Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Норвегияға қарулы шабуыл жасалатын жағдайда әскери офицерлер мен әскери командирлерге арналған директивалар (Direktiver for militære befalingsmenn og militære sjefer ved væpnet angrep på Norge) әдетте " қабырғадағы плакат" (plakaten på veggen) деп аталады, өйткені ол суық соғыс аяқталғанға дейін әрбір әскери кеңсе қабырғасына орналастырылды. Қабырғадағы плакат - Норвегияға кез келген шабуыл кезінде барлық норвегиялық командалық офицерлер мен министрлік қызметкерлерінің міндеттерін белгілейтін нұсқаулық. Ол 1949 жылы 10 маусымда Норвегия корольдік қаулысы бойынша шығарылды. Жазбаға сәйкес бұл бұйрық Норвегияның әр әскери кеңсесіне ілінеді.
The Directives for military officers and military commanders in the event of an armed attack on Norway (Direktiver for militære befalingsmenn og militære sjefer ved væpnet angrep på Norge) is commonly referred to as “the poster on the wall” (plakaten på veggen) since it was posted in every military office wall until after the Cold War ended. The poster on the wall is a directive which sets out the duties for all Norwegian commanding officers and Ministry Officials during any attack on Norway. It was issued by Norwegian Royal resolution on June 10, 1949. According to unwritten tradition, this directive was to be hung in each military office in Norway.
Өмірбаян
Германия 1940 жылы 9 сәуірде Норвегияға шабуыл жасаған кезде, Норвегияның армия мен флот командалық офицерлерінің көбісі ешқандай бұйрық алмағандықтан, не істеу керектігін білмей қалды. Бұл көптеген адамдарды қорғаныс жасамай, берілуге итермеледі. Үкіметтің ең жоғары деңгейлері жедел жұмылдыруды бұйырса да, Норвегия үкіметінің министрлері жұмылдырудың егжей-тегжейін білмеді, олар Қорғаныс министрлігіне толықтай қалдырылды. Қорғаныс министрі өз міндетіне жаңадан келгендіктен, ол бұл әрекетті өзінің Бас қолбасшысы генерал Кристиан Лейкке қалдырды. Керсауди содан кейін болған оқиғаларды былайша сипаттады: "9 сәуірдің таңертеңінде генерал ескертуді шын мәнінде қабылдамауға бас тартты және штабтағы қызметтегі офицер оны елден шығып, Ослоға оралуға ең үлкен қиындықпен ғана көндірді. Бірақ Ослода генерал Қорғаныс министрін шақырып, оған Норвегияның оңтүстігінде орналасқан төрт бригаданы жұмылдыруды ұсынды. Сол кездегі ішінара жұмылдырудың жұмылдыру жоспары пошта кеңсесіне осы бригадаларға жұмылдыруға бұйрық беруді қажет етті. Ахуалды бұдан әрі Видкун Квислингтің басып алу кезінде арнайы үкімет жариялаған төңкеріс туралы радио хабарлауы шатастырды. Ол қорғаныс жұмылдыруын тоқтатуды бұйырды. Бұл, басқа да Nasjonal Samling басшыларының қате бағыт беруімен бірігіп, бүкіл алауыздыққа әкелді, сондықтан жұмылдыру алғашқы неміс күштері Норвегия жеріне жеткеннен бірнеше сағат өткенге дейін жүзеге асырылмады. Бұл нашар ұйымдастырылған жұмылдыру неміс күштеріне Норвегияда мықты бекет құруға мүмкіндік берді. Неміс басқыншыларының күш-қуатына және бастапқыда басшылығының нашарлығына және бұрыс бағытталуына қарамастан, британдық, француз және поляк күштерінің көмегімен Норвегия қарулы күштері екі ай бойы ұйымдасқан әскери қарсылықты сақтады, бұл Германия басып алған кез-келген басқа елден, тек Кеңес Одағынан басқа. Қарсылық әсіресе Виньешвинген, Глопедалсура, Фоссум көпірі, Хегра және Нарвик майданында күшті болды. Бұл құжаттың маңызды әсері Дробак сағасындағы шайқаста болды, онда Ослоға кеме жолындағы Оскарсборг бекінісі өз шешімінде неміс әскери кемелерін аттап өтіп, алдыңғы қатардағыны батты. Бұл патша мен үкіметке жұмылдыруға, алтын қорын босатуға және Ослодан Лондонға кетуге бірнеше сағат берді. Салқын соғыс басталғаннан кейін және оккупация жылдарындағы жайттарды еске түсіріп, норвегиялықтар кез келген болашақ шабуылға жақсы дайындалуға тырысты. Сондықтан Норвегияға шабуыл жасалатын жағдайда жауап беру үшін директивалар берілді, ол "Сериялық әскери қызметшілерге және әскери басшыларға арналған директивалар" болды. Тіпті егер директива мәтіні қарулы күштердің қалған бөлігіне тікелей қолданылмаса да, Норвегияны қорғау міндеті Норвегия Конституциясының 85-бабына (Стортингке қарсы сатқындық немесе әрекеттерге қарсы қорғаныс) және 109-бабына (Стортингке қарсы әрекеттерге қарсы қорғаныс) негізделген "De Jure" болып табылады. Қысқасы, екі бап та Норвегияны кез-келген сыртқы немесе ішкі қауіп-қатерден қорғауға тиіс деп анық айтады. "Де-факто" директива барлық әскерге шақырылушыларға оқытылады және барлық қызметкерлерге бірдей қолданылады, олардың дәрежесіне қарамастан.
When Germany invaded Norway on April 9, 1940, many of Norway’s commanding officers of both the Army and the Navy were uncertain of what to do since they did not receive any orders. This led to many giving up without mounting a defence. Although the highest levels of government ordered an immediate mobilization, the ministers of the Norwegian government knew nothing about the details of mobilization, which were left totally to the Ministry of Defence. Since the Minister of Defence was new to his duties, he deferred this action to his Commander in Chief, General Kristian Laake. Kersaudy describes the events which then followed as: “On the morning of 9 April, however, the General obstinately refused to take the alert seriously and it was only with the greatest difficulty that the officer on duty at headquarters could prevail on him to leave his country home and return to Oslo. But once in Oslo, the General called the Minister of Defence and advised him to mobilize the four brigades stationed in southern Norway ” The mobilization plan for a partial mobilization at the time relied on the post office to order these brigades to mobilize, with an inherent delay of several days. The situation was further confused by the radio announcement by Vidkun Quisling of a coup d'etat declaring an ad hoc government during the muddle of the invasion. He ordered that the defence mobilization should cease. This, combined with misdirection by other Nasjonal Samling leaders led to all out confusion such that the mobilization was not effected until hours after the first German advance forces reached Norwegian soil. This poorly managed mobilization allowed German forces to establish a strong beachhead in Norway. Despite the strength of the German invaders and the poor initial leadership and misdirection, the Norwegian armed forces, aided by British, French and Polish forces, kept up an organized military resistance for two months, longer than any other country invaded by Germany, except for the Soviet Union. The resistance was notably strong at Vinjesvingen, Gloppedalsura, Fossum bridge, Hegra and the Narvik front. An important influence for this document, was the Battle of Drøbak Sound, where the Oscarsborg Fortress at the ship route to Oslo opened fire on own decision on passing German warships and sank the leading one. This gave the King and the government several hours of time to order mobilization, evacuate the gold reserve and leave Oslo for London. With the start of the cold war and the memory of the occupation years, the Norwegian people wanted to be well prepared for any future invasion. Therefore, directives were issued to guide response in the event of any invasion of Norway, the Direktiver for militære befalingsmenn og militære sjefer ved angrep på Norge. Even if the text of the directive does not directly apply to the rest of the rank and file of the armed forces, the duty to defend Norway, is "De Jure" based on the Norwegian Constitution §85 (Defence against treason or acts against the Storting) and §109 (Conscription), in short, both articles clearly states that one shall defend Norway against any threat, foreign or domestic. ”De facto” the directive is taught to all conscripts and is subsumed to be equally applicable to all personnel, regardless of rank.