Кіріспе
Италиялық мүсінші Антонио Коррадини (19 қазан 1688 - 12 тамыз 1752) - итальяндық рококо мүсіншісі, Венециядан шыққан. Ол ең алдымен адамның бет-әлпеті мен денесінің бедерлері перде астында байқалған, адамның бет-әлпеті мен денесін жамылған бейнесімен танымал. Венецияда туған Коррадини өзінің ерте өмірінің көп бөлігін туған қаласында Венеция Республикасындағы әртүрлі меценаттар үшін, сондай-ақ Дрезден мен Санкт-Петербургте жұмыс істеді. Кейін 1730 жылдары ол он жыл бойы Венада Киелі Рим императоры Карл VI-нің сарай мүсіншісі болды. 1740 жылдары ол алдымен Римге, кейін Неапольге көшіп барды, ол сол жерде қайтыс болды.
Antonio Corradini (19 October 1688 – 12 August 1752) was an Italian Rococo sculptor from Venice. He is best known for his illusory veiled depictions of the human body, where the contours of the face and body beneath the veil are discernible. Born in Venice, Corradini spent most of his early career working in his hometown for various patrons in the Venetian Republic, as well as in Dresden and Saint Petersburg. Later, in the 1730s, he spent a decade in Vienna where he was court sculptor for Charles VI, Holy Roman Emperor. In the 1740s he moved first to Rome and later to Naples, where he died.
Ерте өмір
Коррадини - кәсіби желкенші Гераламо Коррадини мен оның әйелі Барбараның ұлы. Вито мен Модесто Венецияда. Оның отбасы қарапайым еді. Коррадини мүсінші Антонио Тарсияның (1663-1739 жж.) шәкірті болды. Ол он төрт немесе он бес жасынан бастап төрт немесе бес жыл бойы жұмыс істеді (бұл сол кездегі норма). Кейін ол Тарсияның күйеу баласы болды.
Ерте мансап
Корадни 1709 жылы мүсінші ретінде өз ісін бастаған көрінеді. Сол жылы ол Венециядағы Сан-Стае шіркеуінің қасбетіне жұмысқа орналасты. Екі жылдан кейін, 1711 жылы, ол Arte dei tagliapietra-ға мүсіншілердің бірі ретінде тіркелген. 1713 жылы ол өз цехын құрып, Зарадағы Сан-Донато шіркеуінің киелі Анастасия мүсініне жұмыс істеді. Коррадинидің келесі бірнеше жылдағы тапсырыстары бүкіл Еуропадан келген меценаттардан келді. 1716 жылы ол Санкт-Петербургтегі Ресей патшасы Ұлы Петрдің жазғы бағына арналған он сегіз бюст пен екі мүсінді және өзінің әйгілі перделі әйелдерінің біріншісін жасады; ол 1722 жылы қалада тағы екеуін жасады. 1716 жылы оған Корфу аралын қорғауға арналған Венеция әскерлерінің маршалы Иоганн Маттиас фон дер Шуленбургке ескерткіш салу тапсырылды. 1720 жылы оған Жеңіспен келген Хеммаға арналған, Гурк қаласындағы (Австрия) собордың криптасына орнатылған қолтаңбаланған құрбандық үстелі үшін ақы төленді. Коррадини 1716 жылы Венециядағы меценаттыкі үшін Nessus және Deianira ашық аспандағы мәрмәр мүсін топтарын жасады, бірақ бірнеше жылдан кейін ол Дрездендегі Гроссер Гартен үшін сатып алынды. Аполлонның терісін шайып, Марсия мен Зефирус және Флора (1723 - 1728) - бұл екі өмірлік өлшемдегі мәрмәр мүсіндер, бастапқыда Польша королі және Саксонияның сайлаушысы Август Күшті Дрездендегі Холландис сарайының бақшасына тапсырған (қазіргі Виктория және Альберт мұражайында, Лондон). Осы уақытта Коррадини Мария Тарсияға үйленді. 1723 жылы Коррадини 1724 жылы құрылған колледждің бір бөлігін құрайтын, мүсіншілердің өнерін тас қалаушы мамандығынан заңды түрде ажыратқан алғашқы адам болды. Ол жаңа өнер мамандығына басшылық жасау міндетін атқарды. 1725 жылы ол институттың заңдарының кураторы болып тағайындалды және 1727 жылы оның преоры болды. 1710-шы жылдардың ортасынан бастап Коррадиниге Италияда бірқатар тапсырмалар берілді. Ол Удин соборындағы Манин ескерткішіне арналған екі мүсінді (1716) және Сан-Джакомо ди Удин шіркеуіне арналған тағы екеуін жасады. Эсте соборындағы Қасиетті Тағаланың құрбандық үстелі 1722-1725 жылдардағы жұмыс. 1724 - 1728 жылдары Венецияда Дож сарайының баспалдағы мен мүсіндерін және Сан-Марко алаңындағы сағаттауыштың қасбетімен жұмыс істеді. Оның балауыз үлгісі Синьориямен таңдалғаннан кейін, 1719-1729 жылдар аралығында Коррадини буцинтороның қайта құрылуын қадағалап, оған бірнеше ағаш оюларын жасады.
Вена
1729 жылы Коррадини Габсбургтер империясының астанасы Венаға көшіп барды, онда 1733 жылы ол соттың мүсіншісі болып тағайындалды және жылына 1700 флорин жалақысы мен 500 флорин тұрғын үй жәрдемақысы берілді. Ол 1740-шы жылдардың басында сол жерде орналасады. Император Карл VI оған қазіргі Венгрияның солтүстік-батысындағы Гьерде Bundesladendenkmal немесе Келісім сандығының ескерткішін жасауды сеніп тапсырды. 1735 жылы ол Иосиф Эммануэль Фишер фон Эрлахтың суреті бойынша Прагадағы Қасиетті Иоганн Непомуктың қабіріне арналған модельге жұмыс істеді. Осы жылдары Коррадини көптеген шығармаларын Венада жасады. Карл VI оны Жозефбрунненді безендіруге жұмысқа алды, ал кейіннен Коррадини Карлскиркінің күмбезі астындағы екі жақтағы құрбандық үстелдеріне төрт фигураны оюлады және Hetztheater деп аталатын жануарлар күресі үшін ағаш театрдың құрылысын жобалады және бақылады. 1736 жылы Антонио Галли Биббиенамен бірге ол жерде өткізілген бұқа тартыстарының дизайнері болып тағайындалды, ал 1738 жылы 14 сәуірде императорлық жарлықпен Галли Биббиена, Коррадини және Антонио Лопес бірлесіп театрдың менеджерлері қызметіне тағайындалды, ол 1749 жылға дейін қолданылды.
Рим
1740 жылы император Карл VI және 1741 жылы оның әйелі қайтыс болғаннан кейін, 1742 жылы Фишер фон Эрлах қайтыс болғаннан кейін Георг Рафаэль Доннер Венадағы ең танымал мүсінші болды. Коррадини дағдарыс кезеңіне енді. 1740 жылы ол қысқа уақытқа Римге барды, содан кейін 1742 жылдың соңында ол алдымен Венецияға, содан кейін Римге оралды, онда Джованни Баттиста Пиранезимен бөлмеде және тамақтанады, тіпті императрица Мария Тереза оны соттың мүсіншісі ретінде қайта бекітті. 1743 жылы 23 қаңтарда Коррадини Венаға қайту мүмкіндігімен Римде тұрақты тұруға рұқсат сұрады. Римде ол Вестальдік Тукияға мүсін салуға арналды, ол кез-келген меценаттың тапсырысысыз орындалды (ол сатылмаған қалды) және Санкт-Петер базиликасының күмбезіне қалпына келтіру мәселесіне қатысты. Коррадини сегіз үлгідегі орасан зор мүсіндерді жобалаған, олармен күмбез барабанының табанына қою ұсынылды, оны одан әрі берік етеді. Сондай-ақ, ол Папа Бенедикт XIV-нің бюстін және басқа да кішігірім жұмыстарды жасаған.
Неаполь қаласы
1744 жылы Коррадини Сансеверо VII ханзадасы Раймондо ди Сангроның өтініші бойынша Сансеверо часовнясының (Capella Sansevero de' Sangri немесе Pietatella) мүсіндік жаңартуын қадағалау үшін Неаполге көшті. Коррадинидің часовнядағы жұмысы - мүсіндердің, тұғырықтың, құрбандық үстелінің алдыңғы жағының, дөңгелек және басрельефтердің өте күрделі және күрделі безендіруі, ол үшін ол қыштан 36 боззетти дайындады. 1750 жылы ол "Қорықтайтын шындықты" (сонымен қатар "Сыпайылық немесе пәктілік" деп аталады) аяқтады, бұл Сесилия Гаетани делла Акила д'Арагонаға арналған монумент, Раймондо ди Сангроның анасы. Бұл тек техникалық жағынан әсерлі жұмыс ғана емес, сонымен қатар ең әлсіз пердемен қорғалған қарапайымдықтың мақтанышы қызықты, бірақ ирониялық шиеленісті тудырады, мүмкін ол шіркеудің жерлеу ескерткішіне лайық емес, бірақ есте сақтауды талап етеді. Коррадини 1752 жылы 12 тамызда Неаполде кенеттен қайтыс болды. Сол күні ол Санта-Мария-делла-Ротонда шіркеуінде жерленді. Сансеверо шіркеуіндегі жұмыс аяқталмағандықтан, Раймондо ди Сангро Франческо Квиролоға Коррадинидің боццеттилері негізінде қалған жұмысты қадағалауды тапсырды. Корадинидің қазіргі уақытта Сан-Мартиноның Сертосасында сақталған боззетттосынан бастау алып, жобада жұмыс істейтін тағы бір суретші Джузеппе Санмартино "көрмелі" мәрмәрдің дәл сол әуенін қолдана отырып, Кирпіш астында тұмсықты Мәсіхті мүсіндеді.