1776: Тәуелсіздік декларациясына жол ашқан мюзикл

Кіріспе

Бродвей мюзиклі
Шерман Эдвардс пен Питер Стоунның 1969 жылғы мюзиклі

1776 – Шерман Эдвардстың музыкасы мен өлеңдері, ал либреттосы Питер Стоунға тиесілі мюзикл. Спектакль Америка Тәуелсіздік Декларациясына қол қоюға дейінгі оқиғаларға негізделген, Джон Адамстың әріптестерін Американың тәуелсіздігіне дауыс беруге және осы құжатқа қол қоюға көндіруге жасаған тырашаны баяндайды. Шоу 1969 жылы Бродвейде тұңғыш рет көрсетілді, онда ол үлкен құрметке ие болды және үш «Тони» сыйлығын жеңіп алды, оның ішінде «Үздік мюзикл» номинациясы да бар. Бастапқы қойылымда Адамс рөлінде Уильям Дэниелс, Томас Джефферсон рөлінде Кен Ховард, ал Бенджамин Франклин рөлінде Ховард Да Силва ойнады. 1972 жылы оның фильмге бейімделуі жасалды. Спектакль Нью-Йоркте үш рет қайта қойылды: 1997 жылы Бродвейде, 2016 жылы «Encores!» концертінде және 2022 жылы Бродвейдегі қойылымда актерлік құрам тек әйел, трансгендер және гендерлік бірегейлігі жоқ адамдардан тұрды.

Тарих

1925 жылы Роджерс пен Харт Америка революциясы туралы "Ең жақын жау" атты Бродвей мюзиклін жазды. 1950 жылы Бродвейде революция туралы тағы бір мюзикл қойылды, оның атауы "Arms and the Girl" болды. Музыкасын Мортон Гулд жазды, сөздерін Дороти Филдс жазды, ал кітапты Герберт Филдс, Дороти Филдс және шоу режиссері Рубен Мамулиан жазды. 1950-ші жылдардың соңы мен 60-шы жылдардың басында топ-10 хиттерін шығарған поп әндерінің авторы Шерман Эдвардс Тәуелсіздік декларациясына қол қоюға негізделген мюзиклдің сөздері мен либреттосын дайындауға бірнеше жыл жұмсады. Эдвардс: "Мен [осы мемлекеттің негізін қалаушы әкелерді] олардың ең шекті жағдайында көрсетуді қаладым. Бұл адамдар өз колонияларының ең үздік өкілдері болды. Олар пікір келіспей, талас-тартысқа түсті. Бірақ олар жауапкершілікті түсінді, және күрескендерімен, олар адал күресті" деді. Продюсер Стюарт Остроу либретто жазушы Питер Стоунға Эдвардспен мюзиклдің кітабын бірлесіп жасауды ұсынды. Стоун: "Сіз оны естіген сәттен бастап ["Отыр, Джон"] бүкіл шоудың мәнін түсіндіңіз. Джон Адамс пен басқаларының қасиетті немесе картоннан жасалған кейіпкерлер ретінде көрсетілмейтінін бірден білдіңіз, олар вишня ағаштарын кесіп, сым мен кілттермен желкенді ұшырмайды. Бұл өте жылы, таныс сезімді болды, құрметпен емес. Нью-Хейвен (Коннектикут штаты) және Вашингтонда сынақтан өткеннен кейін, шоу 1969 жылдың 16 наурызында 46-шы көше театрында Бродвейде ашылды. Режиссерлікті Питер Хант жүзеге асырды.

Қысқаша мазмұны

ЕСКЕРТУ: Көрсетілім бір немесе екі бөлімде қойылуы мүмкін.

Бірінші акт

1776 жылдың 8 мамырында Филадельфияда қазіргі Independence Hall залында жиналған Екінші Континенттік конгресс жұмысын жалғастырды. Массачусетс штатының көпшілікке ұнамайтын делегаты Джон Адамс, Конгресс оның тәуелсіздік туралы ұсыныстарын тіпті талқыламағанына ашуланды. Басқа делегаттар ыстыққа алаңдап, оған: «Джон, отырып тұршы», - деп өтінді. Адамс Конгрестің ештеңе жасамайтынын сынады («Piddle, Twiddle, and Resolve»), содан кейін сүйікті әйелі Әбигелге соңғы хатты оқыды, ол оған қиялында сөйлейді («Сол кезге дейін»). Кейін Адамс Бенджамин Франклинмен кездеседі, ол Адамстың танымалдылығы төмен болғандықтан, тәуелсіздік туралы қаулыны басқа делегат ұсынғанын жөн көреді. Вирджиниядан Ричард Генри Ли Франклин шақырғаннан кейін кіреді; Франклин Лиді Вирджинияның буржуаздар палатасынан тәуелсіздікке қолдау білдіретін резолюцияны рұқсат етуді сұрауға көндіреді («Ескі Вирджинияның Лилері»). Бірнеше аптадан кейін жаңа делегат доктор Лайман Холл Джорджиядан келіп, Конгресстің көптеген маңызды мүшелерімен танысады, соның ішінде сақтаушы Эндрю МакНейр; Род-Айлендтен Стивен Хопкинс; Оңтүстік Каролинадан Эдвард Ратледж; және Делавэрден Цезарь Родни. Конгресс жиналған кезде, Конгресс президенті Джон Хэнкок Нью-Джерси делегациясының біраз уақыттан бері болмағанын атап өтті. Континенттік армияның қолбасшысы Джордж Вашингтоннан курьер арқылы келген қараңғы хабарды Конгресс хатшысы Чарльз Томсон дауыстап оқиды. Күлкілі жайт, сот ісі өрт сөндіру машинасы өткен кезде тоқтатылады. Көп ұзамай Ричард Генри Ли тәуелсіздік туралы резолюциямен оралады. Адамс қуанышпен резолюция бойынша пікірталас ашуға келіседі. Пенсильванияның консервативті және корольдік жақтасы Джон Дикинсон бірден пікірталасқа қарсы шығады. Дауыс беру тепе-тең, бірақ пікірталас ақырында мақұлданды, бұл Дикинсонды тәуелсіздікке деген құштарлықты Ұлыбританиямен ұсақ-түйек дау-дамайларға асыра реакция ретінде айыптауға итермелейді. Пікірталастар қызулана түседі, Дикинсон мен Адамс арасында физикалық төбелес басталады және Цезарь Родни (қатерлі ісігі бар) құлап қалады. Родни Делавэр штатына қайтарылады, Джордж Рид олардың делегациясының жалғыз дауысы болып қалады. Рид консервативті болғандықтан, Оңтүстік Каролинаның Эдвард Ратледж пікірталасты тез аяқтап, тәуелсіздік туралы дауыс беруге көшті, өйткені ол сәтсіздікке ұшырауы мүмкін екенін біледі. Осы сәтте Нью-Джерсиден жаңа делегация келіп жетті, оның басшысы, пастор Джон Уизерспун тәуелсіздікке дауыс беру туралы нақты бұйрық алғанын жариялады. Адамс енді жеңіске жету жолын көріп, дауыс беруді жалғастыруға итермелейді, өйткені теңдіктерді Хэнкок шешеді және Адамс Хэнкок тәуелсіздіктің жақтасы деп санайды. Дикинсон кенеттен тағы бір ұсыныс жасайды: тәуелсіздікке дауыс беру бірауыздан болуы керек. Дауыс беру, болжамды түрде, тең аяқталады, бірақ Хэнкок күтпеген жерден бірауыздан дауыс береді, егер отарлар пікірде бірауыздан болмаса, лоялистік отарлар тәуелсіздікті жақтаған отарларға қарсы бұрылып, азаматтық соғыс тудырады деп түсіндіреді. Тәуелсіздік қозғалысын құтқарудың жолын іздеп, Адамс Америка тәуелсіздігіне қолдау көрсету үшін Еуропа соттарында қолданылуы мүмкін тәуелсіздік декларациясын құруға мүмкіндік беру үшін дауыс беруді кейінге қалдыруға көшті (бұл Адамсқа тәуелсіздікке қарсы делегаттарды өз жағына көндіруге уақыт береді). Дауыс беру тағы да теңестірілді; бұл жолы Хэнкок Адамспен дауыс береді, өйткені Конгресстегі көптеген адамдар демалысқа шығуды қалайды. Олар отырысты тоқтатқанға дейін Джон Хэнкок Адамстан, Франклиннен, Коннектикуттан Роджер Шерманнан, Нью-Йорктан Роберт Ливингстоннан және Джефферсоннан (алты айдан бері көрмеген әйелімен кездесуге үйге бара жатқан) құралған комитетті декларацияны әзірлеуге тағайындайды. Бес адам декларацияны кім жазуы керек деп таласады («Бірақ, мырза Адамс»); Адамс «жағымсыз және ұнамайтын» болғандықтан, таңдау Джефферсонға түседі, Франклин саясат туралы жазбайды, Шерманның жазу қабілеті жоқ, ал Ливингстон жаңа ұлының тууын тойлауға үйге барады. Бір аптадан кейін Адамс пен Франклин апта бойы күйзеліске ұшыраған Джефферсонға барады; дегенмен Адамс Джефферсонның сүйікті әйелі Мартаны «Джефферсонның мәселесі неғұрлым тез шешілсе, соғұрлым тез шешіледі» деген негізде шақырды. Ол кіреді, ал Адамс пен Франклин жас ғашықтармен татулықта қалады. Адамс жалғыз өзі әйелі Әбигелмен қайтадан хат алмасады («Сенің,...»). Келесі күні Франклин мен Адамс қайта оралып, Мартамен ресми түрде танысады, оған терең ойлы және әдетте үнсіз Джефферсон оны қалай баурағандығын сұрайды («Ол скрипкада ойнайды»). Джефферсон кіреді және үнсіз әйелін қайтарып алады, екінші екі адамнан (жазбаша түрде) «ұсыныс бойынша кетіңіздер» деп өтінеді.

On May 8, 1776, the Second Continental Congress, convening in Philadelphia at present day Independence Hall, proceeds with its business. John Adams, the widely disliked delegate from Massachusetts, is frustrated because Congress will not even debate his proposals on independence. The other delegates, preoccupied with the rising heat, implore him to "Sit Down, John." Adams denounces the do nothing Congress ("Piddle, Twiddle, and Resolve"), then reads the latest missive to his loving wife Abigail, who speaks to him in his imagination ("Till Then"). Later, Adams meets delegate Benjamin Franklin, who suggests that, because Adams is unpopular, he should let another delegate propose a resolution on independence. Richard Henry Lee of Virginia enters, having been summoned by Franklin; Franklin persuades Lee to ask the Virginia House of Burgesses to authorize a pro independence resolution ("The Lees of Old Virginia"). Weeks later, new delegate Dr. Lyman Hall of Georgia arrives and is introduced to many important members of Congress, including Andrew McNair, the custodian; Stephen Hopkins of Rhode Island; Edward Rutledge of South Carolina; and Caesar Rodney of Delaware, among others. As Congress is assembled, John Hancock, the president of Congress, notes that the entire New Jersey delegation has been absent for quite some time. A gloomy dispatch from George Washington, commander of the Continental Army, arrives by courier and is read aloud by Charles Thomson, the Congressional Secretary. Comically, the proceedings are interrupted when a fire wagon passes by. Shortly thereafter, Richard Henry Lee returns, bearing a resolution for independence. Elated, Adams seconds the motion to open debate on the resolution. John Dickinson of Pennsylvania, a conservative and royal apologist, immediately moves to table the debate. The vote is close, but debate is ultimately approved, prompting Dickinson to denounce the desire for independence as an overreaction to petty squabbles with Great Britain. The debate becomes more heated and personal, sparking a physical fight between Dickinson and Adams and causing Caesar Rodney (who is ailing from cancer) to collapse. Rodney is taken back to Delaware, leaving George Read as their delegation's sole vote. Since Read is a conservative, South Carolina's Edward Rutledge moves to quickly end the debate and vote on independence, knowing it is likely to fail. At this moment, the new delegation from New Jersey arrives, with leader the Reverend John Witherspoon announcing he has explicit orders to vote for independence. Adams, now seeing a path to victory, pushes to proceed with the vote, since ties are broken by Hancock and Adams believes Hancock is a firm believer in independence. Dickinson suddenly makes another motion: that any vote in favor of independence must be unanimous. The vote, predictably, ends in a tie, but Hancock unexpectedly votes in favor of unanimity, explaining that if the colonies are not unanimous in their opinion, loyalist colonies will be turned against pro independence colonies, spawning a civil war. Looking for a way to save the independence movement, Adams moves to postpone the vote to allow for the creation of a formal Declaration of Independence that can be used in the courts of Europe to rally favor and assistance to the cause of American independence (this will also grant Adams time to persuade the anti independence delegates to his side). Again, the vote ties; this time, Hancock votes with Adams, as many in Congress would like to have a break. Before they adjourn, John Hancock appoints a committee of Adams, Franklin, Roger Sherman of Connecticut, Robert Livingston of New York, and Jefferson (who is on the point of going home to see his wife, whom he has not seen in six months) to draft the declaration. The five argue about who should write the declaration ("But, Mr. Adams"); the choice falls on a reluctant Jefferson, since Adams is "obnoxious and disliked", Franklin won't write politics, Sherman has no writing ability and Livingston is headed home to celebrate the birth of his new son. A week later, Adams and Franklin visit Jefferson, who has spent the week moping; however, Adams has sent for Jefferson's beloved wife Martha on the grounds that "the sooner [Jefferson's] problem was solved, the sooner [theirs] would." She enters, and Adams and Franklin leave the young lovers in peace. Adams, alone, again exchanges letters with his wife Abigail ("Yours, Yours, Yours"). The next morning, Franklin and Adams return and formally introduce themselves to Martha, asking her how the deeply intellectual and usually uncommunicative Jefferson wooed her ("He Plays the Violin"). Jefferson enters and silently reclaims his wife, requesting the other two men (by means of a note) to "kindly go away."

ІІ акт

Маусым айында, Конгресс толық бейхабар күйде болғанда, генерал Вашингтоннан келген тағы бір күңгірт хабарлама Адамсты Мэриленд штатының Самуэль Чейзіне, онымен және Франклинмен бірге Нью-Брансуиктегі армия лагеріне барып, жағдайды тексеруге шақырады. Басқа либералдар да палатадан кетеді; консерваторлар ғана қалды, Джон Дикинсон өзінің конгресс одақтастарын байлықтарын, мәртебелерін және саясатын қорғауға шақырады ("Салқынқанды, ойлы адамдар"). Олар шығып кетеді, Эндрю МакНейр (қамқоршы), курьер және бір жұмысшы палатада қалады. Курьер Лексингтонда бір күні екі жақын досының қалай қаза болғанын еске алады ("Ана, сақ бол!"). Бірнеше күннен кейін Джефферсон палатаның сыртында тұр, ал Томсон мырза Конгресске Декларацияны оқып береді. Адамс пен Франклин қуанышпен келеді: Континенттік армияның атыс көрсетуі Чейсті көндірді, және Мэриленд тәуелсіздікке дауыс береді. Олар Джефферсонды еңбегі үшін құттықтап, Франклин осы жаңа елдің құрылуын құстың жұмыртқадан жарылуымен ("Жұмыртқа") салыстырады. Олар Американы қай құс жақсырақ бейнелейтінін талқылайды: Франклин – түркияны, ал Джефферсон – көгершінді ұсынады, бірақ Адамс – бүркіт деп талап етеді. Басқалары осы таңдауға мойын бұрады. 28 маусымда Хэнкок Тәуелсіздік Декларациясына ұсынылатын өзгерістер бар ма деп сұрайды. Көптеген делегаттар ұсыныстарын білдіреді. Оңтүстік Каролинадан Эдвард Ратледж құл саудасын айыптаған бапқа қарсы шығады. Ол солтүстік колонияларды екіжүзділікпен айыптайды, өйткені олар да үшбұрышты сауда арқылы құлдықтан пайда көреді ("Мелассадан ромға"). Рутледж Каролина мен Джорджияның делегаттарымен бірге палатадан шығып кетеді. Басқа делегаттардың құлдары бұзылып, көптегендері де кетеді. Франклинмен болған даудан кейін Адамстың өзіне сенімі шайқалады, ол құлдық туралы баптың "олар төлей алмайтын сәндік" екенін түсінеді және Адамс құлдық пікірталасына батып, "мәселе тәуелсіздік екенін" ұмытып қалғандай көрінеді! Адамс ойша Абигейлге көмек сұрайды, ол оған осы іске берілгендігін еске салады. Ол оны күшейтіп, Адамс күшін қалпына келтіріп, Франклинді Дикинсоннан Уилсонды көндіруге, ал Джефферсонды Ратледжбен сөйлесуге жібереді. Вашингтоннан келген хабарды қайта оқып, енді жалғыз қалған Адамс: "Біреу бар ма?" деп сұрайды. Оған Грузия делегаты доктор Холл жауап береді, ол дауыс беру тақтасында Грузияның дауысын "Жоқ" дегеннен "Иә" деп өзгертеді. Бүгін 2 шілде. Хэнкок Ли қарарына дауыс беруді талап етеді. Осы сәтте Родни мен Томас МакКин Делавэр штатының тәуелсіздікке дауыс беруіне кепілдік беру үшін Конгресске оралады. Томсон әр делегацияны шақырады. Пенсильвания бірінші шақыруды қабылдамаса да, қалған Жаңа Англия және Атлантика орталық колониялары Нью-Йорктан басқа, тәуелсіздікке дауыс береді, ол дауыс беруден бас тартады. Оңтүстік Каролина шақырылғанда, Рутледж оңтүстік колониялардың жақтап дауыс беруі үшін құлдық туралы бапты алып тастауды талап етеді; Франклин олар алдымен тәуелсіздікке қол жеткізуі керек дейді, содан кейін ғана құлдықты жоюға үміт болатынын айтады, ал Джефферсон өзі бұл жолдан өтеді. Солтүстік Каролина, Оңтүстік Каролина және Джорджия барлығы "иә" деп дауыс береді. Пенсильванияның екінші шақыруында Дикинсон өзінің колониясы "жоқ" деп дауыс беретінін жариялауға дайын, Франклин делегацияның сауалнамадан өтуін сұрайды. Франклин "иә" деп, Дикинсон "жоқ" деп дауыс береді, шешуші дауыс Джеймс Уилсонның қолында қалады. Уилсон бұрын Дикинсонға бағынышты болған; енді, егер ол Дикинсонның жағына тұрып, Американың тәуелсіздігін болдырмаған адам ретінде мәңгі есте қаламын деп қорқып, ол өз дауысын өзгертіп, тәуелсіздікке дауыс береді. Он екі колония тәуелсіздікке дауыс беріп, қарсы дауыс бермей, бір колония дауыс беруден бас тартқаннан кейін, қарар бірауыздан қабылданады. Хэнкок Декларацияға қол қоймаған ешкімге Конгрессте отыруға рұқсат бермеуді ұсынады. Дикинсон оған адал ниетпен қол қоя алмайтынын және әлі де Англиямен татуласуға үміттенетінін хабарлайды; алайда, ол жаңа ұлт үшін күресу және қорғау үшін әскерге қосылуға шешім қабылдайды. Адамс Конгресс палатасынан шыққанда Дикинсонға салют жасауда көш бастайды. 4 шілдеде МакНейр фоннан "Еркіндік қоңырауын" соғып, Томсон әр делегатты Декларацияға қол қоюға шақырады. Делегаттар өз орындарында мұздай қалқып тұрады, ал "Еркіндік қоңырауы" қыздырылған үнмен соғылады.

In June, with the Congress in what looks like a state of total lethargy, another gloomy dispatch from General Washington causes Adams to challenge Samuel Chase of Maryland to go with him and Franklin to the Army camp in New Brunswick, New Jersey, to check on conditions there. The other liberals also leave the chamber; with only the conservatives left, John Dickinson leads his congressional allies in a defense of their wealth, status and politics ("Cool, Cool Considerate Men"). They depart, leaving Andrew McNair (the custodian), the courier, and a workman in the chamber. The courier describes how his two closest friends were killed on the same day at Lexington ("Momma Look Sharp"). Some days later, Jefferson is outside the chamber while Mr. Thomson reads the declaration to the Congress. Adams and Franklin arrive, delighted: an exhibition of shooting by the Continental Army has convinced Chase, and Maryland will vote in favor of independence. They congratulate Jefferson on his work, and Franklin compares the creation of this new country to the hatching of a bird ("The Egg"). They debate which bird would best represent America: Franklin argues for the turkey and Jefferson suggests the dove, but Adams insists on the eagle. The others resign themselves to that choice. On June 28, Hancock asks if there are any alterations to be offered to the Declaration of Independence. Many delegates voice suggestions. Edward Rutledge of South Carolina objects in particular to a clause condemning the slave trade. He accuses the northern colonies of hypocrisy, as they also prosper from slavery through the Triangle Trade ("Molasses to Rum"). Rutledge leads a walk out with the delegates from both Carolinas and Georgia. The resolve of the other delegates is broken, and most of them also leave. Adams' faith in himself is shaken after a quarrel with Franklin, who understands that the slavery clause is "a luxury [they] can't afford" and that Adams seems to have forgotten, after being caught up in the slavery debate, that "the issue here is independence!" Adams calls on Abigail in his mind to help him, and she reminds him of his commitment to the cause. Bolstered by her (and the arrival of a delivery of kegs of saltpeter she had previously promised him), Adams recovers his energy and sends Franklin to try and win Wilson from Dickinson and Jefferson to talk to Rutledge. Re reading a dispatch from Washington, Adams, now alone, wonders "Is Anybody There?" He is answered by Dr. Hall, the Georgia delegate, who changes Georgia's vote on the tally board from "Nay" to "Yea". It is now July 2nd. Hancock calls for the vote on the Lee Resolution. At this moment, Rodney and Thomas McKean return to Congress to assure that Delaware will vote in favor of independence. Thomson calls on each delegation. Although Pennsylvania passes on their first call, the rest of the New England and Mid Atlantic colonies vote in favor of independence except for New York, who abstains. When South Carolina is called, Rutledge again insists that the slavery clause be removed in exchange for the southern colonies voting in favor; Franklin argues they must first win independence before there is any hope of abolishing slavery, and Jefferson himself strikes out the passage. North Carolina, South Carolina, and Georgia all vote "yea". On Pennsylvania's second call, Dickinson is about to announce that his colony votes "nay" when Franklin requests that the delegation be polled. Franklin votes "yea" and Dickinson votes "nay", leaving the decisive vote in the hands of James Wilson. Wilson has previously subordinated himself to Dickinson; now, suddenly fearing that if he sides with Dickinson now he would be forever remembered as the man who prevented American independence, he changes his vote and votes for independence. With twelve colonies voting in favor of independence, none against and one colony abstaining, the resolution is unanimously adopted. Hancock proposes that no man be allowed to sit in Congress without signing the Declaration. Dickinson announces that he cannot in good conscience sign it, and still hopes for reconciliation with England; however, he resolves to join the army to fight for and defend the new nation. Adams leads the Congress in a salute to Dickinson as he leaves the chamber. On July 4, McNair rings the Liberty Bell in the background as Thomson calls each delegate to sign the Declaration. The delegates freeze in position as the Liberty Bell rings to a fevered pitch.

Өндірістер

Қаладан тыс қойылымдардан кейін, түпнұсқа Бродвей қойылымы 1969 жылғы 16 наурызда Бродвейде, 46-шы көше театрында (қазір Ричард Роджерс театры) ашылып, 1972 жылғы 13 ақпанда 1217 қойылымнан соң жабылды. Үш жыл бойы ол үш түрлі театр сахнасында ойнады: 46-шы көше, Сент-Джеймс театры (1970) және, соңында, Маджестик театры (1971). Басты рөлдерді Уильям Дэниелс, Говард да Силва, Пол Хехт, Клиффорд Дэвид, Рональд Холгейт, Дэвид Форд, Вирджиния Вестофф және Кен Говард сомдады. Клиффорд Дэвид қойылым ашылғаннан кейін көп ұзамай жобадан шықты. Ол Ратледж рөлінде Дэвид Крайермен ауыстырылды, ол өз кезегінде Джон Каллуммен алмастырылды, ол тарихта фильмде рөлді қайта жандандырған санаулы Бродвей актерлерінің бірі болды. (Каллумды Бродвей қойылымында Пол Дэвид Ричардс ауыстырды.) Мюзикл екі жыл бойы АҚШ-та гастрольде болып, Лондонға қойылды, ол 1970 жылғы 16 маусымда Нью-Театрда ашылды. Бұл қойылымда Адамс рөлінде Льюис Фиандер, Абигейл Адамс рөлінде Вивьен Росс, Рональд Радд, Бернард Ллойд, Ратледж рөлінде Дэвид Кернан, Джефферсон рөлінде Джон Квентин және Марта Джефферсон рөлінде Шерил Кеннеди ойнады. "1776" мюзиклі Roundabout Theatre Company компаниясымен қайта жаңғыртылды, ол 1997 жылғы 4 тамызда, коммерциялық қойылымдар үшін 1997 жылғы 3 желтоқсанда Джордж Гершвин театрына көшірілгенге дейін Roundabout театрының үй сахнасы, Criterion Center-де шектеулі қойылымдармен ашылды. 1998 жылғы 14 маусымда 333 қойылымнан және 34 алдын ала көрсетілімнен кейін жабылды. Қойылымды Скотт Эллис режиссерлік етті, хореографиясын Кэтлин Маршалл жасады, ал Адамс рөлінде Брент Спинер, Дикинсон рөлінде Майкл Кампсти, Франклин рөлінде Пэт Хингл және Джефферсон рөлінде Пол Майкл Вэлли ойнады. Мюзикл 2016 жылғы 30 наурыздан 3 сәуірге дейін "Encores! City Center" сахнасында концерттік қойылым түрінде қойылды. Гари Хайнс режиссерлік еткен қойылымда Сантино Фонтана Джон Адамс, Джон Ларрокетт Бенджамин Франклин, Джон Бельманн Томас Джефферсон, Кристиан Нолл Абигейл Адамс, Никки Рене Дэниелс Марта Джефферсон, Брайс Пинкхэм Джон Дикинсон, Александр Джеминьяни Эдвард Рутледж, Андре Де Шилдс Стивен Хопкинс және Джубилант Сайкс Ричард Генри Ли рөлінде ойнады. 1997 жылғы қайта жаңғыртудағы Эндрю Макнейр, Сэмюэл Чейз және Джордж Рид рөліндегі МакИнтайр Диксон, Рик Стоунбек және Кевин Лигон да қатысты. Бұл қойылымда түрлі нәсілдегі актерлер ойнады, бұл "Аталар" туралы тағы бір мюзиклдің жақындағы табысына байланысты болды. Мюзикл Чикаго, Иллинойс штатында Porchlight Music Theatre компаниясымен 2018 жылдың қараша айында "Porchlight Revisits" сериясының бөлігі ретінде қойылды. Режиссері Майкл Вебер, музыкалық жетекшісі Джереми Рами, сахналық қоюшысы Мишель Лауто болды. "1776" мюзиклінің жаңа қайта жаңғыртуы 2020 жылдың ортасында Американдық репертуарлық театрда (А.Р.Т.) Диан Паулюс (А.Р.Т. Терри мен Брэдли Блумның көркемдік директоры) басшылығымен, содан кейін Лос-Анджелестегі Ахмансон театрында, одан кейін ART және Roundabout Theatre Company бірлесіп шығарған American Airlines театрында қойылды. Команда 2020 жылдың сәуір айында Zoom-да екі апталық семинар өткізді, бірақ COVID-19 пандемиясының салдарынан қойылым кейінге жылдырылды. 2021 жылдың маусым айында A. R. T. Джеффри Л. Пейдж мен Паулюс режиссерлік ететін қойылымның 2022 жылдың мамырында A. R. T.-де басталатынын хабарлады. 2022 жылдың сәуір айында А.Р.Т. әйел, гендерлік азаматтығы беймәлім және трансгендер ретінде танылатын актерлердің қайта жаңғырту актерлік құрамын жариялады және қойылымның 2022 жылғы 16 қыркүйекте Roundabout-тың American Airlines театрына көшірілетінін (алдын ала көрсетілімдерден кейін ол ресми түрде 2022 жылғы 6 қазанда ашылып, 2023 жылғы 8 қаңтарға дейін жалғасты) және 2023 жылдың ақпанында 16 қалалық ұлттық турнеге шығатынын мәлімдеді. Актерлік құрамында Адамс рөлінде Кристал Лукас Перри (кейін Кристолин Ллойд), Франклин рөлінде Патрена Мюррей, Джефферсон рөлінде Элизабет А. Дэвис, Абигейл/Rev. Уизерспун рөлінде Эллисон Кей Дэниел, Марта/доктор рөлінде Эрин Лекрой Холл, Дикинсон рөлінде Кароли Кармелло және Ратледж рөлінде Сара Поркалоб болды. Қойылым аралас пікірлер алды, The New York Times газетінің Джесси Грин актерлік құрамын сынап, "жарыссөзді күшейтіп, қиындатады" деп жазды. Грин жалпы қойылым туралы "1776 сияқты мың рет прогрессивтілігін атап өтсе де, оны жақсы жеткізбейді; керісінше, кейіпкерлерді кесінділерге айналдырады және алға жылжыту үшін идеялардан алаңдатады" деп мәлімдеді.

After out of town tryouts, the original Broadway production opened on Broadway on March 16, 1969, at the 46th Street Theatre (now the Richard Rodgers Theatre) and closed on February 13, 1972, after 1,217 performances. In its three year run, it played in three different theatres: the 46th Street, the St. James Theatre (1970) and, finally, the Majestic Theatre (1971). The principal cast included William Daniels, Howard da Silva, Paul Hecht, Clifford David, Ronald Holgate, David Ford, Virginia Vestoff and Ken Howard. Clifford David left the production soon after opening. He was replaced as Rutledge by David Cryer who was in turn replaced by John Cullum who became one of the few Broadway replacements in history to recreate a role on film. (Cullum was succeeded in the Broadway production by Paul David Richards.) The musical toured for two years in the United States and was given a London production, opening on June 16, 1970, at the New Theatre. The production starred Lewis Fiander as Adams, Vivienne Ross as Abigail Adams, Ronald Radd, Bernard Lloyd, David Kernan as Rutledge, John Quentin as Jefferson and Cheryl Kennedy as Martha Jefferson. 1776 was revived by the Roundabout Theatre Company, opening on August 4, 1997, in a limited engagement at the Roundabout's home theater, the Criterion Center, before transferring to the George Gershwin Theatre on December 3, 1997, for a commercial run. It closed on June 14, 1998, after 333 performances and 34 previews. The production was directed by Scott Ellis with choreography by Kathleen Marshall, and featured Brent Spiner as Adams, Michael Cumpsty as Dickinson, Pat Hingle as Franklin, and Paul Michael Valley as Jefferson. The musical was produced in an Encores! City Center staged concert from March 30 to April 3, 2016. Directed by Garry Hynes, the cast starred Santino Fontana as John Adams, John Larroquette as Benjamin Franklin, John Behlmann as Thomas Jefferson, Christiane Noll as Abigail Adams, Nikki Renée Daniels as Martha Jefferson, Bryce Pinkham as John Dickinson, Alexander Gemignani as Edward Rutledge, André De Shields as Stephen Hopkins, and Jubilant Sykes as Richard Henry Lee. The cast included MacIntyre Dixon, Ric Stoneback, and Kevin Ligon reprising their roles from the 1997 revival as Andrew McNair, Samuel Chase, and George Read respectively. The production notably sported a racially diverse cast in light of the recent success of another musical about the Founding Fathers, Hamilton. The musical was produced in Chicago, Illinois by Porchlight Music Theatre as part of their "Porchlight Revisits" series in November 2018. Directed by Michael Weber, Music Directed by Jeremy Ramey, with Musical Staging by Michelle Lauto. A new revival of 1776 was to be staged at the American Repertory Theater (A. R. T.) in mid 2020, under the direction of Diane Paulus (Terrie and Bradley Bloom Artistic Director of A. R. T.), and then in Los Angeles at the Ahmanson Theatre, before arriving at the American Airlines Theatre, co produced by ART and Roundabout Theatre Company. The team held a two week workshop on Zoom in April 2020, but the production was postponed due to the COVID 19 pandemic. In June 2021, A. R. T. announced that the production, now directed by Jeffrey L. Page and Paulus, would begin performances at A. R. T. in May 2022. In April 2022 A. R. T. announced the revival cast of performers who identify as female, non binary, and trans, and that the production would transfer to Roundabout's American Airlines Theatre in September 16th 2022 (where after previews it officially opened on October 6, 2022, and ran until January 8th 2023) and begin a 16 city national tour in February 2023. The cast (many of whom were making their Broadway debuts) included Crystal Lucas Perry (later Kristolyn Lloyd) as Adams, Patrena Murray as Franklin, Elizabeth A. Davis as Jefferson, Allison Kaye Daniel as Abigail/Rev. Witherspoon, Eryn Lecroy as Martha/Dr. Hall, Carolee Carmello as Dickinson and Sara Porkalob as Rutledge. The show received mixed to negative reviews, with Jesse Green of The New York Times criticizing its casting, writing that it "intensifies and complicates the argument." Green also wrote of the overall production that despite "underlining one’s progressiveness a thousand times, as this 1776 does, [it] will not actually convey it better; rather it turns characters into cutouts and distracts from the ideas it means to promote."

Бастапқы актерлер мен кейіпкерлер

Персонаждар Бродвейде! Бродвейдегі алғашқы қайта жаңғырту! Encores! Екінші Бродвейдегі қайта жаңғырту! Ұлттық гастрольдеу19691997201620222023 Джон Адамс Уильям Дэниелс Брент Спинер Сантино ФонтанаКристал Лукас ПерриГисела Адиса Бенджамин Франклин Ховард да Силва Пэт Хингл Джон Ларрокетт Патрена Мюррей Лиз Майкел Джон Дикинсон Пол Хехт Майкл Кампсти Брайс ПинкхэмКароли Кармелло Джоанна Глушак Эдвард Ратледж Клиффорд Дэвид Грегг Эдман Александр ДжеминьяниСара Поркалоб Кассандра Хэддок Томас Джефферсон Кен Ховард Пол Майкл Вэлли Джон БельманнЭлизабет А. Дэвис Нэнси Андерсон Джон Хэнкок Дэвид Форд Ричард Поу Майкл Маккормик Лиз Майкел Онейка Филлипс Марта Джефферсон Бетти Бакли Лорен Уорд Никки Рене ДэниелсЭрин ЛеКрой Коннор Лайон Абигейл Адамс Вирджиния Вестофф Линда Эмонд Кристиан НоллЭллисон Кей Даниэль Тиейша Томас Чарльз Томсон Ралстон Хилл Гай Пол Роберт Селла Мехри Эсламиния Шелби Акоста Ричард Генри Ли Рон Холгейт Мервин Форд Джубилиант СайксШона Хамик Эндрю МакНейр Уильям Дюэлл Макинтайр ДиксонТиффани Барбур Стивен Хопкинс Рой Пул Том Алдредж Андре Де ШилдсДжоанна Глушак Джули Кардиа Роджер Шерман Дэвид Восбург Джон Эррера Уэйн Претлоу Брук Симпсон Анисса Мари Гриего Роберт Ливингстон Генри Ле Клэр Дэниел Маркус Джейкоб Кейт УотсонГисела Адиса Кароль Фореман Томас МакКин Брюс МакКей Билл Нолте Ларри Булл Бекка Айерс Донн Кэнтвелл Лайман Холл Джонатан Мур Роберт Вестенберг Джон Хикок Эрин ЛеКрой Коннор Лайон Сэмюэл Чейз Филип Полито Рик СтоунбэкЛулу Пикарт Джеймс Уилсон Эмори Басс Майкл Винтер Лэрд МакИнтошСушма Саха Ариэлла Серур Джордж Рид Дуэйн Бодин Кевин ЛигонНэнси Андерсон Гвинн Вуд Сизар Родни Роберт Гаус Майкл Маккормик Майкл МедейросЖилл Валлери Льюис Моррис Рональд Кросс Том Риис Фаррелл Джон Хилнер Джон Уизерспун Эдмунд Лайндек Джерри Ланнинг Том Алан Роббинс Эллисон Кей Даниэль Тиейша Томас Джосайя Бартлетт Дал Ричардс Майкл Икс. Мартин Теренс Арчи Сав Суза Джозеф Хьюз Чарльз Руль Дэвид Ловенштейн Николас Уорд Онейка Филлипс Кэндис Мари Вудс Курьер Скотт Джарвис Дэшиэлл Ивз Джон Майкл Лайлс Саломе Смит Брук Симпсон Кожа алжапқыш B. J. Слейтер Джо Кассиди Вишал Вайдья

Character Broadway First Broadway Revival Encores! Second Broadway Revival National Tour19691997201620222023 John Adams William Daniels Brent Spiner Santino FontanaCrystal Lucas PerryGisela Adisa Benjamin Franklin Howard da Silva Pat Hingle John Larroquette Patrena Murray Liz Mikel John Dickinson Paul Hecht Michael Cumpsty Bryce PinkhamCarolee Carmello Joanna Glushak Edward Rutledge Clifford David Gregg Edelman Alexander GemignaniSara Porkalob Kassandra Haddock Thomas Jefferson Ken Howard Paul Michael Valley John BehlmannElizabeth A. Davis Nancy Anderson John Hancock David Ford Richard Poe Michael McCormick Liz Mikel Oneika Phillips Martha Jefferson Betty Buckley Lauren Ward Nikki Renée DanielsEryn LeCroy Connor Lyon Abigail Adams Virginia Vestoff Linda Emond Christiane NollAllyson Kaye Daniel Tieisha Thomas Charles Thomson Ralston Hill Guy Paul Robert Sella Mehry Eslaminia Shelby Acosta Richard Henry Lee Ron Holgate Merwin Foard Jubilant SykesShawna Hamic Andrew McNair William Duell Macintyre DixonTiffani Barbour Stephen Hopkins Roy Poole Tom Aldredge André De ShieldsJoanna Glushak Julie Cardia Roger Sherman David Vosburgh John Herrera Wayne Pretlow Brooke Simpson Anissa Marie Griego Robert Livingston Henry Le Clair Daniel Marcus Jacob Keith WatsonGisela Adisa Karole Foreman Thomas McKean Bruce MacKay Bill Nolte Larry Bull Becca Ayers Dawn Cantwell Lyman Hall Jonathan Moore Robert Westenberg John Hickok Eryn LeCroy Connor Lyon Samuel Chase Philip Polito Ric StonebackLulu Picart James Wilson Emory Bass Michael Winther Laird MackintoshSushma Saha Ariella Serur George Read Duane Bodin Kevin LigonNancy Anderson Gwynne Wood Caesar Rodney Robert Gaus Michael McCormick Michael MedeirosJill Vallery Lewis Morris Ronald Kross Tom Riis Farrell John Hillner John Witherspoon Edmund Lyndeck Jerry Lanning Tom Alan Robbins Allyson Kaye Daniel Tieisha Thomas Josiah Bartlett Dal Richards Michael X. Martin Terence Archie Sav Souza Joseph Hewes Charles Rule David Lowenstein Nicholas Ward Oneika Philliips Candice Marie Woods Courier Scott Jarvis Dashiell Eaves John Michael Lyles Salome Smith Brooke Simpson Leather Apron B. J Slater Joe Cassidy Vishal Vaidya

Драматикалық талдау

1776 жылғы үшінші сахнада музыкалық спектакльде бірде-бір музыка ойнатылмаған немесе ән айтылмаған ең ұзақ уақыт рекорды тіркелген – "The Lees of Old Virginia" мен "But Mr. Adams" келесі әні арасында отыз минуттан астам уақыт өтеді. DVD-нің түсіндірмесінде Питер Стоун осы бөлімге әртүрлі әндер қосып тәжірибе жасағанын, бірақ ешқайсысы сәтті болмағанын айтады. Актерлер "Үштік" деп атаған бұл сахнада музыканттарға шоу барысында алғаш рет сахнадан шығуға рұқсат етілді, бұл Бродвей тарихындағы бірінші оқиға болды. Стоун сондай-ақ, көптеген адамдар оған тақырыбы мен көптеген диалогтарының арқасында 1776 жылғы туынды мюзикл емес, дәстүрлі пьеса болуы керек деп айтқанын жеткізеді. Стоун әндердің көңілді, еркін тон жасап, тарихи тұлғаларды жандандыруға көмектесетініне сенімді.

Тарихи ақиқат

"The Columbia Companion to American History on Film" журналында 1776 жылғы оқиғалар туралы "қателіктер көп, бірақ олардың көп бөлігі алаңдатарлық емес" деп жазылған. Конгресс құпия түрде өткендіктен және тәуелсіздік декларациясы бойынша пікірталасқа қатысты заманауи жазбалар болмағандықтан, пьеса авторлары кейінгі есептер мен білімді болжамдарға негізделген сюжет құрды, қажеттілікке қарай оқиғалар мен диалогтарды ойлап тапты. Диалогтардың кейбіреулері сол кездегі адамдардың өзі жазған сөздерден алынған, көбінесе жылдар немесе тіпті ондаған жылдар өткен соң, драмалық эффект үшін қайта ұйымдастырылған. Тарихтан басты айырмашылық – Ұлыбританиядан бөліну екі кезеңде жүзеге асты: тәуелсіздікке дауыс беру 2 шілдеде Лидің тәуелсіздік туралы резолюциясын мақұлдаумен болды. Тәуелсіздік декларациясының мәтіні – бөліну себептерін әлемге жариялау – 4 шілдеде бекітілгенге дейін үш күн бойы талқыланды. Тәуелсіздікке дауыс беру, пьесадағыдай, Декларациядан кейбір бөлімдер алынып тасталғаннан кейін болған жоқ, себебі Конгресс Декларацияны талқылаудан бұрын тәуелсіздікке дауыс берген еді. Драмалық эффект үшін пьеса авторлары екі оқиғаны біріктірді. Сонымен қатар, кейбір тарихшылар Декларацияға 1776 жылғы көрсетілгендей 4 шілдеде емес, 2 тамызда қол қойылған деп санайды. 1776 жылғы пьеса авторлары делегаттардың 4 шілдеде Декларацияға қол қоюын драмалық себептермен талап етті. Оның бұрынғы беделді президенттігі оның өткенге қатысты көзқарасын өзгертіп жіберген болуы мүмкін. Маккалоудың айтуынша, 1776 жылы Адамсты жағымсыз деп ешкім сипаттамаған. Тарихшы Гарри Уиллс бұған дейін де осыған ұқсас пікір білдіріп, "тарихшылар Джон Адамстың естеліктерін жеткілікті күмәнсіз жеткізеді" деп жазған. Адамс пен Джефферсонның "адам құқықтары" мен "табиғи заңға" негізделген декларациясына қол қоюдан бас тартқан Дикинсон ағылшын азамат соғыстарының, соның ішінде Оливер Кромвельдің пуритандық режимі мен якобиттердің себептерін қайта ашудан сақтануға тырысты. 1689 жылы бұл мәселелер Ұлы революция және "адамның құқықтары мен міндеттеріне" негізделген ағылшын Құқықтар Жарғысының конституциялануы арқылы шешілді; "адам" сөзі тек сатқындық контекстінде ғана қолданылады. Алайда, католицизмді және "табиғи заң" діни тұжырымын қайта орнатуға тырысқан соңғы якобит көтерілісі 1745 жылы ғана болды. Дикинсонның осы позициясының тарихы ешқандай жерде көрсетілмеген. (Дикинсон кейін Конфедерация мақалаларын жасайды, қазіргі АҚШ Конституциясы оны алмастырғанға дейін Америка Құрама Штаттарын басқарған Континенттік Конгресс жүйесін кодификациялайды; Мақалалар "адамның құқықтары мен міндеттері" тілінен тұрады.) Практикалық және драмалық мақсаттар үшін пьесада сол кездегі 50-ден астам конгресс мүшесінің барлығы көрсетілмейді. Пьесадағы Джон Адамс кейіпкері – нағыз Адамс пен сол кезде Конгресте болған, бірақ пьесада көрсетілмеген (дегенмен еске алынса да) оның туысы Сэмюэл Адамстың біріктірілген кейіпкері. Пьесада Цезарь Родни тері қатерлі ісігінен өлімге жақын қарт адам ретінде бейнеленсе де, ол сол кезде 47 жаста еді және Декларацияға қол қойғаннан кейін де Революцияда өте белсенді болды. Ол денсаулығына байланысты дауыс беруге қатыспады; алайда, пьесада оның "уақытында" келгені, алдыңғы түнде 80 миль жол жүргені туралы дұрыс айтылған (бұл оқиға Делавэрдің 1999 жылғы Мемлекеттік тоқсанында бейнеленген). Пьесада Ричард Генри Ли Вирджинияға губернатор ретінде оралып жатқанын хабарлайды. Ол ешқашан губернатор болған жоқ; оның інісі Генри Ли III (анахронизмді түрде "Генерал 'Lightthorse' Гарри Ли" деп аталады, бұл атақ пен лақап аты кейіннен алынған) кейіннен губернатор болды және Конфедерация генералы Роберт Э. Лидің әкесі болды. Джон Адамс сондай-ақ пьесада және фильмде Ричард Генри Лиді ұнатпайтын ретінде көрсетілген. Бірақ, Дэвид Маккалоудың айтуынша, Адамс "ұзын бойлы, шебер Вирджиниялыққа деген құрмет пен сыйлылықты" білдірген. Алайда, ол пьесада және фильмде көрсетілгендей Бенджамин Франклинді ұнатпады. Марта Джефферсон күйеуімен Филадельфияға бармады. Шындығында, ол 1776 жылдың жазында қатты ауырып, жақында түсік тастаған. Пьеса авторлары сахнаны "жас Джефферсонның өмірінен бірдеңе көрсету үшін, бірақ сахнаның біртізділігін бұзбай" ойлап тапты. Джеймс Уилсон пьесада бейнеленгендей шешілмейтін, әлсіз адам емес еді. 1776 жылы әлі судья болмаған нағыз Уилсон тәуелсіздікті қолдау туралы бастапқыда сақтықпен қарады, бірақ ол тәуелсіздік резолюциясын дауысқа салғанда оны қолдады. Пенсильванияның шешуші дауысы Джон Мортонға тиесілі болды, ол мюзиклде көрсетілмеген. "Cool Considerate Men" әні 1789 жылғы француз революциясына дейін саясатта "оң" және "сол" терминдері қолданылмағандықтан анахронизм болып табылады. Пьесада антагонист ретінде бейнеленген Джон Дикинсон негізінен квакерлік тамырларымен және ағылшын Конституциясына деген құрметімен жетекшілік етті, ол 1750 жылдары Англияда 3 жыл өмір сүрген. Ол тәуелсіздік жақтастарының кейбіреулерінен байырақ болған жоқ және 1777 жылы құлдарын босатып жіберді. Томас Джефферсон "оның аты революцияның ұлы тұлғаларының бірі ретінде тарихқа түсіріледі" деп жазды. Мюзиклде де құлдыққа қатысты көзқарасқа қатысты тарихи қателіктер бар. 1776 жылы, құлдық туралы қызу пікірталасқа дейін, оңтүстік делегаттары Декларациядағы құл саудасына сілтемеге наразылық білдіріп, шығып кетті және тіл алынып тасталғаннан кейін ғана тәуелсіздікті қолдады. Шығу оқиғасы ойдан шығарылған, және көбінесе солтүстік және оңтүстік делегаттары бұл жосымды жоюды қолдады. Мюзиклде Эдвард Ратледж Декларацияның алғашқы нұсқасындағы құлға қарсы деп саналатын жосымға қарсы оппозицияны басқарды деп айтылады. Бұл екі жағынан да дұрыс емес. Біріншіден, мюзиклде жосымның себебі, яғни лорд Данмордың жариялағаннан кейін Англияның өз әскеріне қосылған қашқан құлдарға бостандық беруі туралы ештеңе айтылмаған. Екіншіден, Ратледжтің жосымға қарсы басшылығы толығымен ойдан шығарылған. Джефферсонның айтуынша, жосымға Оңтүстік Каролина және Джорджия, сондай-ақ белгісіз "солтүстік бауырлар" қарсы болды; жосымға қарсылық туралы белгілі ақпарат осымен шектеледі. Томас Джефферсон өзінің құлдарын босататынын айтқан ретінде бейнеленген, бірақ ол оны жасаған жоқ, тек 50 жылдан кейін қайтыс болғаннан кейін бірнеше құлдарын босатып жіберді. Франклин өзін жоюшылар ұйымының негізін қалаушы деп мәлімдейді, бірақ нағыз Франклин американдық революциядан кейін ғана белсенді жоюшы болды, 1785 жылы Пенсильвания жоюшылар қоғамының президенті болды. Джеймс Уилсон Дикинсонның тәуелсіздікке қарсылығына бағынып, оның дауысын өзгертіп, оны жағымсыз есте қалдырмау үшін жасаған ретінде бейнеленген. Шындығында, Уилсон американдық іске жетекші ойшылдардың бірі саналды, тәуелсіздікті үнемі қолдады және оны қорғады, бірақ оның округі дауыс беруге дайындалғанға дейін дауыс бермеді. Джон Хэнкоктың аузына салынған "Біз қағаздан жасалған қайықта дауылға қарсы тұруға дайынбыз" деген фраза, шындығында Джон Дикинсонның тәуелсіздікке қарсы аргументтерінде айтылған ("Басқалары біз қағаздан жасалған қайықта дауылға қарсы тұруымыз керек деп таласқан"). Пьесада да, фильмде де Джон Адамс Бенджамин Франклинге революцияға тым көп үлес қосатынын сарказммен болжайды. "Франклин жерді соқты, содан Джордж Вашингтон пайда болды. Толық бойымен, жылқыда. Содан Франклин оларды керемет молния стерженімен қуантты, содан үштігі – Фра..."

According to The Columbia Companion to American History on Film, historical "[i]naccuracies pervade 1776, though few are very troubling." Because Congress was held in secrecy and there are no contemporary records on the debate over the Declaration of Independence, the authors of the play created the narrative based on later accounts and educated guesses, inventing scenes and dialogue as needed for storytelling purposes. Some of the dialogue was taken from words written, often years or even decades later, by the actual people involved, and rearranged for dramatic effect. The central departure from history is that the separation from Great Britain was accomplished in two steps: the actual vote for independence came on July 2 with the approval of Lee's resolution of independence. The wording of the Declaration of Independence—the statement to the world as to the reasons necessitating the split—was then debated for three days before being approved on July 4. The vote for independence did not hinge on some passages being removed from the Declaration, as implied in the play, since Congress had already voted in favor of independence before debating the Declaration. For the sake of drama, the play's authors combined the two events. In addition, some historians believe that the Declaration was not signed on July 4, as shown in 1776, but was instead signed on August 2, 1776. The authors of 1776 had the delegates sign the Declaration on July 4 for dramatic reasons. after his unpopular presidency had likely colored his view of the past. According to McCullough, no delegate described Adams as obnoxious in 1776. Historian Garry Wills earlier made a similar argument, writing that "historians relay John Adams's memories without sufficient skepticism", and that it was Dickinson, not Adams, who was advocating an unpopular position in 1776. Dickinson, who refused to sign Adams' and Jefferson's declaration based on "rights of man" and "natural law", was seeking to avoid reopening issues from the English Civil Wars, including Oliver Cromwell's Puritan regime, and the Jacobitism cause. In 1689, these issues had been definitively resolved in the Glorious Revolution and the constitutionalization of the English Bill of Rights based in "rights and responsibilities of person"; the word "man" is not used except in the context of treason. The last Jacobite rebellion, seeking to re establish Catholicism and the religious concept of "natural law", had only just happened in 1745, however. None of this background of Dickinson's position is depicted. (Dickinson would later draft the Articles of Confederation, a codification of the Continental Congress system that governed the United States until the present United States Constitution supplanted it; the Articles draw upon the "rights and responsibilities of person" language.) For practical and dramatic purposes, the play does not depict all of the more than 50 members of Congress who were present at the time. The John Adams of the play is, in part, a composite character, combining the real Adams with his cousin Samuel Adams, who was in Congress at the time but is not depicted in the play (though he is mentioned). Although the play depicts Caesar Rodney as an elderly man near death from skin cancer (which would eventually kill him), he was just 47 at the time and continued to be very active in the Revolution after signing the Declaration. He was not absent from the voting because of health; however, the play is accurate in having him arrive "in the nick of time", having ridden 80 miles the night before (an event depicted on Delaware's 1999 State Quarter). In the play, Richard Henry Lee announces that he is returning to Virginia to serve as governor. He was never governor; his cousin Henry Lee III (who is anachronistically called "General 'Lighthorse' Harry Lee", a rank and nickname earned later) did eventually become governor and would also become the father of Confederate General Robert E. Lee. John Adams was also depicted in the play and the film as disliking Richard Henry Lee. That is not the case as, according to David McCullough, Adams expressed nothing but "respect and admiration for the tall, masterly Virginian." He did, however, contrary to what was portrayed in the play and the film, dislike Benjamin Franklin. Martha Jefferson never traveled to Philadelphia to be with her husband. In fact, she was extremely ill during the summer of 1776, having just endured a miscarriage. The play's authors invented the scene "to show something of the young Jefferson's life without destroying the unity of setting." James Wilson was not the indecisive milquetoast depicted in the play. The real Wilson, who was not yet a judge in 1776, had been cautious about supporting independence at an earlier date, but he supported the resolution of independence when it came up for a vote. Pennsylvania's deciding swing vote was actually cast by John Morton, who is not depicted in the musical. The song "Cool Considerate Men" is anachronistic because the terms "right" and "left" in politics were not in use until the French Revolution of 1789. John Dickinson, who is portrayed as an antagonist here, was motivated mainly by his Quaker roots and his respect for the British Constitution, having lived in England for 3 years in the 1750s. He was no wealthier than some members of the pro Independence faction, and freed his slaves in 1777. Thomas Jefferson wrote that "his name will be consecrated in history as one of the great worthies of the revolution". The musical also deviates from history in its portrayal of attitudes about slavery. In 1776, after a dramatic debate over slavery, the southern delegates walk out in protest of the Declaration's reference to the slave trade, and support independence only when that language is removed from the Declaration. The walkout is fictional, and apparently most delegates, northern and southern, supported the deletion of the clause. The musical claims that Edward Rutledge led the opposition to the supposedly anti slavery clause in the original draft of the Declaration. This is inaccurate on two counts. First, the musical does not mention the motivation of the clause, namely the fact that, following Lord Dunmore's Proclamation, England was granting freedom to runaway slaves who joined its army. Second, Rutledge's leadership against the clause is completely fictional. According to Jefferson, the clause was opposed by South Carolina and Georgia, plus unspecified "northern brethren"; that is the limit of known information about opposition to the clause. Thomas Jefferson is depicted as saying that he has resolved to free his slaves, something he did not do, except for a few slaves freed after his death 50 years later. Franklin claims that he is the founder of an abolitionist organization, but the real Franklin did not become an active abolitionist until after the American Revolution, becoming president of the Pennsylvania Abolition Society in 1785. James Wilson is portrayed as subordinating himself to Dickinson's opposition to independence, only changing his vote so that he would not be remembered unfavorably. In fact, Wilson was considered one of the leading thinkers behind the American cause, consistently supporting and arguing for independence, although he would not cast his vote until his district had been caucused. The phrase "We are about to brave the storm in a skiff made of paper", placed in the mouth of John Hancock, was actually stated by John Dickinson ("Others strenuously assert we ought to brave the Storm in a Skiff made of Paper.") in his arguments against independence. In both the play and the film, John Adams sarcastically predicts that Benjamin Franklin will receive from posterity too great a share of credit for the Revolution. "Franklin smote the ground and out sprang—George Washington. Fully grown, and on his horse. Franklin then electrified them with his magnificent lightning rod and the three of them—Franklin, Washington, and the horse—conducted the entire Revolution all by themselves." Adams did make a similar comment about Franklin in April 1790, just after Franklin's death, although the mention of the horse was a humorous twist added by the authors of the musical. The 2022 revival production includes an excerpt of Abigail Adams' March 1776 letter to John Adams, known for its "remember the ladies" statement for women's rights.

Сыни қабылдау

1969 жылғы алғашқы қойылым туралы пікірінде The New York Times газетінің жазушысы Клайв Барнс былай деп жазды: "Адамзат тарихындағы сол салтанатты сәттен – Тәуелсіздік декларациясына қол қоюдан – Бродвей мюзиклін шығаруға болатын тарихи оқиғалардың көп екені көрінеді. Дегенмен, "1776" тек сырттай бағалаумен шектелгендердің кейде қате екенін анық көрсетті. "[1776] – өте керемет, өте қызықтырған музыкалық туынды. Мен оны еш ойланбастан ұсынамын. Ол тіпті ағылшынның жүрегін де тездетіп жібереді, өйткені кейіпкерлер өте толыққанды, ал мистер Стоунның кітабы – сауатты, мәдениетті және кейде қатты қызықты. Уильям Дэниелс бұрын да көптеген сәтті рөлдер орындаған, бірақ менің ойымша, оның осы жердегі Джон Адамсы одан да тиімді. Бұл – мақтаныш пен амбицияның, әділдікке деген құштарлықтың және кейіпкерді құтқаратын ирониялық өзіне-өзі сыналы қараудың тамаша үйлесімі". "Нью-Йорк Пост" газеті атап көрсеткендей, "Бұл күмәнді заманда, Тәуелсіздік декларациясына қол қоюға дейін болған оқиғаларды бейнелейтін музыкалық пьеса жасау үшін батылдық пен кәсіби шеберлік қажет. "1776" сатираға немесе қазіргі заманғы жаңа бағыттарға бұрылуға тырыспайды. Бірақ осы батыл идеяға сенім артудың нәтижесі мол болды. Соның нәтижесінде театр өнерінің жарқын және қозғалтатын туындысы дүниеге келді. Кеш бойы, Конгресстегідей, мистер Дэниелстің Джон Адамсы басымдық танытады. Питер Ханттың режиссерлік шешімдері, Она Уайттың хореографиясы және Джо Мильзинердің декорациялары – бәрі де керемет."

Фильмге бейімделу

1972 жылғы "1776" фильмінің нұсқасын Джек Л. Уорнер жасады, Хант тағы да режиссерлік жасады, ал Стоун сценарий жазды. Фильмде Адамс рөлінде Уильям Дэниелс, Джефферсон рөлінде Кен Ховард, Франклин рөлінде Ховард да Силва, Эдвард Ратледж рөлінде Джон Каллум, Ричард Генри Ли рөлінде Рон Холгейт және Эбигейл Адамс рөлінде Вирджиния Вестофф ойнады – олардың барлығы Бродвейдегі рөлдерін сомдаған болатын. Қосалқы актерлердің көп бөлігі де Бродвей қойылымынан шақырылды. Басты ерекшеліктер – Джон Дикинсон және Марта Джефферсон рөлдерін сомдаған Дональд Мэдден мен Блайт Даннер. Фильмнің режиссерлік кесімі DVD және Blu-ray форматында шықты. Қазіргі заманғы технологиялардың арқасында түпнұсқа фильмнің бейнесі мен дыбысы жақсартылды. Продюсер Джек Уорнердің түпнұсқа фильмнен жасаған көптеген қысқартулары, соның ішінде "Piddle Twiddle and Resolve" және "He Plays the Violin" әндерінен алынған үзінділер мен толық "Cool, Cool, Considerate Men" әні қайта жаңартылды. Ән жоқ бірнеше сахнада диалогқа көбірек назар аудару үшін музыкалық қосымшалар алынып тасталды. Бонус материалдарға режиссер Питер Хант пен кітаптың авторы және сценарийші Питер Стоунның түсіндірулері кіреді. Олар оқиғаны драмалық түрде көрсету үшін қолданылған көркемдік еркіндіктер мен тарихи қателіктер туралы және басқа да тақырыптарды талқылайды.

Танымал мәдениетте

Netflix-тің «Grace and Frankie» сериасының үшінші маусымында Мартин Шин сомдаған Роберт пен оның күйеуі Сэм Уотерстон сомдаған Сол, жергілікті геилер театрының қойынындағы «1776» туындысына қатысуға көндіріледі. Нәтижесінде Роберт Джон Адамстың басты рөлін алып, рөл алмаған Сол көңіліне құсып қалады. «Hamilton» мюзиклы «Отыр, Джон!» әніне «Адамс әкімшілігі» әніндегі мәтінде сілтеме жасайды: «Адамс Гамильтонды жұмыстан шығарады/Жеке өзі оны «креолдық шалақ» деп атайды/Не дедің?/Гамильтон жауабын жариялайды/Отыр, Джон, сенің семіз анаң». Лин-Мануэль Миранда студент кезінде «1776» фильмін көріп, ол «Hamilton» мюзиклына жол ашқан деп санайды.