Кіріспе

Gaiety Theatre in London Бұрынғы Вест-Энд театры, Лондон, Англия Геити театры - Лондонның Вест-Энд театры, Оллдвичтің шығыс жағында орналасқан. Театр алғаш рет 1864 жылы Лицей театрының бұрынғы орнында Strand Musick Hall ретінде құрылды. 1868 жылы ол Гаити театры деп аталып кетті және алдымен музыка залы, содан кейін музыкалық бурлеск, пантомима және оперетта қойылымдарымен танылды. 1868 жылдан 1890-шы жылдарға дейін ол қазіргі заманғы музыкалық комедияның дамуына үлкен әсер етті. Джон Холлингсхедтің басқаруымен 1886 жылға дейін театр W. S. Гилберттің "Робърт шайтан" спектаклімен алғашқы табысқа жетті, содан кейін көптеген опералар мен әдеби шығармалар барлескесі болды. Көптеген қойылымдарда Нелли Фаррен ойнады. Холлингсхедтің театрда жасаған соңғы қойылымы - бурлесктік "Жазғы Джек Шепард" (1885-86), онымен бірге оның мұрагері Джордж Эдвардс шығарған. Эдвардстың алғашқы "Дороти" атты қойылымы ұзақ уақыт бойы хитке айналды. 1880 және 90-шы жылдары театр театрдың музыка директоры Вильгельм Мейер Лутцтің бірнеше бурлесктерімен, соның ішінде Faust up to Date (1888), Carmen up to Data (1890) және Cinder Ellen up too Late (1891) фильмдерімен сәтті болды. 1890 жылдары театр Лондонда музыка театрының жаңа стилін енгізді, қазір ол Эдвард музыка комедиясы деп аталады. Бұл шоуларда Gaiety Girls деп аталатын әйел бишілер жұмыс істеді және Лондонның басқа театрларында еліктеуге шабыттандырды. Бұл жанрда табысты болды "Шоп қыз" (1894), содан кейін көптеген "қыз" тақырыпты музыкалық қойылымдар болды. Ғимарат 1903 жылы қиратылды, ал театр Олдвич пен Странд бұрышында қайта салынды. Кейіннен тағы да көп мюзикл қойылды. Эдвардс 1915 жылы қайтыс болғаннан кейін, Роберт Эветт театрдың басқаруын қолға алды және көптеген жетістіктерге қол жеткізді, атап айтқанда Теодор & Co (1916) және Going Up (1918). 1939 жылы театр қайта жөндеуден өтіп, екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бос тұрды. Ғимарат әуе шабуылдары кезінде қатты зақымдалған және 1956 жылы қиратылғанға дейін бос тұрды.

Басталуы

Театр акционерлік қоғам қаржыландырып, 1864 жылы Басет пен Килинг Strand Music Hall ретінде салған. Бұл үлкен театр 2000 орындыққа ие. Басқа көптеген музыка залдарынан айырмашылығы, иелері залда темекі шегуге және ішімдікке тыйым салуға шешім қабылдады, ал бұл іс-шаралар көршілес салондарда орналастырылды. Оны театр сәулетшісі С. Дж. Фиппс жобалаған, ол сонымен қатар Дублиндегі Гаити театрын (1871) жобалаған. Ғимаратта мейрамхана жұмыс істеді, қонақтар шоуды көрер алдында тамақтанып, сырттағы ауа райы туралы уайымдамай, тікелей өз орындарына бара алады. Гаити театры 1868 жылы 21 желтоқсанда "Карточкаларда" және бірнеше серіктік шығармалармен, соның ішінде У. С. Гилберттің "Роберт дьявол" операсының бурлеск түрінде ойнаған табысты "Роберт шайтан" спектаклімен ашылды. Театр 1868 жылдан 1886 жылға дейін Джон Холлингсхедтің басқаруымен бурлеск, салт-дәстүр, континентальдық оперетта және жеңіл комедияның орындалуы болды, оның ішінде Жак Оффенбахтың бірнеше опереттасы және театрдың музыка директоры Вильгельм Мейер Лютцтің музыкалық бурлесктері. Гилберт 1869 жылы театр үшін "Ескі музыка" деп жазды. Нелли Фаррен көп ұзамай театрдың барлық бурлесктердегі "басты жігіт" жұлдызына айналды және басқа комедияларда ойнады. Ол және комик Фред Лесли 20 жылдан астам уақыт бойы театрдың жұлдызы болды, бұл кезеңнің көп бөлігінде Эдвард Терримен бірге болды. Күйеуі Роберт Сутар актер, сахна менеджері және театрдың жазушысы болды. Гаитидегі әдеттегі кешке үш актілі комедиялық пьеса, драмалық интерлюдия, музыкалық экстраваганса, сонымен қатар балет немесе пантомима (арлекинада дәстүрінде) кіруі мүмкін. Мұндай төрт сағаттық билеттер кезінде тұрақты меценаттар бағдарламадағы бір нәрсені тастап, театрдың сәнді мейрамханаларының бірінде тамақтануға, бильярд ойнауға немесе оның бірнеше барларының бірінде су ішуге болады. Ол Бусиконың "Дон Цезарь де Базанды" "Кішкентай Дон Цезарь де Базан" деп өзгертті. 1870-ші жылдардың соңында театр сахнасына алғаш рет электр жарығын орнатты. 1880 жылы 15 желтоқсанда театр Хенрик Ибсеннің драмасының алғашқы ағылшын тіліндегі үлкен адаптациясын Quicksands ұсынды. Оны В. Х. Вернон Ибсеннің "Қоғамның тіректері" романыннан алған. Луц пен Роберт Ристің "Қырқ қарақшы" нұсқасы 1880 жылы (осы оқиғаның 1878 жылы қайырымдылық өндірісінен кейін) және Аладдин 1881 жылы орындалды. 1883 жылы Ф.С. Бернанд "Тыңдау" әніне "Ариэль" атты театрлық көркем нұсқасын жазды. Галатея немесе Пигмалион кері бұрылған тағы бір 1883 жылғы бурлеск. Холлингсхедтің театрда жасаған соңғы қойылымы - бурлесктік "Жазғы Джек Шепард" (1885-86), онымен бірге оның мұрагері Джордж Эдвардс шығарған. Холлингсхед өзін "аяқ, қысқа көйлек, француз адаптациясы, Шекспир, дәм және музыкалық көзілдіріктер сатушы" деп атады.

Эдуардтың жылдары

Эдвардс алғашқы қойылымы Дороти болды. Дороти өзін комикалық опера деп атаса да, сол дәуірдегі британдық музыкалық шығармалардың көпшілігі сияқты бурлеск, пантомима немесе төмен фарс емес, Дороти америкалық дуэт Харриган мен Харттың Бродвейде қолданатын кейбір элементтерін кіріктірді. Эдвардс бұл қойылымды сатып жіберді, бірақ ол музыка сахнасында бұрын-соңды болмаған ең ұзақ уақытқа созылған хитке айналды. Содан кейін Эдуард театрды тағы жарты онжылдыққа бурлескке қайтарып берді. Алайда, 1860 және 1870 жылдары бурлесктер бір сағаттың ішінде орындалатын бір актті қойылымдар болды және олар көрермендер оңай танитын танымал әндердің, опера арияларының және басқа да музыканың пародиялары мен пастиктерін қолданды. Эдвардс форматын кеңейтіп, негізінен Мейер Латц құраған бастапқы ұпайларды қосты, ал шоулар толық екі немесе үш актілік форматқа дейін кеңейтілді. Бұл "жаңа бурлесктер" кішкентай Джек Шепард (1885), Монте-Кристо-младший (1886), Мисс Эсмеральда (1887), Фауст күніне дейін (1888), Рю Блас және Блазе Руэ (1888), Карменге дейін (1890), Адриан Росс пен Дж. Джон Д'Обан театрдың балет шебері болды және 1868 жылдан 1891 жылға дейін Gaiety бурлесктері мен басқа да шығармаларды хореографиялады. Комедияшы Э. Дж. Лоннен Гайтиге Лутстың көптеген бурлесктері үшін қосылды. Алайда, бұлардан кейін бурлеск дәуірі аяқталып, Нелли Фаррен мен Фред Лесли зейнеткерлікке шыққаннан кейін, ол негізінен аяқталды. Жанна д'Арк үшін Эдвардс жас жазушы Адриан Росты жалдаған болатын, ол одан кейін Доротиге ұқсас, аздап жұмсақ, күлкілі шығарма жазды, аздап сюжетпен, ақылды сөздері бар әндерге назар аударды, қалада (1892), сәнді киімдер мен қалалық, тапқыр әзіл-оспақпен. Эдвардс сондай-ақ Иван Кэриллді Гаитиде композитор және музыкалық директор ретінде жұмысқа алды және көп ұзамай Кэриллді Оуэн Холл, Гарри Гринбанк, Росс және Лайонель Монктонның жазу тобымен біріктірді. Эдвардс және оның командасы Доротиге ұқсас музыкалық шоулар сериясын жасады, бірақ оның жеңіл, жеңіл стилін бір қадам алға жылжытты. Бұл шоуларда сәнді кейіпкерлер, әуенді музыка, романтикалық әндер, ақылға қонымды әзіл-ойнақтар және әдемі билер болды. Біріншісінің табысы, "Гейти қыз" (1893), басқа театрларда ойнаған, Эдвардс өзінің таңдаған жолын бекітті. Келесі екі онжылдықта "қыздар" мюзиклдері Гаити театрын толтырды, соның ішінде "Дүкене қызы" (1894), "Менің қызым" (1896), "Цирк қызы" (1896) және "Қосық қыз" (1898) сияқты атаулар бар. Бұл мюзиклдерді басқа театрлар да қолданған. "Гейти" шоуларының ерекше қызығы - би билеген әдемі "Гейти" қыздары болды. Бұл қыздар сәнді, нәзік, корсет киген, бурлесктегі актрисалардан айырмашылығы. Гайти қыздары сыпайы, әдепті жас әйелдер болды және олар танымал тартуға және идеалдық әйелдіктің символына айналды. Кейбіреулері танымал актрисалар болды. Джордж Эдвардс шоуларында өнер көрсеткен жас әйелдер соншалықты танымал болды, "Стедж Дор Джонни" деп аталатын бай мырзалар оларды кешкі асқа шығарып салуға үміттеніп, сахна есігінің сыртында күтетін. Кейбір жағдайларда қоғамға, тіпті дворяндарға үйленудің салдары болды. Эдуардс Романоның "Странд" ресторанымен қыздарына сол жерде жартылай бағамен тамақтануға келісім жасады. Бұл қыздарға жақсы әсер қалдырды және Романоны Лондонның түнгі өмірінің орталығы етті. Ғимарат 1903 жылы Шығыс Страндтың жолдарын кеңейту және жаңа Aldwych Kingsway жолдарын дамыту аясында қиратылды, ал Эдвардс тез арада Aldwych және Strand бұрышында Жаңа Гайти театрын салдырды. "Орхидея" (1903) жаңа театрды ашты, содан кейін "Жазғы тауық" (1905), "Готтенбергтің қыздары" (1907), "Біздің мисс Гиббс" (1909), "Пегги" (1911), "Күн сәулесі" (1912), "Фильмдегі қыз" (1913), "Адель" (1914), "Қыздан кейін" (1914) фильмдері жарық көрді. Мүмкін, "Gaiety" әйгілі болған "қыз" мюзиклдерін теңестіру үшін Эдвардс "Жолаушы жігіт" (1900), "Торадор" (1901, Герти Милларды таныстырған), "Екі әдепсіз жігіт" (1906), "Жаңа Алладин" (1906), Гавана (1908) сияқты "бала" тақырыпты мюзиклдердің сериясын ұсынды. Кейін Джордж Гроссмит, Дж. және Эдвард Лориллард театрларда бірқатар табысты қойылымдар шығарды, соның ішінде Tonight's the Night (1915) және Theodore & Co (1916). Осы танымал мюзиклдердің көбісі Гаитиде өткеннен кейін британдық провинцияларда да, халықаралық деңгейде де гастрольдерге шықты. Леопольд Венцель Эдвард дәуірінде театрдан 1913 жылы кетіп, дирижерлік етті.

Кейінгі жылдары және өлімі

Эдвардс 1915 жылы қайтыс болды, оның мүлкі қарыз болды және театр (сонымен қатар Эдвардстың басқа театрлары, соның ішінде Дейли театры) бұрынғы D'Oyly Carte Opera Company жетекші тенор Роберт Эветттің қолында болды. Мануэль Клейн 1915 жылдан бастап бірнеше жыл бойы Гаитиде музыка директоры болды. Эветттің басқаруымен театр тағы бір хитпен өркендеді, Going Up (1918), содан кейін The Kiss Call (1919) және Faust on Toast (1921). 1922 жылы Эветт Гаитидің "Кэтрин" және "Соңғы вальс" шығармаларын шығарды, оның авторларының бірі болды. Сол жылы француз сұлулығы Аньес Сурэ басты рөлді сомдаған "Pins and Needles" ревюсі ашылып, Нью-Йорктегі Шуберт театрына ауысудан бұрын тоғыз ай бойы жарық көрді. 1924 жылы Эветт "Біздің Нелл" атты "Біздің Пег" атты қайта қаралған нұсқасын шығарды. Мюзиклдер Гаитиде жалғасты. 1929 жылы театрда Сирил Ричард пен Мэдж Эллиотт ойнаған Стэнли Лупино мен Артур Ригбидің "Сүйіспеншілік өтірігі" атты спектаклі табысты болды. 1930 жылдары театрда композитор және пианист Билли Майерлдің "Спортивная любовь" (1934) сияқты шығармалары ойнатылды, сонымен қатар Лупиномен бірге 302 спектакль өткізілді. Театрда соңғы қойылым 1939 жылы "Жұмысшы көтеріліс" атты фарс болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бос тұрған ғимарат әуе шабуылдары кезінде бомбалау нәтижесінде одан әрі зақымдалды. 1946 жылы Гайетти театрының қабығын Лупино Лейн 200 000 фунтқа сатып алды. Ол театрды қайта тұрғызу және оны қайтадан музыкалық комедияның орталығы ету ниетімен жасалды. Қалпына келтіру жұмыстары басталса да, құрылымдық проблемалар күтілгеннен нашар екені анықталды және жұмыс тоқтатылды. Ғимарат тағы да сатылды, нәтижесінде ол 1956 жылы қиратылды және оның орнына кеңсе құрылысы салынды. 2006 жылдан бастап бұл жерде жаңа сәнді қонақ үй, Foster & Partners жобалаған Silken Hotel салынып жатыр. Соңғы жағынан, ескі мейрамхананың қабырғаларының бірі, мұражай статусына ие, барлық жаңа дамуға қосылды. Алайда, қонақ үйдегі жұмыстар 2008 жылы құрылысшылар банкротқа ұшыраған кезде тоқтатылды.