Кіріспе

Шошқаның түрлері Шошқа (Lasiurus cinereus) - шошқалар отрядының Vespertilionidae туысына жататын шошқа түрі. Ол Солтүстік Американың көп бөлігінде (әлде, бұл таласқа ұшыраса да, Гавайиде де болуы мүмкін) өмір сүреді.

Таксономия

1796 жылы Пализо де Бовуа ақ шашыл жарғақтарды жаңа түр ретінде сипаттады. Бовуаның айтуынша, холотипті АҚШ-тың Пенсильвания штатында "Мастер Панкейк" деп аталатын адам жинаған. Оның көптеген таксономиялық синонимдері бар, соның ішінде Vespertilio pruinosis (Say, 1823) және Atalpha mexicana (Saussure, 1861). Маммолог Харрисон Аллен 1864 жылы Lasiurus cinereus қазіргі атауының үйлесімін алғаш рет қолданды. Кейінгі басылымда Аллен оны қазір жойылған Atalapha туысына енгізді, ғылыми атауы Atalpha cinerea. Оңтүстік Америкада кездесетін оңтүстік америкалық ақшыл жарғанақ (L. villosissimus) және Гавайиге тән Гавайилік ақшыл жарғанақ (L. semotus) бұған дейін ақшыл жарғанақ деп саналған, бірақ филогенетикалық дәлелдер оларды ерекше түрлер деп қолдайды. Кейбіреулер (Aeorestes) субгенесін L. cinereus үшін гендер деңгейіндегі сыныптамаға көтеруді ұсынды. Алайда, бұл таксономиялық органдармен келісілген жоқ, өйткені ол Халықаралық зоологиялық номенклатура кодексін бұзады.

Тарату

Ол Солтүстік Америкада Канаданың солтүстігінен Гватемалаға дейін таралған. Гавайлық L. semotus түрінің бір түрі басқа түрге қайта жіктелгенімен, 2015 және 2017 жылдардағы зерттеулер Гавайидің екі түрлі отарлау оқиғасын растайтын дәлелдерді тапты. Лазиур түрлерінің; L. semotus ата-бабаларының шамамен 1,4 миллион жыл бұрын, сонымен қатар L. cinereus-тің шын отарлауы. Бұл L. cinereus L. semotus-пен құпия қарым-қатынаста Гавай аралдарында да мекендейді дегенді білдіреді. Алайда, керісінше, 2020 жылғы генетикалық зерттеу Гавайиде бірнеше жарғақтардың түріне дәлел таппады, аралдарда тек бір ғана түр, L. semotus мекендейді және алдыңғы нәтижелерді толық емес ұрпақты сұрыптаудың салдары ретінде атады.

Сипаттама

Бұл - Канадада кездесетін ең үлкен жарғақ. Оның жүндері тығыз және қара қоңыр түсті, шаштары ақ түстес, бұл түрге оның аты берілген "қапшаң" көрінісін береді. Денесі қанатының астынан басқа жерлері жүнмен қапталған. Аталық және аналық жыныстар дене массасы бойынша диморфты, аналық жыныстар аталық жыныстардан 40% ауыр.

Мінез-құлық

Әдетте, бұл жарғақ ағаштарда жасырынып, жалғыз тұрады, бірақ кейде басқа жарғақтармен үңгірлерде көрінеді. Ол орманды, негізінен қылқан жапырақты ормандарды жақсы көреді, бірақ ашық жерлерде немесе көлдерде аң аулайды. Ол жалғыз аң аулайды және оның негізгі азық көзі - көбелектер. Шошқалар азық іздеп жүргенде таңғаларлық көлемде қаптама жасай алады.

Көбею

Бұл балдырлар топырақтағы қоян-қоянның ұрық циклын толықтай зерттеп білген жоқ. Жүктілік мерзімі 40 күн ғана және сүтқоректілердің эмбрионалды диапаузасы (емлелудің кешіктірілуі) рөл атқарады деп есептеледі. Аналықтардың ұрығы 1-4 жас аралығында болады. Жас балапандар 7 аптадан кейін емшектен шығарылады.

Қорғау

Қауіпке ұшыраған немесе жойылып бара жатқан типтегі жануарлар тізіміне кірмегеніне қарамастан, шаңшыл балдырлар жел турбиналарынан айтарлықтай өлімге ұшырайды. 2005 жылы АҚШ-та жел турбиналарынан қаза тапқан жарғалардың 40% -ы - ақ шашты жарғалар. Шошқаның өлімі көбінесе көктем мен күзде көшіп-қону кезінде болады. Мұны түсіндіретін бір кең таралған теория - бұл жарғақтар биік құрылысқа тартылады, мүмкін олар оларды демалуға арналған ағаштар деп санайды.