-Terrestrial» фильмін кассадан ығыстырды. Фильмдегі хоккей маскасы поп-мәдениет символына айналды. Universal Pictures «Death Valley» фильмін шектеулі көрсетті, ал Columbia Pictures «Silent Rage» фильмімен шағын табысқа жетті. Тәуелсіз дистрибьютор Embassy Pictures «The Seduction» фильмін 3,9 миллион көрерменге ұсынды, бұл 1987 жылғы «Fatal Attraction» және 1992 жылғы «Basic Instinct» блокбастерлерінен бұрын түсірілген эротикалық слэшер триллері болды. Халықаралық аренада Австралия «Next of Kin» фильмін шығарды, ал Пуэрто-Риконың «Pieces» фильмі Бостон мен Мадридте испан режиссерімен итальяндық-американдық продюсердің қатысуымен түсірілді. Италиялық джалло фильмдері Серхио Мартиноның «The Scorpion with Two Tails», Лусио Фулчидің «The New York Ripper» және Дарио Аржентоның «Tenebrae» фильмдерінде слэшер фильмдерінің ықпалын көрсетті.

Straight to video productions cut costs to maximize profit. The independent horror film Madman opened in New York City's top 10, according to Variety, but soon fell out of theaters for a much healthier life on home video. The Dorm That Dripped Blood and Honeymoon Horror, each made for between $50–90,000, became successful in the early days of VHS. Because of this change, independent productions began having difficulties finding theatrical distribution. Girls Nite Out had a very limited release in 1982 but was re released in 1983 in more theaters until finally finding a home on VHS. Paul Lynch's Humongous was released through AVCO Embassy Pictures, but a change in management severely limited the film's theatrical release. Films such as Hospital Massacre and Night Warning enjoyed strong home rentals from video stores, though Dark Sanity, The Forest, Unhinged, Trick or Treats, and Island of Blood fell into obscurity with little theatrical releases and only sub par video transfers. Supernatural slasher films continued to build in popularity with The Slayer, The Incubus, Blood Song, Don't Go to Sleep and Superstition (the supernatural themed Halloween III: Season of the Witch, though part of the Halloween franchise, does not adhere to the slasher film formula). Alone in the Dark was New Line Cinema's first feature film, released to little revenue and initially dismissed by critics, though the film has gained critical reappraisal. Director Amy Holden Jones and writer Rita Mae Brown gender swapped to showcase exploitative violence against men in The Slumber Party Massacre, while Visiting Hours pitted liberal feminism against macho right wing bigotry with exploitative results. Friday the 13th Part III, the first slasher trilogy, was an enormous success, selling 12 million tickets and dethroning E. T.: The Extra Terrestrial from the top of the box office. The film's iconic hockey mask has grown to pop culture iconography. Universal Pictures had a tiny release for Death Valley, while Columbia Pictures found modest success with Silent Rage. Independent distributor Embassy Pictures released The Seduction to a surprising 3.9 million admissions, making a hit erotic slasher thriller that predates blockbusters Fatal Attraction (1987) and Basic Instinct (1992) by several years. Internationally, Australia released Next of Kin while Puerto Rico's Pieces was filmed in Boston and Madrid by an Italian American producer with a Spanish director. Italian gialli saw slasher film influences in their releases for Sergio Martino's The Scorpion with Two Tails, Lucio Fulci's The New York Ripper and Dario Argento's Tenebrae.