Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мәсіхтің қауымының тарихы, бұрын соңғы күнгі қасиеттілердің Иса Мәсіхтің қайта ұйымдастырылған шіркеуі деп аталатын, шамамен 200 жылды қамтиды. Чиркөттің алғашқы тарихы 19-ғасырдың басында Нью-Йорк штатының Пальмира қаласындағы үйіне жақын орманда дұға айтқан Джозеф Смиттің "орман тәжірибесіне" байланысты. Осы оқиғаның бірнеше оқиғалары жылдар бойы белгілі болды. Көптеген жазбаларда ортақ оқиғалар бар, олар ол орманға барып дұға еткенде, зұлымдыққа немесе үмітсіздікке тап болған, бірақ содан кейін ол Құдайдың ізгілігін біліп, түсінген аян немесе аян көрген. Кейіннен, ересек болғаннан кейін, Смит 1830 жылы 6 сәуірде Мәсіх шіркеуін құрды.
The history of Community of Christ, formerly known as the Reorganized Church of Jesus Christ of Latter Day Saints, covers a period of approximately 200 years. The church's early history traces to the "grove experience" of Joseph Smith, who prayed in the woods near his home in Palmyra, New York, in the early 19th century. Several accounts of this experience have surfaced over the years. Most of the accounts share a common narrative indicating that when he went to the woods to pray, he experienced a period of encountering evil or despair, but then experienced an epiphany or vision in which he came to know and understand God's goodness. Later, as an adult, Smith founded the Church of Christ on April 6, 1830.
Ерте тарих
Мәсіхтің қауымының ерте тарихы Джозеф Смит басшылығымен Нью-Йорк штатының солтүстігінде пайда болған соңғы күннің қасиеттілері қозғалысының басқа конфессияларымен бөлінеді. Оливер Каудери мен Джон Уитмердің көмегімен Смит пайғамбарлардың рухтандырылған деп сенетін жазбаларын жазып, жариялады және Мәсіх шіркеуін құрды. Бұл шіркеудің құрылғанын "Файетте, Нью-Йорк қаласында 1830 жылы 6 сәуірде заңды түрде ұйымдастырылды" деп атап көрсеткен. Ұйым тез өсті, әсіресе Сидни Ригдонның және Кертленд ауданындағы көптеген Кемпбеллиттердің дінін өзгерткеннен кейін. Смит ізбасарларының берік сенімдері, соның ішінде Құдайды ашу және олардың жақын қауымы, көбінесе сырттан келгендерге ерекше немесе тіпті қауіп төндіреді. Көршілерінің қарсылығына үнемі тап болып, ертедегі соңғы күндердің қасиеттілері бірнеше жиналыс орындарынан қуылды, соның ішінде Киртленд, Огайо; Тәуелсіздік, Миссури; Фар-Вест, Миссури; және Науво, Иллинойс. 1838 жылы шіркеу "Соңғы күнгі қасиеттілердің Иса Мәсіх шіркеуі" деп аталды. Соңғы күндердің қасиеттілері қозғалысындағы көптеген конфессиялардың тарихы Смиттің 1844 жылы 27 маусымда Карфаген түрмесінде өлтірілуімен байланысты.
The early history of Community of Christ is shared with other denominations in the Latter Day Saint movement, which originated in upstate New York under the leadership of Joseph Smith. With the assistance of Oliver Cowdery and John Whitmer, Smith dictated and published works of scripture believed by followers to be inspired, and formed the Church of Christ. The church lists its establishment as "legally organized on April 6, 1830, in Fayette, New York". The organization grew rapidly, especially after the conversion of Sidney Rigdon and many of the Campbellites in the Kirtland area. The strong beliefs of Smith's followers, including a revealing God and their close community, often seemed peculiar or even threatening to outsiders. Regularly meeting opposition from their neighbors, the early Latter Day Saints established and were driven from several gathering places including Kirtland, Ohio; Independence, Missouri; Far West, Missouri; and Nauvoo, Illinois. In 1838, the church was renamed as the "Church of Jesus Christ of Latter Day Saints". The history of most of the denominations in the Latter Day Saint movement began to diverge with Smith's murder in Carthage Jail on June 27, 1844.
Ұйымдастыру кезеңдері
Смит өлтірілгеннен кейін, соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуінің мүшелері мұрагерлік мәселесі бойынша шатасып, ұйымдаспады. Бірнеше адам шіркеудің басшылығына және президенттігіне дәулетімен шықты. Бұл бірнеше кішігірім топтардың пайда болуына әкелді. Кейінгі дебаттардан кейін шіркеу мүшелерінің көпшілігі Ұлы бассейн аймағына (қазіргі Юта штаты) Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуі (LDS Church) ретінде алып келген Бригам Янгтың ізімен жүрді. Басқа да көшбасшылар Сидни Ригдон, Джеймс Дж. Стрэнг, Лайман Уайт, Альфей Катлер, Уильям Смит және Дэвид Уитмер болды. Осылайша, шіркеудің осы ретсіздігіне байланысты, "мормон" термині бірте-бірте Янгтың ізбасарларына және ЛДС шіркеуінің мүшелеріне қатысты қолданыла бастады. Қалған адамдар - әлі де өздерін Смиттің бастапқы шіркеуінің бөлігі деп санайтын адамдар - қалды; Американың орта батысында шашыраңқы қауымдардағы көптеген адамдар басқа фракцияларға қосылды. Басқалары Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуінің "қайта ұйымдастырылған" мүшесі бола бастады.
After Smith was killed, the membership of the Church of Jesus Christ of Latter Day Saints fell into confusion and disorganization over the question of succession. Several individuals emerged with claims to leadership and the church's presidency. This led to the formation of several small factions. After periods of debate, the majority of the church's members followed Brigham Young, who led them to the Great Basin area (in what is now Utah) as the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church). Other leaders included Sidney Rigdon, James J. Strang, Lyman Wight, Alpheus Cutler, William Smith, and David Whitmer. In the aftermath of this disorganization of the church, the term "Mormon" gradually came to be used primarily in reference to those persons who followed Young and were members of the LDS Church. The remaining individuals—who still considered themselves part of Smith's original church—remained; many who were in scattered congregations throughout the American Midwest joined other factions. Others began forming themselves into a "reorganized" Church of Jesus Christ of Latter Day Saints.
Чиркөөнүн қайта ұйымдастыру
Смит қайтыс болғаннан кейін кейбір соңғы күндердің қасиеттілері Смит өзінің үлкен ұлы Жозеф Смит ІІІ-ді өзінің мұрагері ретінде тағайындады деп сенді; бұл адамдардың кейбіреулері жас Жозефтің әкесі мантиясын алуын күтті. Алайда, Смит III әкесі қайтыс болған кезде 11 жаста еді; оның анасы Эмма Хейл Смит және олардың отбасы кетіп бара жатқан топтардың біріне қосылудың орнына Наувоода қалды. 1850 жылдары басқа соңғы күнгі қасиеттілер фракцияларымен байланысы жоқ Орта батыс соңғы күнгі қасиеттілердің топтары бірігуге кірісті. Лидерлер, соның ішінде Джейсон В. Бриггс және Зенас Х. Гурли, аға, соңғы күнгі қасиеттілер қозғалысының "жаңа ұйымын" құруды талап ете бастады. Олар Смит III-ді жаңа ұйымға басшылық етуге шақырды; ол тек осы әрекет дұрыс деп жеке рухани растау алғаннан кейін ғана қабылдады. 1860 жылы 6 сәуірде Амбойда (Иллинойс штаты) өткен конференцияда Смит III сол кездегі соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуінің басшылығын ресми түрде қабылдады. Уильям Маркс, Наувудың бұрынғы діңгек президенті, қайта ұйымдастырылған Бірінші Президенттікте Смит III кеңесшісі болды. "Реорганизацияланған" сөзі шіркеудің ресми атына 1872 жылы, негізінен, оны көп әйел алу туралы ілімге қатысты АҚШ үкіметімен дау-дамайға ұшыраған үлкен ЛДС шіркеуінен ажырату үшін қосылды. Соңғы күнгі қасиеттілердің Иса Мәсіхтің қайта ұйымдастырылған шіркеуі жиі "RLDS Church" деп қысқартылатын. Уақыт өте келе көптеген мормондар, негізінен Орта батыста, Бригам Янг пен оның соңғы күнгі қасиетті ізбасарларымен бірге қазіргі Ютаға бармаған, жаңа және өсіп келе жатқан шіркеуге қосыла бастады. Олардың арасында 1856 жылы Висконсин штатында өлтірілген Джеймс Странгтың көптеген бұрынғы ізбасарлары болды, олар ұйымдастырылмаған және көшбассыз қалды.
After Smith's death, some Latter Day Saints believed that Smith had designated his eldest son, Joseph Smith III, as his successor; some of these individuals waited for young Joseph to take up his father's mantle. However, Smith III was only 11 years old at the time of his father's death; his mother, Emma Hale Smith, and their family remained in Nauvoo rather than moving to join any of the departing groups. In the 1850s, groups of Midwestern Latter Day Saints who were unaffiliated with other Latter Day Saint factions began to come together. Leaders, including Jason W. Briggs and Zenas H. Gurley, Sr., began to call for the creation of a "New Organization" of the Latter Day Saint movement. They invited Smith III to lead their New Organization; he accepted only after he believed he received a personal spiritual confirmation that this was the appropriate course of action. At a conference on April 6, 1860, at Amboy, Illinois, Smith III formally accepted the leadership of what was then known as the Church of Jesus Christ of Latter Day Saints. William Marks, former stake president of Nauvoo, served as Smith III's counselor in the reorganized First Presidency. The word "Reorganized" was added to the church's official name in 1872, mostly as a means of distinguishing it from the larger LDS Church, which at that time was involved in controversy with the U. S. government over its doctrine of plural marriage. The Reorganized Church of Jesus Christ of Latter Day Saints was often abbreviated "RLDS Church". Over time, many Mormons, mostly in the Midwest, who had not accompanied Brigham Young and his Latter day Saint followers to what is now Utah, began to join the new and growing Church. They included many former followers of James Strang, whose assassination in Wisconsin in 1856 left them disorganized and leaderless.
Жозеф Смит III-тің президенті
Бастапқыда Смит III Наувуда өмір сүруін жалғастырды, бірақ уақыт өте келе оның салыстырмалы түрде оқшаулануы оның әкімшілік міндеттеріне кедергі келтіретінін анықтады. Ол Иллинойс штатының Плано қаласына қоныс аударды, онда шіркеу баспаханасы құрылды; бұл ғимарат РЛДС шіркеуінің бас кеңсесі ретінде қызмет етті. III Смит және оның ағалары Александр Хейл Смит пен Дэвид Хайрум Смит шіркеу үшін көптеген миссияларында қызмет етіп, ескі соңғы күндердің қасиеттілерін қайта ұйымдастыруға жинады. Шіркеу өскен сайын көптеген мүшелері қауымдасып, алғашқы шіркеудің кейбір ілімдерін өмір сүруге құштар болды. Смит III жаңа жиналыс орнын шақырудан аулақ болса да, ол Айованың оңтүстігінде Ламони деп аталатын қала құрған мүшелердің күш-жігерін қолдады. Смит III ақырында Ламониге қоныс аударды, ол шіркеудің бас кеңсесі болды. XIX ғасырдың аяғында Смит III және шіркеу Киртленд ғибадатханасына қатысты, ол шіркеу үшін мормонизмнің бастапқы ғибадатханасына қатысты нақты атақ алуға тырысты. 1880 жылы Огайодағы сот бұл талапты тыңдап, РЛДС шіркеуі бастапқы шіркеудің заңды мұрагері екенін мәлімдеді, бірақ ақыр соңында істі алып тастады. Бұл іс заңды түрде шешілмегенімен, Мәсіх қауымы кем дегенде 1901 жылы ғибадатхананы иелену арқылы иемдену құқығын алды. 1976 жылы В. В. Смит өзінің ұлы Уоллес Б. Смитті өзінің мұрагері етіп тағайындады. Уоллес Б. Смит 1978 жылы екі жылдық ауысу кезеңінен кейін президенттікке келді. Содан кейін У. В. Смит зейнетке шығып, 1989 жылы қайтыс болғанға дейін шіркеудің алғашқы "президенті" болды. Смит "Иманды өсіру" деп аталатын шіркеудің өсу бағдарламасын енгізді. Бұл бағдарлама қауымдардың көпшілігінде орындалатын жеті комиссияны анықтады (басшылық, басқарушылық, ғибадат, мәсіхшілік білім, пастырлық қамқорлық, сиондық қатынастар және миссионерлік қызмет). Ол сондай-ақ шіркеудегі прогрессивті үрдісті жалғастырды және алғаш рет оның атын "Мәсіх қауымы" деп өзгертуге ұсынды. 1984 жылы В. Б. Смит шіркеуді әйелдерге діни қызметкерлікке тағайындауды ашуға шақыратын "Дінаят және Келісімдер" кітабының 156-бөліміне айналған құжатты ұсынды. Құжат сонымен қатар шіркеуді "бейбітшілікке, татулыққа және рухты сауықтыруға" арналған ғибадатхана салуға шақырды. Ғибадатхананың құрылысы аяқталып, 1994 жылдың 17 сәуірінде бағышталғанда, шіркеудің бас кеңсесі Аудитория ғимаратынан ғибадатханаға көшірілді. Екі ғимарат та тәуелсіздік ғибадатханасының түпнұсқалық жерінің бір бөлігінде орналасқан. Бұрынғы шіркеу тарихшысы Ричард П. Ховард бұл кезеңнің кейбір "қатысушыларды наразылыққа" ұшыратып, "РЛДС шіркеуінің шашыраған аймақтарында қатал қақтығыстарға әкелгенін" айтты. Бұл қайта қалпына келтіру тармақтары қозғалысының және соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіхтің қалдығы және Құдайдың Тоқтысы шіркеуінің пайда болуына әкелген схизмаға әкелді.
Initially, Smith III continued to live in Nauvoo, but over time he determined that its relative isolation hampered his administrative duties. He moved to Plano, Illinois, where the church's print house was established; this building served as the headquarters of the RLDS Church. Smith III and his brothers, Alexander Hale Smith and David Hyrum Smith, served many missions for the church, gathering old Latter Day Saints into the Reorganization. As the church grew, many members were eager to gather together and live some of the teachings of the early church. Although Smith III avoided calling for a new gathering place, he supported the efforts of members who founded a town called Lamoni in southern Iowa. Smith III eventually relocated to Lamoni, which became the headquarters of the church. During the late 19th century, Smith III and the church were involved in the Kirtland Temple Suit, which attempted to gain clear title for the church over Mormonism's original temple. In 1880, an Ohio court hearing the suit gave an opinion stated that the RLDS Church was the lawful successor of the original church, but ultimately dismissed the case. Although the case had no legal bearing, the Community of Christ secured ownership of the temple through adverse possession by at least 1901. In 1976, W. W. Smith designated his son Wallace B. Smith as his successor. Wallace B. Smith assumed the presidency in 1978 after a two year transition period. W. W. Smith then retired and became the church's first "president emeritus" until his death in 1989. W. B. Smith introduced a program of church growth called "Faith to Grow". This program identified seven commissions to be implemented in most congregations (leadership, stewardship, worship, Christian education, pastoral care, zionic relations, and missionary work). He also continued the progressive trend in the church and first suggested the change in its name to "Community of Christ". In 1984, W. B. Smith presented a document which would become Section 156 of the Doctrine and Covenants, which called on the church to open priesthood ordination to women. The document also called upon the church to build a temple, dedicated to "peace, reconciliation and healing of the spirit" in Independence. When the temple was completed and dedicated on April 17, 1994, the headquarters of the church was transferred from the Auditorium building to the temple. Both buildings are on portions of the original Independence Temple Lot. Former church historian Richard P. Howard commented that this period resulted in some "disaffection" and "led to intense conflict in scattered areas of the RLDS Church". This resulted in a schism which led to the formation of the Restoration Branches movement and other churches such as the Remnant Church of Jesus Christ of Latter Day Saints and the Church of the Lamb of God.
Президенттігі У. Грант МакМюррей
Бұрынғы үлгі Смит патриархалды желісі арқылы президенттікке тікелей жалғасу болғанмен, В. Б. Смит В. Грант МакМюррейді өзінің мұрагері ретінде тағайындады. МакМюррей 1973 жылдан бастап 1982 жылы шіркеу хатшысы болып шақырылғанға дейін шіркеудің тарихи бөлімінде қызмет еткен. 1996 жылы МакМюррей шіркеудің президенті болды, ал В. Б. Смит президенті атанды. 1997 жылы МакМюррей РЛДС шіркеуін "Трансформация 2000" деп аталатын үш жылдық ресми өзгеру кезеңіне енгізді, ол оны 1960 жылға дейінгі бірқатар өзгерістердің шыңы деп сипаттады. МакМюррей бұл өзгерістерді деноминацияның "қайта қалпына келтірілген шіркеу" деген сенімнен және негізгі христиандықтағы бірегей позицияға қарай қозғалыс ретінде анықтады. Джозеф Смиттің тікелей ұрпағы емес РЛДС шіркеуінің бірінші президенті ретінде МакМюррей пайғамбарлық басшылыққа, Мормон кітабының тарихи негізіне және 1830 жылдары ғасырлар бойы жолдан тайғаннан кейін діни қызметкерлердің билігі қалпына келтірілген деген тұжырымдамаға қатысты ойлауды өзгертуге тырысты. Оның президентшілігі кезінде шіркеу жабық қауымнан ашық қауымға көшті, ал МакМюррей діни қызметкерлікке арналған есікті ашып, бойдақ емес гейлерге арнады, бұл ол қалай болғанда да болып жатқанын мойындады. Бұл мәселеге қатысты кері әсер МакМюррейді жыныстық белсенді гейлер мен лесбиянкаларды діни қызметке тағайындауды тыйым салған Тұрақты Жоғары Кеңестің ресми саясатын қайта растауға мәжбүр етті. Алайда шіркеу діни қызметкер болып тағайындалғандарға діни қызметте қалуға рұқсат берді. 1998 жылы Гейл Менгел мен Линда Бут шіркеудегі алғашқы екі әйел елші болды. 2000 жылы Дүниежүзілік конференцияда шіркеу МакМюррейдің өз атын Мәсіх қауымы деп өзгерту ұсынысын басым көпшілікпен мақұлдады, бұл шіркеудің мақсатын айқынрақ айқындау үшін айтылды. Бұл өзгеріс 2001 жылдың 6 сәуірінде ресми түрде болды. Чиркөө заңды және тарихи мақсаттар үшін "Соңғы күнгі қасиеттілердің Иса Мәсіхтің қайта ұйымдастырылған шіркеуі" деген атауға ие болды. Сондай-ақ, МакМюррейдің президенті кезінде Community of Christ Community of Christ Seminary-ді іске қосты, ол прогрестік христиандық теологиялық көзқарас бойынша оқытылған практикалық христиандық қызметке назар аударады. 2004 жылы 29 қарашада МакМюррей президент лауазымынан "қажетсіз шешімдер" қабылдағанын және қазіргі жағдайда оны алмастыруға лайық емес екенін айтып, орнынан кетті. Оның шешімінің себептері жеке тұлғаларға қатысты екені айтылды, ал шіркеудің басқарушы органдары оларды құпия ұстауға бел буды. Шіркеудің өкілі оның орнынан түсуі шіркеу қаражатын немесе шіркеумен байланысты басқа да мәселелерді бұрыс пайдалану үшін емес, жеке сипатқа ие екенін айтты. Сондай-ақ, МакМеррейде Паркинсон ауруы бар екені анықталды. Бірінші Президенттіктің қалған екі мүшесі Кеннет Н. Робинсон мен Питер А. Джадд өздерінің кеңесінің басшы рөлінде жұмыс істеуді жалғастырды.
Although the previous pattern had been a lineal succession to the presidency through the Smith patriarchal line, W. B. Smith designated W. Grant McMurray as his successor. McMurray had served in the church's historical department from 1973 until his call as Church Secretary in 1982. McMurray became the church's president in 1996 and W. B. Smith became president emeritus. In 1997, McMurray launched the RLDS Church into a three year formal period of transformation entitled "Transformation 2000", which he described as the culmination of a series of changes dating back to 1960. McMurray identified these changes as a movement away from a belief that the denomination was "the restored church" and towards an admittedly unique position in mainstream Christianity. As the first president of the RLDS Church who was not a direct descendant of Joseph Smith, McMurray sought to formalize changes in thinking about prophetic leadership, the historical basis of the Book of Mormon, and the concept that priesthood authority had been restored in the 1830s after centuries of apostasy. During his presidency, the church moved from closed communion to open communion, and McMurray began to open the door to priesthood ordination for non celibate gay people, something which he acknowledged was occurring anyway. A backlash on this issue forced McMurray to reaffirm the official policy of the Standing High Council, which prohibited the ordination of sexually active gays and lesbians. However, the church allowed those who were ordained to continue in priesthood office. In 1998, Gail E. Mengel and Linda L. Booth became the first two women apostles in the church. At a World Conference in 2000, the church overwhelmingly approved McMurray's proposal to change its name to Community of Christ, which was stated to more clearly define the purpose of the church. The change officially occurred on April 6, 2001. The church retained ownership of the name "Reorganized Church of Jesus Christ of Latter Day Saints" for legal and historical purposes. Also during McMurray's presidency, Community of Christ launched the Community of Christ Seminary, which focuses on practical Christian ministries taught from a progressive Christian theological viewpoint. On November 29, 2004, McMurray resigned as president, stating that he had made "inappropriate choices" and under the circumstances it would not be appropriate for him to designate a successor. The details of the reasons for his decision were said to be personal and the governing bodies of the church determined to keep them confidential. A spokesperson for the church said that the resignation was not for misappropriation of church funds or other church related issues, but of a personal nature. Also, McMurray was diagnosed with Parkinson's disease. The two remaining members of the First Presidency, Kenneth N. Robinson and Peter A. Judd, continued to function in their council's leadership role.
Стивен М. Везидің төрағалығы
Робинсон мен Джадд он екі елші кеңесінің шіркеудің басқа басшылық кворумымен бірге МакМюррейдің орнын кім алмастыратынын дұға ете отырып қарастыратынын мәлімдеді. 2005 жылы 7 наурызда он екі елші Стивен М. Везиді Құдай Мәсіх қауымының келесі пайғамбар президенті болуға шақырғанына сенімді екенін мәлімдеді. 2005 жылы маусымда арнайы Дүниежүзілік конференция өткізілді, ол Везидің бас діни қызметкерлердің президенті, пайғамбар және шіркеу президенті болуына шақыруды қолдады. 2005 жылы 3 маусымда ол осы қызметке тағайындалды және шіркеудің жетекші кворумдары, ордендері мен кеңестері туралы кеңес хаттарын ұсынды. 2005 жылы 4 маусымда Робинсон мен Дэвид Д. Шаал шіркеудің Мәсіх қауымында Президент кеңесшілері болып тағайындалды. Виазидің президенттік тұсында өткен алғашқы конференциялық уағызында шіркеу мүшелері белсенді шәкірт болуға және Мәсіхтің тыныштығының толығымен бөлісуге шақырылды. Ол мүшелерді бір-бірінен айырмашылықтарын мойындауға және теологиялық және моральдық көзқарастары мен түсініктері қаншалықты әртүрлі болса да, Мәсіхтегі бауырластар мен бауырластар деп атауға шақырды. Веазидің миссионерлік мансабы мен шіркеудің далалық қызметшісі ретінде өткен тарихы, шіркеудің бұрынғы президенттерімен салыстырғанда ерекше. Веазидің алғашқы міндеттерінің бірі - бұрынғы Дүниежүзілік конференцияларда қабылданған бюджеттің тапшылығын бағалау қажеттілігі болды. 2006 жылы 14 маусымда шіркеу шығындарды азайту және Дүниежүзілік шіркеу қызметкерлерін шіркеудің басымдықтары мен миссиясына сай келтіру үшін жаңа қызметкерлердің ұйымдық құрылымын жариялады. Бас штаб пен даладағы қызметкерлердің шамамен төрттен бір бөлігі жойылды. Вейзи 2007 жылғы Дүниежүзілік конференцияға төрағалық етті, онда оның шіркеуге берген кеңестері Дін мен Келісімдердің 163-бөлімі ретінде ұсынылып, бекітілді. Құжат көптеген тақырыптарды қамтыды, соның ішінде шіркеудің "Мәсіхтің қауымы" екендігі; "құдайлық тыныштықты қабылдауға" арналған Құдайдың шақыруы; бейбітшілікке қайшы келетін саяси, мәдени және діни үрдістерге қарсы тұру туралы шақыру; әлеуметтік ізгі хабар; экологиялық ізгі хабар; Жазбаларды дұрыс қолданбау; рухани тәрбие; шәкірттердің жомарт жауап беруі; және пайғамбарлық халық болуға шақыру. Сонымен қатар, Вези әр миссионерлік алаңда Жетпістің бір мүшесі бар Он екі кеңесінің команда мүшелеріне қадам жасады. Ол Бекки Л. Савидждің зейнетке шыққан Робинсонның орнына Бірінші Президенттіктің мүшесі болуға шақыруын ұсынды. Виази Савиджді осы лауазымға тағайындалған алғашқы әйел ретінде атап өтті және оны " шіркеу мен қоғамда тең құрмет пен мүмкіндікке жету жолындағы ұзақ сапардың тағы бір қадамы" деп таныды.
Robinson and Judd announced that the Council of Twelve Apostles, in conjunction with the church's other leadership quorums, would prayerfully consider who should succeed McMurray. On March 7, 2005, the Twelve announced their conviction that Stephen M. Veazey was called by God to be the next prophet president of Community of Christ. A special World Conference that was convened in June 2005 sustained this call of Veazey to be president of the high priesthood, prophet, and president of the church. On June 3, 2005, he was ordained to this office and submitted a letter of council to the church regarding the leading quorums, orders, and councils of the church. On June 4, 2005, Robinson and David D. Schaal were ordained as counselors to the President in the church's Community of Christ. Veazey's first conference sermon as President called upon members of the church to be active disciples and to share the fullness of the peace of Christ. He encouraged members to embrace their differences and to call each other, no matter how different in theological and moral views and understandings, sisters and brothers in Christ. Veazey's background as a career missionary and as a field minister for the church is unique when compared to that of previous presidents of the denomination. One of Veazey's first challenges was the need to assess the sustainability of deficit budgets adopted at previous World Conferences. On June 14, 2006, the church announced a new staff organizational structure designed to reduce costs and better align the World Church staff with the priorities and mission of the church. Approximately one fourth of the headquarters and field staff positions were eliminated. Veazey presided over the 2007 World Conference, where his words of counsel to the church were presented and approved as Section 163 of the Doctrine and Covenants. The document covered a broad range of topics, including the identity of the church as "Community of Christ"; the divine invitation to "receive divine peace;" the call to challenge political, cultural and religious trends that are contrary to peace; the social gospel; the environmental gospel; the misuse of Scripture; spiritual formation; the disciples' generous response; and the call to be a prophetic people. In addition, Veazey took steps to team members of the Council of Twelve with a member of the Seventy in each mission field. He presented the call of Becky L. Savage to replace the retiring Robinson as a member of the First Presidency. Veazey celebrated Savage as the first woman to serve in that office and recognized it as "another step in the long journey toward equal regard and opportunity in the church and in society."