Кіріспе
Жылжымалы панорама Мареорама 1900 жылы Париж көрмесінде ойын-сауық көрінісі болды. Оны жарнама плакаттарын суретке түсірген Хуго д'Алеси (fr) жасаған. Ол панорама технологиясының соңғы маңызды жетістіктерінің бірі ретінде қарастырылады, бұл құрал ескіргенге дейін көп ұзамай.
The Mareorama was an entertainment attraction at the 1900 Paris Exposition. It was created by Hugo d'Alesi (fr), a painter of advertising posters, and was a combination of moving panoramic paintings and a large motion platform. It is regarded as one of the last major developments in the technology of panoramas, shortly before the medium became obsolete.
Даму
1892-1900 жылдар аралығында көптеген аттракциондар алғаш рет пантомималар түрінде сәтті болды. Мысалы, 1894 жылы Томас Эдисонның кинетоскобында адамдар қозғалатын фотосуреттерді көре алды, ал 1895 жылдың желтоқсанынан бастап олар ағайынды Люмиердің алғашқы фильмдерін көре алды. Осының табыстылығын көріп, көптеген кәсіпкерлер өздерінің бар ойын-сауық түрлеріне жылжымалы бейнелерді енгізуге тырысты, өйткені олардың ойын-сауық қасиеттері толықтай бағаланбайды. Сондықтан, қозғалыссыз суреттер сол кездегі панорамаларға қауіп төндіреді деп ойлаудың орнына, кәсіпкерлер бастапқыда панорамалық экрандарында фильмдерді үлкен құлшыныспен енгізді.
Жұмыс істеу
1900 жылы Париж көрмесінде қойылған бұл аттракцион Көңіл көтеру бөліміндегі ғимараттың ішінде, Марс алаңында, Quai d'Orsay және avenue de Suffren бұрышында орналасқан. "Мареорама" бір мезгілде екі панораманы қозғалыспен жасап, көрермендерді қуанышқа бөледі. Екі сурет де теңіздің және жағалаудың сапарынан алынған үздіксіз суреттерінен тұрады. Олардың әрқайсысының ұзындығы 750 м, биіктігі 13 м. Содан кейін ол сегіз ай бойы эскиздерді 19 500 м2 (шамамен 210 000 шаршы фут) қаламға көшіру үшін сәндік және сахналық суретшілердің үлкен тобын басқарды. Жақындау мен ажырату сезімі кинематикалық телескоптың әсерінде сезіледі: теңіздің шетіндегі қаланың физикалық шегі кеңейіп бара жатқан кадрға айналады. Ашық көрнекі кеңістік. Қала көрінісі өз сәулеті арқылы өтетін өзеннің ағысымен жүреді, сонымен қатар кинодағы түрлі көзқарас пен қозғалысты көрсетеді: алдымен қаланы алыстан көруге болады, содан кейін ол жүрегіңізге жақындап келеді, ақырында ол алысқа кетеді. Архитектура тарихшысы Ренцо Дуббинидің сөздері бойынша, адам ағымның ағысымен жүргенде, "көрініс үнемі өзгеріп отыратын бейнелердің үздіксіз ағысымен реттеледі. Байқау нүктесі географиялық бағытты құрайтын сансыз көріністердің біріне бірі ілесіп жүреді ". Әр түрлі сценарийлер әртүрлі жолмен шындықты қайта шығарды. Бұл көрермендер жасаған оптикалық иллюзияларға сүйену, басқа реалистикалық жанрларға сілтеме жасау, мысалы, балауыз музейі, немесе қозғалыс платформасымен қозғалысты механикалық түрде симуляциялау. Немесе, жинақталған бірнеше формаларды қатар қою, мысалы, суреттелген панорамалар, қозғалатын суреттер немесе тікелей эфирлер. Теңіздегі саяхатқа қызығушылық туғызу үшін, желқоймалар теңізде жел соғатын жел шығарды. Жарық эффектілері күндіз және түнде, сондай-ақ найзағай жарқылдарын пайда етті. Сондай-ақ, кеменің бұрандасы мен бу сиренасының да дыбыстары естілді. Теңіз шөптері мен смола симуляцияның иіс елементі болды. Жалпы алғанда, барлық тәжірибе "деңиз ауруынан зардап шеккендерге көмектесу үшін" асығып жүретін палубадағы қолдарды бейнелейтін актерлермен толықтырылды. Соңында, бірден барлық сезімдерге әсер ету және мүмкіндігінше нақты әсер алу үшін олар Х. Ковальскийдің симфониясын ұсынды. Осылайша панораманың сезімдік бағыты көбейтілді. Осылайша, технологиялық өрлеу, өте нақты репродукция, және ақыр соңында кино өнертабысы пайда болды. Алайда, кино 20 ғасырдың алғашқы жылдары панорамалардың танымалдылығын басып қалды.