Gender crime

Кіріспе

Гендерлік қылмыс - белгілі бір жынысқа қатысты жасалған нәфрәт қылмысы. Жыныстық қылмыстарға зорлау, жыныс мүшелерін кесу, мәжбүрлеп жезөкшелік ету және мәжбүрлеп жүктілік кіруі мүмкін. Көбінесе гендерлік қылмыстар қарулы қақтығыс кезінде немесе саяси төңкеріс немесе тұрақсыздық кезінде жасалады. Бұл қақтығыстардың кейбір мысалдары Югославиядағы азамат соғысы мен Руандадағы геноцидті қамтиды. Гендерлік қылмыстар жалпы жек көрушілік қылмыстарының бір түрі ретінде танылмайды, бірақ АҚШ-та мемлекеттік және федералды жек көрушілік қылмыстары заңдарына кіруі жиі кездеседі. Халықаралық деңгейде, соғыс кезінде жасалған гендерлік қылмыстардың көпшілігі Төртінші Женева конвенциясында көрсетілгендей соғыс қылмыстары ретінде танылады. Өкініш порнографиясы мен басқа да онлайн-әрекеттер де жеккөрушілік қылмысы деп саналады. Криминологтар сондай-ақ қылмыстың құрбандығына айналудың арнайы пәнін бастады, оны гендерлік қылмыстарға ықпал ететін көптеген негізгі факторлардың бірі деп қарастыруға болады. Мысалы, әйелдер ерлерге қарағанда таныс адамның құрбаны болу ықтималдығы жоғары, көбінесе олар бейтаныс адамның орнына таныс адамды құрбан етеді.

Гендерлік қылмыстың себептері

Көптеген факторлар гендерлік қылмыстарды қолдауға ықпал етеді. Гендерлік қатынас көптеген әлеуметтік тәжірибелерге, соның ішінде қоғамдағы билік құрылымдары мен артықшылықтарды ұйымдастыруға әсер етеді. Осылайша, гендерлік зорлық-зомбылық пен қылмыс осы тұжырымдаманың және оны қолдап отырған құрылымдардың тікелей нәтижесі болып табылады. Құрылымдық зорлық-зомбылық теңсіздікті тудыратын және нығайтатын институттардан туындайды, осылайша гендерлік қылмыстарға кеңістік береді. Бұл институттар мен олардың мұралары туралы көптеген мысалдар бар. Мысалы: христиандық елдер Канаданы өздерінің діни жолын ақтай отырып, отарлап алды. Олардың ықпалымен ел бүгінгідей ұлтқа айналды, сонымен қатар, қысымшылық жүйелер де пайда болды. Колониялық христиан халықтары Канадада капитализмді орнатуға көмектесті, ал колониялық идеалдармен бірігіп, капитализм жергілікті халықтарды, әсіресе әйелдерді қанады. Нәтижесінде, азшылық топтары оларды белсенді түрде қысымға алатын жүйеде жұмыс істеуге мәжбүр болады, олар нәсіл, жыныс және тапқа қатысты стандарттармен өлшеледі деп күтіледі, бірақ сөзсіз болмайды. Жек көрушілік қылмыстары әдетте әлеуметтік нормаларды бұзу немесе айырмашылықты түсіну негізінде жасалады, бұл адамдарды ерекше осал етеді. Мысалы, Канадада ерлер мен әйелдердің арасындағы жалақы айырмашылығы, бұл ерлерге экономикалық артықшылық береді. Ақшасы барлар көбінесе билікте болады, сондықтан олар өздерінің мүдделерін қорғауға тырысады, ал ақшасы жоқтар назардан тыс қалады. Жұмыста үздік болу үшін немесе бірдей лауазымға ие болу үшін ақы төлеудің орнына ерлерге олардың жынысына байланысты көбірек ақы төленеді, бұл әйелдердің қоғамда табысқа жетуін қиындатады және олардың жыныстық қылмыстың құрбаны болуы мүмкін жағдайларға түсуіне әкеп соғады. Бұл гендерлік түсініктер ерлер мен әйелдер арасында әртүрлі күтілетін мінез-құлыққа әкеледі. Ерлер мен әйелдер әлеуметтік салада бөлек, әйелдер саласы көбінесе үй шаруасына байланысты, ал ерлер үйден тыс жұмыстарды атқарады. Бұл сфералар еркектік пен әйелдік идеалдарымен құрылып, жыныстар арасында ажырым тудырады. Кейін ерлер агрессивті және күшті болуы керек, олар қалаған нәрселерін алады, әсіресе жыныстық, гендерлік зорлық-зомбылық пен қылмыстың үлкен мөлшеріне ықпал етеді. Нәтижесінде, 1970-ші жылдары әйелдер көбінесе үйде, өнім пайдаланушылар ретінде және ер адамдарға бағынышты ретінде суреттелген. Феминизмнің екінші толқынының мақсаты - әйелдерге қатысты зорлық-зомбылықты тоқтату, жұмыспен қамту, құқық, үкімет және білім беруде теңдікке қол жеткізу. Бұл баяндамада әйелдерді қысымға алған қоғам институттарын жақсарту, әйелдерге көбірек дербестік, саясаттағы әйелдердің қатысуы, жалпыға бірдей бала күтімі және жалақы айырмашылығын жақсартуға баса назар аударылды. Көбінесе зорлық-зомбылық аталмаған мәселе болды, және әйелдер оны лайық деп ойлайтын нәрселер жасады деп сенді, олар киім киюімен, сөйлеуімен немесе егер олар серіктестерін қозғайды деп ойласа. Осыған жауап ретінде әйелдерді зорлау мен жыныстық зорлық-зомбылыққа қарсы "Түнгі шерулерді қайтарып ал" акциясы ұйымдастырылды. Бұл жоспарда сонымен қатар екі ата-ананың де босану демалысы, ата-аналық жәрдемақылар, Қарулы Күштердегі барлық жұмыс орындарын әйелдерге ашу, әйелдер үшін жұмыс кедергілерін жою және олардың қатысуын жақсарту, әйелдер үшін федералды оқыту бағдарламаларын ұсыну, тең жалақыны жүзеге асыру, заң шығаруда сексистік емес тілді қолдану және әйелдердің денсаулық сақтау зерттеулерін қаржыландыру туралы ұсыныстар бар. Бұл әйелдерге баратын орын беру арқылы гендерлік қылмыстар, әсіресе әйелдерді өлтіру деңгейін төмендетті. Бір зерттеуде әйелдерді зорлау жиі бір ғана оқиға емес екені анықталды, ол бірнеше рет орын алады, бұл әйелдің қашып құтылудың жолын таппағанда ақыр соңында кісі өлтіруге әкелуі мүмкін. Канаданың құқықтары мен бостандықтары туралы жарғының 28-бабында гендерлік теңдік туралы айтылған және 1982 жылы күшіне енді. 1985 жылы C 31 заң жобасы Үндістан заңына өзгерістер енгізді және егер олар неке арқылы жоғалтса, жергілікті әйелдерге мәртебесін қайта алуға мүмкіндік берді. 1980-ші жылдардың аяғындағы феминизм аясында түсті әйелдердің дауыстары үндетіліп, қысымның қиылысқан қолданылуы әйелдер көретін проблемаларға ықпал еткенін түсінді. Тек патриархатқа ғана емес, қоғамның үлкен құрылымдарына да назар аудару керек еді.

Many factors contribute to the framework that supports gendered crimes. Gender influences multiple social practices, including the organization of power structures and privilege in society. Thus, gendered violence and crime is a direct result of this concept and the structures that support it. Structural violence derives from institutions that create and intrench inequality, thus providing a space for gender crimes. There are many examples of these institutions and their legacies. For example: Christian nations colonized Canada, justifying their actions with their religion. Their influence developed the country into the nation it is today, but also created oppressive systems. The colonizing Christian nations helped to set up capitalism in Canada, and combined with colonial ideals, capitalism oppresses Indigenous peoples, especially women. As a result, minority groups are forced to function under a system that actively oppresses them, with standards regarding race, gender, and class that they are expected to measure up to but inevitably do not. Hate crimes are usually committed based on a perceived difference or violation of social norms, making these people especially vulnerable. One example is the pay gap between men and women in Canada, which provides men with an economic advantage. Those with money often hold power, so they keep lobbying for their own causes while those without money are ignored. Instead of being paid for excelling at the job or holding the same position, men are paid more based on their gender, making it more difficult for women to succeed in society, and more likely for them to be placed in situations where they can become victims of gender crime. These notions of gender lead to different expected conduct between men and women. Men and women occupy separate social spheres, with women's sphere being largely related to domestic activities, while men handle work outside of the home. These spheres are created by ideals of masculinity and femininity, creating a separation between the genders. Narratives then arise that men should be aggressive and strong, taking what they want, especially sexually, contributing to the large rates of gender violence and crime. As a result, in the 1970s women were often seen portrayed in the home, as product users, and submissive to men. The goals of second wave feminism were to gain equality in employment, law, government, and education, as well as ending violence against women. This report focused on improving the institutions of society that were oppressing women, achieving more autonomy for women, female presence in politics, universal childcare, and improving the wage gap. Violence was often an unnamed issue, and it was widely believed that women were doing something to deserve it, whether that be the way they dressed, spoke, or if they were thought to provoke their partner. In response, Take Back the Night Marches were on the rise, in order to protest sexual violence and rape of women. Contained in this plan also were recommendations of maternity leave for both parents, parental benefits, opening all jobs in the Armed Forces to women, eliminating job barriers for women and improving their participation, providing federal training programs for women, pursuing equal pay, using non sexist language in lawmaking, and giving funding to women's health research. This lowered the rates for gender crimes, particularly femicide, by providing women with a place to go. A study found that abuse of women often is not an isolated incident, occurring more than once, which can lead to an eventual homicide when a woman has no way to escape. Section 28 of the Canadian Charter of Rights and Freedoms outlined gender equality and was put into effect in 1982. In 1985, Bill C 31 amended the Indian Act and allowed Indigenous women to regain status if they had lost it through marriage, addressing some issues that disadvantaged Indigenous women. In the context of feminism of the late 1980s, it was realized that women of colour's voices had been silenced, and that intersectional applications of oppression also contributed to the problems women were facing. It was not just the patriarchy, but also large structures of society that needed to be focused on.

1990 жылдар

1990 жылдары феминизмнің үшінші толқыны болды, бұл түсті әйелдерді суретке әкелген және нәсілдік әйелдер, яғни нәсіл, тап және жыныстық қатынас сияқты нәсілдік әйелдер алдындағы мәселелерді қолға ала бастаған. Үшінші толқын феминизм мақсаттарын түсіну және аяқтау үшін көп қиылысқан тәсілді қолданды. Қиындыққа төтеп беру және өз тәжірибелерін бөлісу туралы оқиғалар топты біріктірді және басқаларды қолдауды сезіндірді. Жұмыс істейтін әйелдердің балалы болуы, балалы болғанға дейін сенімді мансапқа ие болуы, балалы болғаннан кейін тез жұмысқа оралуы мүмкін болса да, олар әлі де жалақы айырмашылығына тап болды. Гендерлік зорлық-зомбылық пен қылмысқа қарсы күресу үшін 16 күндік белсенділік гендерлік зорлық-зомбылыққа қарсы дауыс беру және гендерлік зорлық-зомбылықты жоюға деген міндеттемелерді қайталау үшін жасалды. 1993 жылы БҰҰ әйелдерге қатысты зорлық-зомбылықты жою туралы декларацияны қабылдады, зорлық-зомбылықты теңдік пен бейбітшілікке кедергі ретінде таныды және онымен күресуді бастады. Сонымен қатар, 1999 жылы әйелдерге қатысты зорлық-зомбылықты жоюдың халықаралық күні жарияланды. "Мен де" қозғалысы 2006 жылы басталды, бұл жыныстық зорлық-зомбылық жағдайларын бастан өткергендерге қолдау көрсету және аман қалғандардың дауыстарын есту үшін алаң жасау. Алайда, әлі де жұмыс істеу керек, өйткені жыныстық зорлау әлі де Канададағы бірден-бір төмендеуі жоқ зорлық қылмыстардың бірі болып табылады. 1998 жылы әйелдер ерлерге қарағанда сағатына 5,17 доллар аз табыс табады, ал 2018 жылы ерлерден 4,13 доллар аз табыс табады. Бұл олардың жұмыста белсенділігі мен білім алуда жетістіктерінің артуына байланысты. Бұл айырмашылық азайып бара жатқанмен, оның болуы жұмыс әлі де аяқталмағандығын көрсетеді. Әйелдер ерлерге қарағанда жыныстық зорлық-зомбылыққа көп ұшырайды және мұндай зорлық-зомбылық бірнеше рет орын алады. Канадада 24 жасқа дейінгі әйелдер арасында зорлық-зомбылық қылмыстарының саны Оңтүстік Канадаға қарағанда Солтүстік Канадада үш есе жоғары болды. Солтүстік Канадада жас әйелдер ерлерге қарағанда екі есе көп шабуылға ұшырады. Сонымен қатар, 2020 жылы әйелдер ерлерге қарағанда жұбайының өлтіру ықтималдығы сегіз есеге жоғары болды. COVID пандемиясы әйелдерді өлтірудің де өлім-жітіміне әкелді. 2001 жылдан бері әйелдерді жыныстық қатынаспен байланысты өлтіру деңгейі төмендеді, бірақ пандемия кезінде 2020 және 2021 жылдар аралығында деңгей 14% -ға өсті. Пандемия кезінде әйелдерге қатысты зорлық-зомбылық көбейді, себебі зорлаушылар үйде көп уақыт бола алды, зорлаушылар стресске ұшырап, әйелдерге ашуланды, ал оқшаулау кезінде есірткі тұтынудың өсуі болды. Шын мәнінде, әйелдерге қатысты зорлық-зомбылық пен қылмыстар дағдарыс кезінде көбейеді. 2022 жылға қарай Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының зерттеулері әйелдердің 25-33% өмірінде зорлық-зомбылық көрінісін көретінін көрсетті. Канадада кең таралған әйелдерге қарсы зорлық-зомбылық қылмыстарының қиылысқан мысалы - өлтірілген және жоғалған жергілікті әйелдер. Халықтың 5% -ын құраса да, 2021 жылы гендерлік қылмысқа ұшырағандардың 21% -ы жергілікті тұрғындар болды. Қорытынды баяндамада қоғамдағы институттардың түпкүлдіктердің құқықтарын бұзуы түпкүлдік әйелдердің көптеп шабуылға ұшырауына әкеп соқты, сондай-ақ зорлық-зомбылықты тоқтатуға көмектесетін әлеуметтік және құқықтық өзгерістерді талап етеді. Олардың әділдікке шақырулары ұрпақаралық жарақаттарды, сондай-ақ әлеуметтік және экономикалық шеттетуді қамтиды. Көмек көрсету, білім беру, сот жүйесіне жүгіну, жергілікті халықпен жұмыс істеу және гендерлік зорлық-зомбылықтың алдын алатын әлеуметтік инфрақұрылымды іске асыру - бұл жоспардың негізгі тұстары. 1970 жылдан бері алға жылжу жасалса да, гендерлік қылмыстар мен зорлық-зомбылықты жою - бұл шынымен де сапар, және оған байланысты мәселелерге әлі күнге дейін назар аудару керек. Талдаудан көрініп тұрғандай, жалақы айырмашылығының сақталуы және феминизмнің бірнеше толқынының қажеттілігі әйелдерді қанаушы әлеуметтік құрылымдар әлі де жойылмағандығын дәлелдейді. Сонымен қатар, Канадада бүгінгі күні гендерлік қылмыстар мен зорлық-зомбылыққа қатысты, әсіресе жергілікті әйелдерге қатысты, өткен проблемалар шешілгенімен, қазіргі проблемалар әлі де белсенді назар аударуды қажет етеді.

The 1990s were swept by 3rd wave feminism, a revolution of the concept that brought women of colour into the picture and began to undertake issues that faced racialized women such as those coupled with race, class, and sexuality. Third wave feminism took a more intersectional approach in order to understand and complete its' goals. Stories of perseverance through violence and sharing their experiences united the group and made others feel supported. and even though women in the workforce were more likely to have less children, have a secure career before having children, and return to work more quickly after having children, they were still facing a gap in wages. To fight against gender based violence and crimes, the 16 Days of Activism Against Gender based Violence was developed, to make voices heard and reaffirm the commitment to ending gender violence. In 1993, the UN adopted the Declaration on the Elimination of Violence against Women, recognizing the violence as an obstacle to equality and peace, and set out to combat it. Additionally, in 1999 the International Day for the Elimination of Violence Against Women was designated. The Me Too Movement was launched in 2006, as a way to support those who had gone through instances of sexual violence and providing a platform for the voices of survivors to be heard. However, there is still work to be done because sexual assault is still one of the only violent crimes in Canada that is not declining. In reference to wages, on average, in 1998 women made $5.17 less an hour than men, while in 2018 they make only $4.13 less than their male coworkers, which can be attributed to their increased involvement in work and achievements in education. While this gap is narrowing, its' presence shows that the work is still not done. Women are still more likely than men to be sexually assaulted, and have multiple instances of this assault. In Canada, the violent crime rate for women 24 and younger was three times higher in Northern Canada compared to Southern Canada. Within Northern Canada, young women were targeted twice that of young men. Additionally, in 2020, women were eight times more likely to be killed by a spouse than men were. The COVID pandemic also caused a spike in the rates of homicides of women. The rates of gender related homicide of women have declined since 2001, but during the pandemic between 2020 and 2021 the rates increased by 14%. Violence against women skyrocketed during the pandemic because abusers could stay at home more, abusers were stressed and took it out on women, and there was increased substance consumption during isolation. In fact, violence and crimes against women tend to increase during crisis in general. As of 2022, research from the World Health Organization has also shown that 25 to 33% of women will experience some time of violence in their life. An intersectional example of violent crime against women prevalent in Canada are the Murdered and Missing Indigenous Women. Despite making up only 5% of the population, 21% of gender related homicide victims were Indigenous in 2021. The final report finds that Indigenous rights violations caused by the institutions in our society have led to the massive amount of Indigenous women being targeted, and calls for social and legal change to help end the violence. Their calls to justice include addressing intergenerational trauma as well as social and economic marginaization. Support in the form of empowerment, prevention in the form of education, addressing the justice system, working with Indigenous people, and implementing social infrastructure that prevents gender based violence are all pillars of this plan. Although progress has definitely been made from the 1970s, the elimination of gender crimes and violence is truly a journey, and there are still issues surrounding it that need to be focused on today. As seen through the analysis, the persistence of the wage gap and the need for multiple waves of feminism proves that societal structures oppressing women have not yet been dismantled. Additionally, the issues seen today in Canada pertaining to gender crimes and violence, especially against Indigenous women show that although past issues may have been solved, the present ones still require active attention.