Кіріспе
Емшілдіктің соғыс қорымы, Ипр, Франция RE Grave, Railway Wood - Батыс майдандағы Ипр тұғырында орналасқан Емшілдіктің соғыс қорымы және соғыс қорымы. Ол Зиллебекеге жақын Бельваерде жотасында, Ипрден шығысқа қарай 4 шақырым жерде және Хугеден сәл солтүстікке қарай орналасқан. Кеймбридж жолының Wieltje мен Hooge арасындағы жартысында орналасқан аймағы Бірінші дүниежүзілік соғыста жер асты шайқастарының қарқынды жүргізілген жері болды. Ливерпуль шотланд мемориалы, теміржол орманы жақын жерде орналасқан.
RE Grave, Railway Wood is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) memorial and war grave located in the Ypres Salient on the Western Front. It is located on the Bellewaerde Ridge near Zillebeke, about 4 kilometres east of Ypres, and a little north of Hooge. The area of the Cambridge Road sector, halfway in between Wieltje and Hooge, was the site of intensive underground fighting in the First World War. The Liverpool Scottish Memorial, Railway Wood is located nearby.
Тарих
Темір жол ағашындағы Корольдік инженерлер қабірі он екі сарбаздың (177-ші туннель компаниясының сегіз Корольдік инженерлері және төрт жаяу әскер) 1915 жылдың қарашасы мен 1917 жылдың тамызы аралығында Ипр қорғанысы кезінде Хуге маңындағы төбе астынан туннель қазып жатқанда қаза тапқан жерін белгілейді. Ерлер жер астына қамалып, олардың денелері табылмады, соғыс аяқталғаннан кейін ескерткіш төбеде тұрғызылды. Бұл жердің зират және ескерткіш болып табылуы ерекше. Мәйіттер жер астында қалғандықтан, зиратта жеке қабір тастары жоқ, ал қайтыс болған он екі адамның есімдері құрбандықтың айқышқа жазылған. Құрбандықтың үш жағындағы жазуда былай деп жазылған: Осы жердің астында 1915 жылдың қарашасы мен 1917 жылдың тамызы арасында Ипрді қорғау кезінде жер астындағы әрекет кезінде қаза тапқан / 177-ші туннельдеу компаниясының корольдік инженерлерінің / офицері, үш офицері және сегіз адамының денесі жатыр. Бельгия королі Альберт I-нің Ұлыбританияға Ұлыбритания империясының соғыста Бельгияны қорғауда және азат етуде жасаған құрбандықтарын мойындау үшін берілген және ол соғыстық зират ретінде Комонвелл соғыстық қабірлер комиссиясы арқылы басқарылады.
Туннельдеу
177-тоннельдік компания 1915 жылдың қарашасында Хугеге жеткенде, бұл аймақтағы жер асты соғысы өзінің биіктігінде болды. Екі жақтағы кеншілер үшін ең көп жұмыс істейтін аймақтардың бірі - Желі жолының ағашы, Хугедегі ескі Ипрес Розеляре темір жолы Ипрес Менен жолынан өтіп жатқан жер. Аэрофотосуреттерде бірліктің сол жерде болған кезінде теміржол ағашы секторында мина соғысының кеңінен таралуы айқын көрінеді, сондағы кратерлер ағылшын және неміс траншеялары арасындағы ешкімнің жерінде орналасқан. Екі жақ та жауды әлсіретуге тырысқандықтан, Желі жолындағы ағаштағы бірліктің көп бөлігі камуфлеттермен, терең қорғаныс жүйесімен және жерасты шахтасынан шабуылдау галереяларымен жағалаудағы күресу жүйесін құруға және ұстап тұруға бағытталған. 177-тоннельдеу компаниясы 1917 жылдың тамызына дейін Хуге секторында кен қазуды жалғастырды. Бұл аймақтағы ұрыс 1918 жылға дейін жалғасты, кратерлер (салыстырмалы түрде жазық ауылдарда стратегиялық маңызды) жиі жақтарын өзгертеді.
Лейтенант Бутбидің хаттары
Құрбандық айқышқа жазылған жазуда аталған офицер - екінші лейтенант Чарльз Джеффри Бутби (1894 жылы 13 желтоқсан - 1916 жылы 28 сәуір), қызмет нөмірі 147252, Бирмингемнен жақын. Ол алдымен 1909 және 1913 жылдар аралығында Клейсмор мектебінде, содан кейін Крест колледжінде оқыды. 1913 жылдың күзінде ол Бирмингем университетінің түлегі болды және бір жыл бойы тіс дәрігерлігін оқыды. 1914 жылдың желтоқсан айында ол 20 жасқа толмастан, қызметке өтініш білдірді. Бір жылдан кейін ол 8-ші батальоннан, Оңтүстік Стаффордшир полкіне Корольдік инженерлерге жіберілді. 1915 жылы, ол жиырма бір жаста болғанда, Бутби он сегіз жасар Эдит Эйнскоумен кездесті. Олар 18 ай бойы махаббат хаттарын алмасты, бірақ Бутби 1916 жылдың көктемінде іс-әрекет кезінде жоғалып кеткен деп хабарланғанға дейін, Ипрдің маңындағы Беллеварде жотасындағы темір жол ағашында неміс минасы жарылып кеткен. Бутби мен Эйнскоу арасындағы хат алмасу соғыстан аман қалды және ақырында 2005 жылы Эдиттің ұлы, Оксфорд университетінің профессоры Артур Стоквин жариялады.