Кіріспе

Патриция Босворт (Crum, 24 сәуір 1933 - 2 сәуір 2020) - американдық журналист, өмірбаянушы, мемуаршы және актриса. Ол Колумбия университетінің журналистика мектебінің және Барнард колледжінің оқытушысы болды. Ол Голливудтың қара тізімі туралы жазудағы журналистік жетістіктері үшін "Фронт Пейдж" сыйлығының иегері болды.

Ерте өмір

Калифорния штатының Оукленд қаласында Патриция Крум болып туған Босворт танымал адвокат Бартли Крум мен романист Анна Гертруда Босворттың қызы болды. Ол әсіресе кіші інісі Бартли Крам МД-мен тығыз қарым-қатынаста өсті. Олардың әкесі 1940 жылғы АҚШ президенттік сайлауы кезінде Венделл Уилкидің сенімді адамы ретінде саясатта белсенді болды және ол 1945 жылы Палестинаға қатысты англо-американдық тергеу комитетіне қызмет етті. Крум аға 1947 жылы суық соғыстың басында қызыл қорқыныш кезінде Голливуд ондықтарын қорғаған алты заңгердің бірі ретінде танымал болды. Оның мансабы 1948 жылдың соңында Калифорниядан Нью-Йоркке көшіп келді. Артур Пенн оны өзінің алғашқы кәсіби пьесасында, Джеймс Лео Герлихидің Blue Denim-інің Бродвей алдындағы сынағында жасөспірімдер жүктілігі мен аборттың салдары туралы басты рөлге таңдады. Босуорт 1950-1960 жылдары Бродвейдің бірнеше шоуларында, соның ішінде "Желге мұра қалдыру", "Мюррей Хиллдегі кіші соғыс" (директоры Гарсон Канин) және Жан Керрдің "Мэри, Мэри" (онда ол 1961-1965 жылдары оқуды аяқтағаннан кейін, ойынның соңындағы басты рөлге тағайындалды) қойылымдарында пайда болды. Ол Элейн Стричтің қарындасы ретінде "Пэт Малдунның күнәсі" драмасында және Фиби Эфронның "Хауи" комедиясындағы жас Нора Эфронның кейіпкері ретінде мотористік ауызды жасөспірімді ойнады. Осы кезеңде Босворт "The Glass Menagerie" турнесіне қатысып, Хелен Хейздің "Аманда" және "Remains to be Seen" фильмдерінде Томми Сэндспен бірге Лораның рөлін ойнады. Ол танымал телесериалдарда, соның ішінде "Жылаңаш қала", "Крафт театры" (1958 жылы ұшпаған адам) "Сері дауыл", "Жас доктор Малоун" және "Пэтти Дюк Шоу" сериалдарында жұмыс істеді. Босвортті Four Boys and a Gun фильмінде Джеймс Франсискустың әйелі ретінде және Берт Стерннің 1960 жылы жазғы күнгі джаз туралы 1958 жылғы Ньюпорт джаз фестивалі туралы культ деректі фильмінің көрермендерінде риза емес қызыл шашты ретінде көруге болады. Актриса ретінде Босворт, бәлкім, ең танымал, Сыңрау әпкесі ретінде, Одри Хепберннің кейіпкері Люк әпкесі, Сыңрау әпкесі (1959). Фред Зиннеманның режиссерлігімен түсірілген фильм кассалық табысқа қол жеткізді және бірнеше академиялық наградаларға ұсынылды. 1958 жылы "The Nun's Story" роліне түскенін білгеннен кейін, ол жүкті екенін біледі. Ол Манхэттендегі жасырын абортханада аборт жасатты. Көп ұзамай ол Фред Циннеманмен кездесу үшін Римге ұшаққа мініп, қан кетуді бастады. Римде ол монахиня болуды үйренетін ауруханаға жіберілді. Сонда ол өзінің аборттан кейін өзін нашар сезініп жатқанын біліп, оны шұғыл түрде ауруханаға апарады. Фильм оның сауығып кетуіне байланысты кейінге қалдырылды.

Журналист

1960 жылдардың ортасында Босворт актерлік өнерден бас тартып, журналист болды. Ол бірнеше Бродвейге бағытталған көркем фильмдер мен Нью-Йорк журналында және The New York Times басылымында жарияланған сұхбаттарымен жазушы ретінде танылды. 1965 жылы қарашада ол Screen Stars журналының үш қызметкерінің бірі болды. Кейін ол " Magazine Management Company " журналында Марио Пузомен бірге жұмыс істеді, ол сол кезде "Крест әкесін" романының жобаларын бастады. 1969 жылдан 1972 жылға дейін Босворт McCall's журналының аға редакторы болды; ол 1972 жылдан 1974 жылға дейін Harper's Bazaar журналының бас редакторы болды. Penthouse негізін қалаушы Боб Гуччионе Босвортты 1974 жылдан 1976 жылға дейін эротикалық әйелдер журналы Viva бас редакторы ретінде жалдады. 1970 және 1980 жылдары Босворт The New York Times үшін көптеген кітаптарды қарады, Times, Time Life және басқа ұлттық журналдарға еркін өнер шығармаларын жазды, ал Working Woman журналына өнер және ойын-сауық туралы ай сайынғы бағанға үлес қосты. Босворт 1993 жылдан 1995 жылға дейін Мирабеллада редактор болды. Ол алғаш рет 1984 жылы "Vanity Fair" журналына Тина Браунның редакторлығымен редактор болып жұмысқа қабылданды және ол 1991 жылға дейін осы қызметте болды. Ол 1997 жылға дейін журналға еркін жұмыс істеді, содан кейін Грейдон Картердің басшылығымен редактор болып қайтадан қосылды, ол өмірінің соңына дейін осы лауазымда болды. 1999 жылы көктемгі Vanity Fair журналында жарияланған Элия Казанның профилі және оның Голливудтың қара тізімі туралы ойлары Босвортқа Нью-Йорк Newswomen's Club сыйлығын алды.

Автор

Босворт Монтгомери Клифт (1978), Дайан Арбус (1984), Марлон Брандо (2000) және Джейн Фонда (2011) туралы бестселлер биографиялардың авторы болды. Оның "Монтгомери Клифт: Биография" атты кітабында актердің өз шеберлігіне деген интровертті көзқарасы Джеймс Динге және басқаларға қалай әсер еткенін зерттейді. Босуорт, оның әкесі 1940-шы жылдардың соңында Клифттің адвокаты болған, жоба үшін зерттеулер жүргізген кезде Клифттің отбасына толық қол жеткізді. Сондай-ақ, ол Клифттің көптеген жақын достары мен әріптестерімен сөйлескен. Босворт пен Брукс Клифт арасындағы әңгіме Монтгомери Клифттің немере інісінің "Монтгомери Клифт жасау" атты деректі фильмінде пайда болды. Босворттың фотограф Арбус туралы өмірбаяны экцентрикалық және аномальды тақырыптарға поэтикалық көзқараспен танымал болған суретшінің суреттелуі, сонымен қатар оның өмірінің жантүршігерлік деректерін зерттеген, 1971 жылы Арбус өзін-өзі өлтірген. Кітап сыншылардан жақсы пікір алды. Нью-Йорк журналының Эндрю Холлеран "Патриция Босворттың суреті бірнеше өнер аңыздарына жеткілікті материалдан тұратын өмірбаяны" деп айтты. Washington Post Book World оны "көрнекті" және "50-60-жылдардың мәдени тарихындағы түсініктерімен Арбус алатын ерекше орынды түсіну сияқты құнды өмірбаян" деп қарастырды. Алайда, кітап өте даулы болып шықты және ол Арбус иелігінен ресми түрде мақұлдау алмады. Босворттың жұмысы әлі күнге дейін Арбустың нақты өмірбаяны деп саналады; ол Стивен Шейнбергтің 2006 жылғы "Фер" фильміне шабыт болды, онда Николь Кидман Дайан Арбус және Тай Беррелл және Роберт Дауни ЖШ-ның күйеуі мен сүйіктісі ретінде ойнады. Publishers Weekly басылымының айтуынша, Босуорттың Марлон Брандо туралы өмірбаянында "Брандоның жеке және кәсіби өмірінің ерекшеліктері туралы нақты еске салу ұсынылады. [Бұл] Брандоның ақпарлы өмірбаяны, өйткені "Пингвин өмірлері" сериясының шектеулі форматы, Брандоның мансабы мен өмірінің үлкен тәртіпсіздікке нұсқайды, бірақ оны әділдікке жеткізе алмайды. Ол Гарри Белафонте, Элейн Стрич, Джин Сакс, Шелли Винтерс, Род Штайгер және Ким Стэнлимен актерлік сабақ алған Нью-Йорк күндерінің жақсы, егжей-тегжейлі эскизын ұсынады және Париждегі соңғы тангоның түсірілімінде болған ақымақтықтың керемет портреті (ко-жұлдыз Мария Шнайдер екеуіміз де бисексуал болғандықтан, олар жақсы танысып кеткенін хабарлады) ", бірақ тек 228 бетте автор "оның бұрынғы жұмысының күрделілігіне жақындай алмайды". Босворт 10 жыл бойы Джейн Фонданың өмірбаянын жазып, онымен 1950-1960 жылдары актерлер студиясында сабақ өткізді. Фонда Босвортқа толық қолжетімділік берді; олар кітап үшін зерттеу процесінде жиі кездесті. Босуорттың өмірбаяны Джейн Фонда: Қоғамдық әйелдің жеке өмірі 2011 жылы Нью-Йорк Таймс бестселлерлер тізіміне енді және Киркус Рецензиясының "Жылдың ең жақсы алты кітабының бірі" деп аталды. Өзінің өмірбаяндарынан басқа, Босворт екі естеліктердің авторы болды. Біріншісі, "Сенің кішкентай жүрегің не қаласа, соны істе: американдық отбасылық оқиға" 1997 жылы Simon & Schuster баспасында жарық көрді. Ол Босворттың әкесі Бартли Крамның оқиғасын және оның Маккартизмнің биіктігінде Голливудтың онын қорғауға деген шешімі оның мансабын қалай жойғанын, ақырында өзін-өзі өлтіруіне әкелгенін айтады. 1980 жылдардың аяғында Босворт бірнеше онжылдық бұрын, Паломбо Харпер базар мен Вог журналдарында жұмыс істеген кезде кезде кездескен фотограф Том Паломбомен танысты. Сол кезде Паломбо фотосуретке түсіп, театр режиссері болды. Ол Босвортпен бірге Actors Studio және Линкольн орталығы үшін бірнеше спектакльдерде жұмыс істеді, соның ішінде Лаура Линни Нина және Тэмми Граймс Аркадина ролдерін сомдаған "Керемет" қойылымы. Олар 2000 жылы үйленді. Паломбо 2008 жылы 13 қазанда Леви денесі деменциясынан болған асқынулардан қайтыс болды. Паломбо қайтыс болғаннан кейін Босворт Леви Боди Деменция Ресурс Орталығының басқармасына қосылды. Босворт 2020 жылдың 2 сәуірінде Нью-Йорк қаласындағы Синай тауының батыс ауруханасында пневмониядан және COVID-19 асқынуларынан қайтыс болды.

Шығармалары

Монтгомери Клифт: өмірбаян. Нью-Йорк: Харкорт Брейс және Бантам, 1978. (Limelight Press баспасынан қайта шығарылды, 1980) Диана Арбус. Нью-Йорк: Альфред Кнопф және Эйвон, 1984. (W. W. Norton қайта шығарды, 1995 және 2005) Making Contact (ойын) 1991-1992 жылғы үздік бір актті пьесалар. Нью-Йорк: Applause Books, 1992 Anything Your Little Heart Desires: An American Family Story. Нью-Йорк: Саймон мен Шустер, 1997. (Touchstone басылымы қайта шығарды, 1998) Марлон Брандо. Нью-Йорк: "Викинг/Пингвин", 2001 жыл. (Жұмыс сериясының бөлігі) Джейн Фонда: Қоғамдық әйелдің жеке өмірі. Нью-Йорк: Хоутон Миффлин Харкорт, 2011 Джон Уэйн: Легенда және адам: Дьюк мұрағатының ішіне эксклюзивті қараңыз. Джон Уэйн Энтерпрайзз, Босворт, Рон Ховард, Рональд Рейган және Мартин Скорсезедің үлесімен. Нью-Йорк: PowerHouse Books, 2012 Менің өмірімдегі ерлер: 1950 жылдардағы Манхэттендегі махаббат және өнер. Нью-Йорк: ХарперКоллинс, 2017 Мең сезімге толы арманшыл: Том Паломбоның қайтадан ашылған суреттері. Нью-Йорк: PowerHouse Books, 2018 жыл