Кіріспе

Гвеннап - Ұлыбританиядағы Корнуолл қаласында орналасқан ауыл. Бұл Редруттан оңтүстік-шығысқа қарай 8 шақырым жерде орналасқан. Бёрнкуз, Комфорд, Кумбе, Крофтханди, Кусгарн, Фернсплатт, Фрогпул, Хикс Милл, Тресамбл және Юнайтед Даунс ауылдары, сондай-ақ Литтл Бесайд ауылдық үйі де осы қауымда орналасқан. 18 және 19 ғасырдың басында Гвеннап қауымы Корнуоллдағы мыс өндірудің ең бай ауданы болды. Бұл аймақтағы кен орындарын суға батыру үшін салынған Ұлы Адит округінің ағысына жақын. Бүгінде ол Корнуолл мен Батыс Девонның Тау-кен өнеркәсібі ландшафтының Әлемдік мұралық орнындағы А6i (Гвеннап тау-кен ауданы) аймағының бір бөлігін құрайды. Ол өзінің атын 1762 және 1789 жылдар аралығында Джон Уэсли 18 рет уағыз айтқан Гвеннап Питке берген, бірақ Гвеннап Пит солтүстік-батысқа қарай 3 км жерде, Сент-Дейдің маңындағы Бусвеал ауылында орналасқан. Бұл шұңқыр 18 ғасырдың ортасында кен орындарының құлдырауынан пайда болған. Уэсли қайтыс болғаннан кейін жергілікті тұрғындар орды дөңгелек пішінді, шөпті орындықтармен айналдырды. Қазағы орналасқан жерді оның түрлендіруінен бұрын Корнуолл күрес турнирлері үшін қолданылған деп сипатталған.

Дін тарихы

Гвеннап шіркеуі Сент Венаппаға арналған; 1225 жылы оны Лорд Уильям Бривер Эксетер тарауына берді. Қауымдық шіркеу ескі негіз болып табылады, бірақ 15-ші ғасырда кен өндірудің салдарынан халық санының өсуіне байланысты қайта салынған, содан кейін 19-шы ғасырда толық қалпына келтірілген. Мұнараның ісі бітті. 1882 жылы орталық галереяны алып тастағаннан кейін, ол көзге көрінбейтін болды, The Cornishman газетінде шіркеу Корнуоллдағы ең әдемілердің бірі деп сипатталды. Кейінірек Чарльз Хендерсон оны "Корнуолдағы аз шіркеулер Гвеннаптағыдай қызықты емес" деп сипаттады. Ғимараттың бақшасында 1840 жылдары Чапел Мурдан пастор бағына көшірілген корнуолликалық айқыш бар. Оның алдындағы жағында крест бейнесі, алдыңғы жағында шағын латынша айқыш, артқы жағында үлкен латынша айқыш бар. Сондай-ақ, 1860 жылы шіркеу қабырғасынан табылған және қателікпен қайтадан сакральдық іргетастарда қолданылған әшекейленген крест шахтасы бар. 1762 жылы 6 қыркүйекте Джон Уэсли Гвеннапқа келіп, қаз-қарта кеншілерінің үлкен тобын жинады. Өкінішке қарай, бұл күн өте желлі болды және Весли өзін естімеді. Біреу 1,5 шақырымдай жердегі Гвеннап орнының баспанасын ұсынды, сондықтан бүкіл көпшілік сол жерге жүріп барды, ал Уэсли уағыз айта алды. Веслидің журналында былай деп жазылған: "Жел соншалықты қатты соққандықтан, мен Гвеннап ауылында әдеттегі жерде тұра алмадым; бірақ аз қашықтықта көптеген мыңдаған адамды ұстай алатын қуыс болды. Мен осы амфитеатрдың бір жағында тұрдым, жоғарыға қарай, ал төменгі жақтағы адамдармен бірге, мен бүгінгі күнгі Ізгі хабардағы "Бақытты көздер, олар көріп жүргендеріңді көреді, естіп жүргендеріңді естиді" деген сөздерді кеңейттім. Ол 18 рет Қазалы орнын пайдаланған; 1773 жылы ол 32000 адамды тартты. (Әдетте, ондағы 2000 адам отыра алады.) Соңғы рет 1789 жылы келген.

Мыс және қалайы өндіру

Гвеннапта кен өндіру - бұл Карнон аңғарында қалайы ағып жатқан кездегі тарихқа дейінгі дәуірлерге дейінгі өнеркәсіп. Қоршаған аңғарларда касситерит (SnO2) тастары ағынның төменгі ағысымен ағып, аллювиалды саздың ішінде қалып, оларды оңай алу мүмкін болды. Кейіннен осы қазылмалы қалайы кен орнын "боундерлер" өңдеген, ал осы алғашқы кеншілердің ашық жұмыс орындары (көбіне қазбалар) әлі күнге дейін Пенструталдан ішінара көрінеді. Гвеннапта тау-кен өндірісінің ежелгілігі туралы алғашқы дәлелдер 1305 06 жылғы Стандарлық түрмеде жазылған, онда Треварттың Йоханнес Марг Трироға отыз тонна қалайы жібергендігі айтылған. 1512 жылы екі жергілікті ер адамның "Веннаптағы Полдиттегі тырна" ұрлығы туралы корнлинг тілінде айтысып жатқанын естіді. Гвеннапта өндірілген қалайы жергілікті жерде өңделіп, балқытылған. Сумен жұмыс істейтін, мысалы, Пенвентондағы сияқты ертедегі заманауи 'крейзинг фрезерлері' қалайы рудасын ұнтақтау және кейіннен штамптау үшін салынған. Бұл касситеритті шығарады, содан кейін жергілікті "жанар үйлерде" балқытылады. Отын балқыту процесінде ағаш көмірінің сұранысы Гвеннаптың ежелгі орманды жерін тез кетіріп, жабайы, шұңқырлы ландшафты қалдырды. Тін қазбаларын тереңнен пайдалану қазіргі заманның бастапқы кезеңіндегі шектеулі технологиямен мүмкін болмады, өйткені Корнуолл шахталары сол аймақтағы жауын-шашынның көптігіне байланысты ылғалды болды. Тереңдікте "қағаз бен шынжырлы сорғылар", былғары қаптар немесе "кибблдер" (металл бөтелкелер) арқылы суарудың ешқайсысы тиімді болмады. Терең тау-кен өндірісі екі жаңалықпен ғана мүмкін болды, олардың біріншісі 1748 жылы Скорриер Хаустың Джон Уильямс Ұлы округтік Адит құрылысын бастаған кезде болды. Келесі ғасырда бұл Poldice-ден басқа көптеген шахталарды қосады, барлығы 101 шақырым туннельден тұрады. Тағы бір ерекше өнертабыс - бу машинасы, ол кендерді терең сусыздануға мүмкіндік берді. Ұлыбританияның ең алғашқы өнеркәсіптік аймақтарының бірі ретінде Гвеннап 19 ғасырдың басында Бультон мен Уотт және Уильям Мердок сияқты Ұлыбританияның үздік инженерлерін тарта отырып, бу технологиясының синониміне айналды. Корнуолл инженерлері Лоам, Симс, Вулф, Хорнбловер және Ричард Тревитикпен бірге бұл адамдар сору қозғалтқышын сол кездегі күтуден тыс жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Бұл сорғылар мен қозғалтқыштардың көпшілігін Гвеннаптан Ричард Мишель (1748-1836) және оның ұрпақтары орнатты. 1806 жылы қарашада ол және тағы төрт адам, атап айтқанда, капитан Джон Мартин, капитан Джон Деннис, капитан В. Дейви және капитан Т. Трестрейл, Бусвеалда кездесіп, Гвеннап орнын жөндеуге немесе Джон Уэслиге қатысты амфитеатрды қайта құруға келісті. Ол 1807 жылы 18 маусымда ашылып, уағыз айтылды. Оның үлкен ұлы Фрэнсис (1780-1860) әкесінің ізімен жүріп, практиканы жүгері диірмендері үшін бу қозғалтқыштарын және Редрутта шағын цех пен құю цехын қосуға кеңейтті. Ол сондай-ақ қазандық өлшегішін патенттеген. Оның жалғыз ұлы Фрэнсис Уильям Мишелл (1828-1901) көптеген шахталарда жүзден астам осындай сорғылар мен қозғалтқыштар орнату үшін жауапты болды. Өзінің туысы Ричард Генри Мичеллмен (1817-1894) серіктестік құрып, Кардиффте док салу туралы келісімшартқа қол қойды. Отбасы 20-ғасырдың аяғына дейін тау-кен өнеркәсібінде жұмыс істеді. Мұндай жаңалықтар өнеркәсіптік революция кезінде машиналардың мыс бөлшектерінде қажетті мысқа ұлттық сұраныстың артуымен тұспа-тұс келді. 1779 жылы мыс қаланы басты минерал ретінде шығарып тастады, бірақ 1815 жылдан 1840 жылға дейінгі кезең Гвеннапта тау-кен өндірісінің гүлдену кезеңі болды. Бұл дәуірде ірі тау-кен кәсіпорындарының, соның ішінде Консолидацияланған, Біріккен және Тресавен тау-кендерінің пайда болуы болды. 1819 және 1840 жылдар аралығында Консолидацияланған мыс 300 000 тоннаға жуық жеміс берді, ол 2 миллион фунт стерлингке сатылды. Гвеннап "Күмір патшалығы" сол кезде әлемдегі ең бай минералдық аймақ болды. Кен қазу жұмыстары тез арада жер бедерін өзгертті. Тек Консолидацияланған кен орындарында ғана сорғылау, орау және ұсақтау үшін он тоғыз машина үйі болды: терең жер астынан шыққан қызыл қалдық тас бау-бақшаларға шашылып, аңғарлар үнемі "мөрлердің" күркіріне айналды. Индустрияландырудың тағы бір көрінетін белгісі - мыс кенін және Уэльстің көмірін жағалау порттарына және одан әрі тасымалдау үшін қаптамаларға қарағанда тиімдірек минералды трамвайлар салу. 1809 жылы Портрейт пен Скорриер арасында атпен тартылатын трамвай салынды, ол кейіннен Полдице мен Кроф�...