Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1959 жылы Эрик Фрэнк Расселдің "Next of Kin" романы, сонымен қатар "Space Willies" деп те аталады, бұл ағылшын жазушысы Эрик Фрэнк Расселдің ғылыми-фантастикалық комик романы. Бұл - ғарышкерлерге қарсы бір адамдық психологиялық соғыс операциясын сәтті жүргізген әскери адамының оқиғасы, олармен адамдар мен одақтас нәсілдер соғысып жатыр. Ол 1959 жылы "Next of Kin" деген атпен жарық көрді. Романдық нұсқасы 1956 жылы Astounding Science Fiction журналында "Plus X" деп жарияланды, содан кейін 1958 жылы ACE Books журналы The Space Willies деп кеңейтілген түрде жарияланды.
1959 novel by Eric Frank Russell
Next of Kin, also known as The Space Willies, is a science fiction comic novel by English writer Eric Frank Russell. It is the story of a military misfit who successfully conducts a one man psychological warfare operation against an alien race, with whom humans and allied races are at war. It was published under the title Next of Kin in 1959. A novella length version was published in Astounding Science Fiction in 1956 as "Plus X", then published in somewhat expanded form by ACE Books as The Space Willies in 1958.
Сюжет
Джон Лиминг - әр сержанттың ең жаман қасіреті. Ол тәртіп пен жазаға қарсы тұрады, кездейсоқ қарсылық әрекеттеріне бейімделеді, мысалы, парад кезінде ешқандай себепсіз шапқасын артқа қарай киіп жүреді. Сондықтан, егер ғарыш кемесінің прототипін жаудың қасында ұшу міндеті қойылса, ол оны жүргізу үшін идеалдық кандидат. Кеме әлі сынақтан өтпеген, бірақ галактикадағы кез келген нәрседен асып түседі. Оның қару-жарағы жоқ, бірақ ол Латиандықтар мен олардың одақтастары туралы көбірек білу үшін идеалды ұзын қашықтыққа арналған тыңдау кемесі. Тірі қайтып келудің мүмкіндігі өте аз болғандықтан, Лимингпен күресудің ең жақсы жолы. Өз кезегінде, Лиминг казарма мен қамауда өмір сүрудің кез келген нұсқасына дайын. Біршама уақытқа миссия жақсы жүріп жатыр, бірақ ақыр соңында кеменің кейбір "қозғалтқыштары" ұзақ уақыт бойы қолданылғаннан кейін істен шығады, және Лиминг жау аумағының ішіндегі әлемге қонуға мәжбүр болады, онда идеалды түрме күзетшілері болатын қатал, рептилиан нәсілі тұрады. Лиминг әскери тұтқын лагерінің жартысына түседі, оның екінші жартысында одақтас нәсілдің мүшелері тұрады. Өкінішке қарай, олар ешқашан адам көрген емес, сондықтан оған сенбейді. Ол Евстафий деп атаған қиялдағы досын дамыта бастайды. Ол күзетшілерді Евстасидің кез келген жерге барып, өзіне тыңшы бола алатынына сендіреді, сонымен қатар әрбір адамның дәл солай жасай алатын Евстаси бар екеніне сендіреді. Сонымен қатар, Юстас әркімге өз серіктесіне зиян келтірген үшін кек алады. Бақыт, ол Евстасиймен қорқытатын күзетшілердің бірі басқа тұтқындардың қашып кетуіне жол бергені үшін атып өлтіріледі. Сонымен қатар, Лиминг Латианның, жау альянсының басшыларының Вили деп аталатын көзге көрінбейтін серіктері бар екенін айтады, бірақ олар Евстакиден әлдеқайда төмен. Ол ғарышкерлерге басқа планеталардағы тұтқындарға екі сұрақ қоюды тапсырады: "Латиандықтардың Виллилері бар ма?" ("Willies" - бұл алаңдаушылық сезімін білдіретін жаргон) және "Латиандар ақылдан адасқан ба? "Бұл - "бұрыш", Лимингтің айтуынша, көзге көрінбейтін серігі бар адам. Лимингті тұтқынға алғандар жауаптарға сеніп, егер олар адам тұтқындарын көбірек қабылдаса, онда планетада мыңдаған көрінбейтін Эустас бос жүріп, апат туғызады деп қорқады. Олар Лимингті босатып, оны үйіне алып келеді, сонымен бірге Латиан одағынан шығып, басқа нәсілдерді де солай етуге көндіреді. Жау әскерлері құлады, латиандықтар бейбітшілік орнатуы керек. Үйге келген соң Лимингтің мінез-құлқы бұрынғыдан да бұзық және бағынбаушылық болып көрінеді. Бұл оның тұтқынға алғандарды жеңгеніне қуанышымен байланысты ма, әлде оның бастан кешкен стресстен жүйке күйзелісінен зардап шеккеніне байланысты ма, белгісіз. Сюжеттің Е. Х. Джонстың "Эн-Дорға жол" романымен ұқсастығы бар. Бұл автордың Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Түркиядағы Йозгад әскери тұтқын лагерінен қашып кетуі туралы әңгіме.
John Leeming is every sergeant's worst nightmare — immune to discipline and punishment, and given to random acts of defiance, such as wearing his cap backwards on parade for no particular reason. Thus when a mission to fly a prototype spaceship behind enemy lines comes up, he is the ideal candidate to fly it. The ship is untested, but should be able to outrun anything else in the galaxy. It has no weapons, but is an ideal long range spy vessel for discovering more about the enemy Lathians and their allies. Since the odds of returning alive are pretty slim, it is also an ideal way of dealing with Leeming. For his part, Leeming is ready to jump at any alternative to life in barracks and the stockade. For a while the mission goes well, but eventually some of the ship's "propulsors" fail after long use, and Leeming is forced to land on a world far inside enemy territory, which turns out to be inhabited by a dour, reptilian race who make ideal prison guards. Leeming winds up in one half of a POW camp, of which the other half is inhabited by members of an allied race. Unfortunately, they have never seen a human and so do not trust him. He begins to cultivate an imaginary friend whom he calls Eustace. He convinces the guards that Eustace can go anywhere and spy for him, and also that every human has a Eustace who can do the same. In addition, a Eustace will wreak revenge on anyone who harms their partner. As luck would have it, one guard he threatens with Eustace is shot for allowing a mass escape attempt of the other prisoners. Furthermore, Leeming alleges that the Lathians, the leaders of the enemy alliance, have invisible companions called Willies, although these are far inferior to Eustaces. He tells the aliens to ask human prisoners on other planets two questions: "Do the Lathians have the Willies?" ("willies" being slang for a feeling of anxiety) and "Are the Lathians nuts? ", a "nut", according to Leeming, being someone with an invisible companion. Leeming's captors are convinced by the responses and fear that if they accept more human prisoners, they will have thousands of invisible Eustaces running wild across their planet and causing mayhem. They release Leeming and smuggle him home, at the same time withdrawing from the Lathian alliance and convincing other races to do the same. The enemy alliance collapses, and the Lathians have to make peace. On arriving home, Leeming's behaviour is, if anything, even more erratic and insubordinate than ever. It is not clear if this is due to his sense of elation at having beaten his captors, or to his having suffered a nervous breakdown from the stresses he has endured. The plot has obvious similarities to E. H. Jones's The Road to En Dor – an account of that author's escape from the Yozgad prisoner of war camp in Turkey during World War I.