Lalit Kala Akademi

Кіріспе

Үндістанның ұлттық көркемсурет академиясы Лалит Кала Академиясы немесе Ұлттық өнер академиясы (LKA) - Үндістанның ұлттық көркемсурет академиясы. Бұл 1954 жылы Үндістан Үкіметі тарапынан ел ішінде және одан тыс жерлерде Үндістан өнерін түсінуді насихаттау және тарату үшін Нью-Делиде құрылған дербес ұйым. LKA стипендиялар мен стипендиялар бағдарламасын ұсынады, сондай-ақ Үндістан мен шетелде көрмелерді демеушілік етеді және ұйымдастырады. Ол екі тілде журнал шығарады. Оны Орталық мәдениет министрлігі қаржыландырады. Оның штаб-пәтері Нью-Делидегі Ферозшах жолындағы Равиндра Бхаванда орналасқан.

Тарих

1947 жылы тәуелсіздік алғаннан кейін ұлтшылдық қозғалысының көшбасшылары мәдениеттің өзара қарым-қатынас құралы ретінде құндылығын және оның тек қана үндістандық өзіндік ерекшеліктерін қалыптастырудағы маңыздылығын ғана емес, сонымен қатар басқа да өнер түрлері ұлттық бірлікті алға жылжытатын өзара қарым-қатынас аясын құруды да түсінген. Ұлттың мәдени қайта құрылуы мемлекеттің институционалдық инфрақұрылымы арқылы жүзеге асуы қажет деп саналды. Мемлекеттік қолдау өнерге емес, көркемөнерпаздарға бағытталған, олар көркемөнерін өздерінің табиғи ортасы мен инфрақұрылымы арқылы жүзеге асыра алады. Нарықтық жағдайларға байланысты қолдау бағдарламасын өзгерте алатын жеке мекемелерден айырмашылығы, Л.А.А. әр түрлі өнер түрлерін қолдауды көздеді: студиялық, эксперименталды, даму, халықтық және тайпалық. Үндістанның ұлттық мұрасын құрастыруда ежелгі, ортағасырлық, сондай-ақ заманауи ұрпақтар ескерілуі керек еді. Антиколониалды тәуелсіздік қозғалысы салдарынан қазіргі заманғы өнердің дамуы қазіргі заманды мұрагерлік, жергілікті өткенмен байланыстыратын негізгі ағымдардан пайда болды. Өнер тарихшысы Партха Миттер Үндістандағы қазіргі заманғы өнер "колониалды үстемдік пен ұлттық өзін-өзі бейнелеу" арасындағы өзара әрекеттесу мен сүрінулер арқылы дамыды деп дәлелдеді. Батыс "басқа" колониялық кездесуден пайда болған, қол жетімді нұсқалар колониялық идеологиялар мен колониялық өнер институттарының шегінде болды. Ануба Мехта Гандидің қозғалысы әлеуметтік емес, саяси қозғалыс болғанын айтады. Суретшілердің тікелей қатысы бар бірнеше кезең болды. Ең бастысы, Нандал Боздың қатысқан сәттері болды. 1920 жылдан бастап кейбір көркемсурет көрмелері Үндістан ұлттық конгресінің сессияларымен тұспа-тұс келді. 1936 жылы Нандал Бос Гандидің шақыруына жауап беріп, ХІҰ-ның Лакхнау сессиясында Үндістан өнерінің көрмесін ұйымдастырды. Бұдан кейін Үндістан өнерінің үздіксіз тарихының көрмелерін орналастыру жобасы маңызды болды. 1937 жылы Махараштарадағы Файзпурдағы бүкіл Конгресс қалашығы көрнекті заманауи суретшілермен идеологиялық мәлімдеме ретінде жобаланды. 1938 жылы Харипурадағы ИНК павильондарын Нандалал Бос бастаған Шантиникетанның суретшілері безендірді. "Халық" өнерінен стильдік шабыт алып, тақырып ауыл өмірі мен қарапайым адамдар болды. Бұл Үндістанның заманауи өнер тарихындағы маңызды сәт болды, өйткені ол халықтық афинитетті ұстанады, бұл ойлау мен техникалық ауқымын атап көрсеткен сияқты, батыс академизмінен гөрі бай көрнекті сөздікке ие болды. Бұл өнерді танымал жандар да, қарапайым адамдар да жақсы көреді. Бұл колониалды өнер институтына қатаң қарсылық білдіретін ұлттық альтернатива болды. Үндістан суретшілерінің батыс өнер түрлеріне берген көптеген жауаптары катализаторлық күш ретінде қызмет етіп, қазіргі заманғы Үндістан өнерінің ерекшеліктерін зерттеудің негізін қалады. Осы мақсатпен 1954 жылы құрылған "Лалит Кала Академия" атты академия да осы мақсатты қолға алды.

After achieving independence in 1947, the leaders of the nationalist movement realised the value of culture as a vehicle of interaction and its importance in shaping not only the Indian identity on its own, but also carving out a sphere of interaction where other art forms would further the cause of national unity. It was seen necessary that a cultural reorganisation of the nation should come through the institutional infrastructure of the state. The state patronage was not for the art, but for the artists, who using the physical environment and infrastructural facilities provided to them could carry on with their art. Unlike private institutions which could change their program of support depending on market conditions, the Lalit Kala Akademi sought to support all forms of art — studio, experimental, developmental, ‘folk’, and ‘tribal’. In constructing a national heritage of India, — ancient, medieval, as well as modern lineages were to be taken into account. In the wake of the anti colonial independence movement, the developments in Modern Art drew from the underlying currents that linked modernity with an inherited, indigenous past. The art historian Partha Mitter, has argued that Modern Art in India developed through a series of interactions and frictions between "colonial hegemony and national self image". Emerging out of the colonial encounter with the Western "other", the options available were within the confines of colonial ideologies as well as colonial institutions of art. Anubha Mehta notes that the Gandhian movement was a political one, and not a social one. There were only a few phases when the artists were directly involved. Most important was the moment of Nandalal Bose's involvement. From 1920, some occasional exhibitions of paintings coincided with the sessions of the Indian National Congress. In 1936, Nandalal Bose responded to Gandhi's summons to organise an exhibition of Indian art at the Lucknow session of the INC. From hereon, the project of placing exhibitions of a continuous history of Indian art became important. In 1937, the entire Congress township at Faizpur in Maharashtra was designed as an ideological statement by prominent Modern artists. By 1938, the INC pavilions at Haripura were decorated by artists from Shantiniketan led by Nandalal Bose. Drawing stylistic inspiration from ‘folk’ art, the subject matter was rural life, and ordinary people. This was an important moment in India's history of Modern Art as it revelled in the affinity with folk, which seemed to underline an imaginative and technical range that had a richer visual vocabulary that of Western Academism. This art made to appeal both to the connoisseur and the common man. This came to be the nationalist alternative that was firmly in opposition to the colonial art establishment. The multiplicity of responses of the Indian artists to western modes of art served as a catalytic force and created a foundation for exploring what could be the specific Indian character of modern Indian art. This very cause, of the Indian character, was taken up by the Lalit Kala Akademi when it was established in 1954.

Оқиғалар

2014 жылдың 16 қыркүйегінде Лалит Кала Академиясының 60 жылдығы "Дели рухы" атты іс-шарамен атап өтілді.

Ұлттық өнер сыйлығы

Ұлттық өнер сыйлығы - Лалит Кала Академиясы беретін Үндістан мен Азиядағы сыйлықтардың бірі. Бұл марапаттарда жүлдегерге тақтайша, шаль және 1 мың рупия беріледі. Қаран Гера - Лалит Кала Академия сыйлығын алған ең жас өнерпаздардың бірі.