Кіріспе

Акттон, Массачусетс Бостонның батысындағы шағын қала, 7000 жыл бұрын адам өмір сүрген жер туралы деректер бар. Акттон азаматтары Америка революциясының алғышарты Лексингтон мен Конкорд шайқасында маңызды рөл атқарды. Акттон тарихы Массачусетс, Жаңа Англия, АҚШ және әлемде болып жатқан ірі оқиғаларды көрсетеді.

Ерте тұрақтандыру

Акттон арқылы ағатын өзендерді мыңдаған жылдар бұрын америкалықтар жыл сайынғы көші-қон үлгілерінің бір бөлігі ретінде қолданған. 1999 жылы Акттон қаласында 7000 жыл бұрын мекендеген жерлердің дәлелі бар түпкүлді америкалық археологиялық ескерткіш табылды. Бұл жер Пайн Хоук деп аталады және Жаңа Англиядағы ең көне археологиялық орындардың бірі болып табылады. Еуропалық отарлаушылар осы аймаққа қоныстанғанға дейін Массачусетс штатының шығысында Алгонкин тайпасы өмір сүрген. Акттон аймағында тұратын топ Паутукет халқының мүшелері болды. Олар жердің құнарлылығы төмендеп, басқа жерге ауысқанға дейін бірнеше жыл бойы бір егістікті пайдаланатын. 1615 жылы Массачусетс штатының шығысында індет американдықтардың 90%-ын өлтірді. Симптомдардың сипатталуы қазіргі тарихшыларды бұл ауруды еуропалық саудагерлер мен теңізшілер енгізген вирустық гепатит деп сендіреді. Эпидемияның әсері өте зор болды, өйткені жергілікті тұрғындардың еуропалық ауруларға қарсылығы жоқ еді. 1633 жылы елде құтыру ауруы таралып, аймақты одан әрі қиратты.

Колониалдық Акттон

Бұл аймақтағы алғашқы отарлау орны 1635 жылы құрылған Конкорд болды. Конкорд, Массачусетс шығанағы колониясының алғашқы ішкі қонысы, қазіргі Акттон, Линкольн және Карлайл қалаларын қамтиды. Конкорд Ассабет және Садбери өзендері бірігіп Конкорд өзенін құрайтын жерде орналасқан. Конкорд фермерлері қазіргі Актон жерін мал жайылымдары ретінде пайдаланған. Акттонның алғашқы тұрақты тұрғындары 1639 жылы осы аймаққа қоныс аударды. Олар өздерінің үйлерін Нашоба бұлақ алабының бойында орналасқан жайылымдардың арасында орналастырды. Олар мал жайылатын жерлерге жақын жерде тұратын шаруалар еді. Олар бұл ауданды "Конкорд ауылы" деп атады. XVII ғасырдың ортасында отарластар америкалықтар мен жергілікті тұрғындарды христиан дініне айналдыруды бастады. Мәсіхші болған үндістер "Діни дұға етуші" деп аталатын қалаларға қоныстанды. Осы қалалардың бірі (Нашоба) Форт-Пондтың айналасындағы жерлер, Нагог-Пондтан оңтүстікке қарай Форт-Понд төбесіне дейін орналасқан. Нашобаның шығыс бөлігі Акттон мен Литтлтон арасындағы қала шекарасына дейін орналасқан. Бұл қалада Питер Джетро сияқты бірнеше танымал дұға етуші үндістер өмір сүрді. Нашоба Ньютаун деп те аталды, нәтижесінде қазіргі Ньютаун Роуд Акттон және Ньютаун Роуд Литтлтонның шатасуы болды, екеуі де Форт Понд төбенің солтүстік беткейіне әкеледі. Филипп патша соғысы (1675 - 1676) басталғанда, колонистер дұға ететін үндістерді күдікпен қарады. 1675 жылдың қазан айында Бостондағы Бас кеңес барлық дұға етуші үндістерді өз қалаларынан алып кетіп, Бостон портындағы Елік аралына әкетуге бұйрық берді. Олар 1677 жылы Филипп патша соғысы аяқталғаннан кейін босатылды. Массачусетс шығанағының тұрғындары жексенбі күндері ғибадатқа қатысуға және салық төлеу арқылы колонияның ресми дінін қолдауға міндетті болды: қауымдық. Акттон қаласына келу үшін жексенбі күндері жиналуға міндетті болғандықтан, сол кездегі жолдармен жүру қиынға соқты. Бұл тұрғындар колонияның заң шығарушы органына, жалпы сотқа, өздерінің жиналыс үйіне (осылайша шіркеу) ие болуға және өздерінің пасторларын жалдауға құқық беру туралы өтініш жасады. Жалпы соттың мақұлдауымен Акттон 1735 жылы 3 шілдеде тәуелсіз қала ретінде құрылды. Акттон 1735 жылдан бері жыл сайынғы қалалық жиналыстарды өткізеді және осы қалалық жиналыстардың жазбалары Акттонның мемориалдық кітапханасында сақталады.

Америка революциясы

Ұлыбританиямен соғыс басталғанға дейін, Америка революциясына әкелгенде, отаршылар мен Ұлыбритания арасындағы қарым-қатынас барған сайын шиеленісіп кетті. 1774 жылдың мамыр айында британ парламенті отарластардың қалалық жиналыстар өткізуін және өз істерін заңдастыруды заңсыз деп таныған заң қабылдады. Осы заңға қарсылық танытып, Акттон қаласы бірнеше рет қалалық жиналыстар өткізді, онда олар заңсыз провинциялық конгресске өкіл сайлады және жергілікті милиция құрамын көтеруге кірісті. Акттон қаласы 1774 жылы 3 қазанда король Георг III-ге наразылықтарының тізімін жіберді. Осы күннің мерейтойы Актонда Тақ қарсылық күні ретінде атап өтіледі Американың Тәуелсіздік соғысының басында 1775 жылы 19 сәуірде Акттоннан келген минуттықтар компаниясы Пол Ревир бастаған қарулы шақыруға жауап берді (басқа салт аттылармен бірге, Уильям Доуес пен Сэмюэл Прескоттпен бірге, Прескотт Акттонның өзіне жету мүмкіндігі бар үштің біреуі) және Лексингтон мен Конкорд шайқасының бір бөлігі ретінде Конкордтағы Солтүстік көпірде шайқасты. Акттонның минутшыларын капитан Айзек Дэвис басқарды. Британдық тұрақты әскерлер қорғаған көпірдің ілгерілеуіне басшылық ету үшін рота қажет болғанда, капитан Дэвис: "Менің адамдарым бар, бірақ олар баруға қорқады" деп жауап бергені естілді. Колонистер көпірден алға жылжи бастады. Акттондықтар майданның алдыңғы шебінде болды, өйткені олар біртұтас штыкпен жабдықталған жалғыз рота болды. Одан кейін болған мылтық атыста капитан Айзек Дэвис пен ерікті Джеймс Хейвард қаза тапты, ал Акттоннан шыққан Абнер Хосмер өлімге жарақат алды. Осылайша, Айзек Дэвис Американың Тәуелсіздік соғысында қайтыс болған алғашқы офицер болды. Жыл сайын Патриот күні (сәуір айының үшінші дүйсенбісі) Акттон Минутмендері Акттон орталығынан Конкордтағы Ескі Солтүстік көпіріне дейін шеру жүргізеді. Бұл жол "Исаак Дэвис жолы" деп аталады және Ұлттық тарихи орындар тізілімінде тіркелген. 1960 жылдан бастап Айзек Дэвис жолының скауттары жыл сайын Патриот күні лагерін ұйымдастырып, Айзек Дэвис жолы бойынша жүріс жасайды.

XIX ғасыр: Индустрияландыру және Азамат соғысы

Революциялық соғыстан кейін Акттон халқының өсуін жалғастырды. 19 ғасырдың ортасына қарай Акттон баррель өндірісі (кооперация) үшін өнеркәсіптік орталық болды. Қалада үш астық және төрт арақ диірмендері де болған. Бұл диірмендердің бірнешеуі Оңтүстік Актондағы Форт-Понд Брукке орналастырылған болса, олардың бірнешеуі қаланың Солтүстік және Шығыс Акттон аудандарындағы Нашоба Брукке орналастырылған. Милл-Корнердегі толу фабрикасы еліміздегі ең алғашқы ірі көлемдегі жүн мата өндірушілердің бірі болды. Акттонның оңтүстік бөлігінде Ассабет өзенінің бойында оқ-дәрі фабрикалары (1835-1940) орналасқан. Бұл операция Бостон мен Чикагодағы бизнес кеңселері бар Американдық ұнтақ фабрикасы ретінде танымал болды. Акттон мен Конкорд қалалары қазіргі қарындаш өнеркәсібінің дамуына да ықпал етті. Конкордиан Уильям Мунро 1812 жылы Құрама Штаттарда ағаш қарындаштарды алғаш рет өндірген. Акттон тұрғыны Эбенезер Вуд Мунроудың өндіріс әдістерін өте баяу деп тапты және солтүстік Акттондағы ескі Дэвис жолындағы өзінің диірменінде процесті автоматтандыруға кірісті. Ағаш кесуді жылдамдату үшін дөңгелек пісіргіш пен 144 қарындашты бірден шығаратын желімдеу процесін пайдаланған алғашқы адам болды. Оның бұл әдісін жетілдіруі алты немесе сегіз бұрышты қарындаштарға жол ашты. Бұл пішіндер стандартқа айналды. Вуд өзінің өнертабысына патент бермеді және оның жетістіктерін Нью-Йорктегі Эберхардт Фабер сияқты басқалармен бөлісті. Фабер елдің ең ірі қарындаш өндірушісі болды. Ғасырдың екінші жартысында Актондо өнеркәсіп өсіп, 1843 жылы Актонға темір жол келді. Фичбург темір жолы Оңтүстік және Батыс Акттон арқылы өтетін болды, сондықтан ол диірмендерге қызмет көрсете алатын болды. Оңтүстік Акттон Марлборо филиалының темір жолының құрылысымен айналысатын сауда орталығы болды. Филиал Оңтүстік Акттоннан Мейнард, Стоу және Хадсон арқылы Марлборо қаласына дейін созылады. Көбейген көлік қозғалысы аймақтағы сауда дамуына әкелді, мысалы, Таттл дүкенін құру және Биржа залын салу. "Татл" дүкені қазіргі дүкендердің бастауы болды. Фичбург темір жолынан басқа, Акттонды екіге бөлген тағы екі темір жол: Фрамингем және Лоуэлл және Нашуа, Акттон және Бостон темір жолы. Фрамингем және Лоуэлл темір жолы ескі колониялық темір жолдың солтүстік бөлімшесінің бөлігі болды, ол ақырында Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолының (а. к. а. Нью-Хейвен темір жолы). Нэшуа, Акттон және Бостон Конкорд Анкшеннен (басқаша атағы - Батыс Конкорд) Нэшуаға, Вестфорд пен Данстебл арқылы жүреді. Бұл екі темір жол Нашоба Брук бойымен Солтүстік Актонға дейін созылатын екі жақты жолды бөлісті, онда олар Харрис көшесінің соңында орналасқан Солтүстік Актон станциясына жақын жерде бөлінді. Фрамингем мен Лоуэллдің жол құқығы қазір Брюс Фримен темір жолы ретінде белгілі және әртүрлі кезеңдерде аяқталады. 1850 жылы қашқан құл туралы заң қабылданды. Осыған жауап ретінде Актон қалалық кеңесі заңды айыптайтын бірқатар қаулылар қабылдады. Массачусетс губернаторы Джон С. Эндрю барлық қалаларды жауынгерлік бөлімшелерін қатерлі соғысқа дайындауға шақырды. 1861 жылы 12 сәуірде Азамат соғысы басталды. 15 сәуірде президент Линкольн 75 мың ерікті шақырды. Келесі күні таңертеңгі сағат 7:30-да капитан Таттл өзінің 52 жасақшысынан тұратын командасымен толық жабдықталған және қызметке дайын Лоуэллге келді. 6-шы Массачусетс милициясының Акттонның Е ротасы Президенттің шақыруына жауап ретінде Вашингтонға келген Одақ армиясының бірінші полкінің бірінші ротасы болды. Сонымен қатар, Акттон резервістері Форт Самтерде атылған кезде әскерлердің арасында болды. 1874 жылы қала халқы 1700 адам болды. Қала өзінің алғашқы газеті The Acton Patriot газетін құрды, ал Батыс Актон тұрғындары алғашқы кітапхананы - Азаматтық кітапхананы құрды. 1890 жылы Мемориалдық кітапхананы Уильям А. Уайльд Азамат соғысында шайқасқан Акттон солдаттарының ескерткіші ретінде қалаға берді.

1900-1950 жылдар

ХХ ғасырдың басында Акттон қаласында шамамен 2120 адам тұратын. Қаланың негізгі кәсібі ауыл шаруашылығы болды. XX ғасырда қалада елеулі өсім мен өзгерістер болды. 1912 жылы ұзақ талқылаудан кейін Батыс Актон және Оңтүстік Актон ауылдарына сумен қамтамасыз ететін Су ауданы құрылды. Бұл уақытта бес ауылдың әрқайсысының өз өрт сөндіру бөлімі болды. 1913 жылы 22 шілдеде Батыс Актондо өте қауіпті өрт болды. Ол үйлерді, қораларды, кәсіпорындар мен зауыттарды қиратты. Егер жаңадан орнатылған су жүйесі болмаса, бүкіл ауыл өртеніп кетуі мүмкін еді. Өрттен кейін қалалық кеңес бүкіл қала бойынша ерікті өрт сөндіру бөлімін құру туралы шешім қабылдады. Актонның бұрынғы тұрғыны Элвин Нотроптың үлесі арқасында Актонның керемет жолдары болды. Ол Вашингтонға көшіп барғанға дейін Акттон қаласында өскен, ол жерде ол табысты саудагер болды. Ол Акттон қаласына жергілікті жолдарды жақсарту үшін тас сығу машинасын сатып алу үшін ақша берді. Осы үлесінің арқасында Акттон көршілеріне қарағанда бұрын-соңды сумен шектелген макадама тас жолдарына ие болды. Автомобильдің пайда болуымен Шығыс және Солтүстік Актонға қызмет көрсететін темір жолдар құлдырап кетті. Нашуа мен Акттон желісі 1920-ші жылдардың ортасында мүлдем тасталды, ал Framingham және Lowell желісінде жолаушылар қызметі 1930-шы жылдары тоқтатылды. 1990-шы жылдардың басында Солтүстік Акттон ағаш комбинаттарына қызмет көрсетудің соңғы қалдықтары пайда болды. Бұл жол да ресми түрде тоқтатылды. Фрамингем мен Лоуэлл желісі темір жолға айналдыру процесінде, Акттон бөлігі 2015 жылға жоспарланған. Денсаулық сақтау басқармасы 1901 жылы құрылды және оның алғашқы міндеті жергілікті мектептердегі балаларға талмаға қарсы вакцина жасау болды. Акттонның әр ауылында өз бастауыш мектебі болды, бірақ қала өзінің оқушыларына орта мектеп білімін қалай беру керектігімен күресті. XX ғасырдың басында (1925 жылға дейін) Акттон оқушылары Конкордтың орта мектебіне жіберілді. 1925 жылы Акттон халқы өзінің жоғары мектебін ұстап тұру үшін жеткілікті болды, ол Массачусетс даңғылында (rt 111) Мейн-стриттің қиылысы (rt 27) маңында салынған. Ғимарат әлі күнге дейін тұр, ол бастауыш мектеп ретінде пайдалануға берілді, содан кейін 2012 жылы тұрғын үйге айналдырылды.

1950-2000 жылдар

ХХ ғасырдың соңғы жартысында Акттонның өсуі мен өзгеруі үлкен болды. 1950 жылы қалада 3500 адам тұратын, ал 1974 жылы бұл сан 17000-ға дейін өсті. Бұл негізінен 128 тас жолының құрылысы арқасында қала маңындағы өнеркәсіптің өсуіне байланысты болды. Акттон сумен жабдықтаудың шектеулі болуына байланысты көптеген өнеркәсіптік нысандарды тартқан жоқ. Оның орнына, Акттон екі негізгі факторға, нәресте бумына және суық соғысқа байланысты тұрғын үй сұранысының артуымен жатын бөлмелі қауымдастыққа айналды. GI Bill Бостон мен оның ішкі маңындағы әйелдер мен еркектерді білімге, жұмыспен қамту саласына енгізген кезде, олар өздерінің туған қалаларында қымбат және тығыз тұрғын үйлерді тапты. Көптеген адамдар 128-ші мемлекеттік тас жолынан тыс жерлерге қарауға мәжбүр болды. Сонымен қатар, Fort Devens, Hanscom AFB және Natick Labs-тің суық соғыстағы кеңеюі, жоғары технологиялық DoD мердігерлерінің өсуімен бірге, колледж білімді мамандық иелерінің үлкен өсуіне себеп болды. Осы сұранысты қанағаттандыру және қаржылық пайда табу үшін Акттонның көптеген егіндік жерлері тұрғын үй құрылысына айналдырыла бастады. 1954 жылы қалада жоспарлау кеңесі құрылды, ол бөлімшелерді дамыту туралы ережелерді әзірледі. Бірінші үлкен бөлімше 1955 жылы Батыс Актондағы Индия ауылы (Форт-Понд төбесінің оңтүстік беткейінде, 1952 жылы 2-жолымен және іргелес жазық жермен бөлінген) болды. Басқа да елеулі бөлімшелерге Patriots Hill (90-шы жылдардың соңында қатты кеңейтілген 2-ші жол мен қала орталығы арасында орналасқан), Minuteman Ridge (Массачусетс даңғылынан [111-ші жол], Forest Glen (Стоу шекарасына жақын жерде орналасқан) және The Arbors (Грейт Роуд немесе 119 / 2A жолынан алыс орналасқан) кіреді. Шағын бөлімшелер жеке фермерлер жеміс бақтарын, тауық фермаларын және сүт фермаларын сату кезінде салынған. Акттонның тұрғын үй қорының артуы және фермерлердің өз жерлерін сатуға деген ықыласы 1950 жылдар мен 1970 жылдар аралығында өсімді жалғастырды. DOD келісім-шарты жоғары технологиялы инновация мен дамуды қоздырды, коммерциялық және DOD емес мемлекеттік келісім-шарттар азаматтық жоғары технология мен ақпараттық индустрияны ынталандырды, ол 1960 жылдардан бастап 1980 жылдар аралығында Rt 128/I 95 бойындағы кеңсе парктерінде, содан кейін 1980 жылдардың соңында 495 мемлекетаралық тас жолында кеңейіп отырды. Maynard Mills-те Digital Equipment Corporation-тің құрылуы Актонды өмір сүруге тартымды орынға айналдырды және қаладағы пәтер ғимараттары мен кондоминиумдардың дамуына ықпал етті. 1965 және 1975 жылдар аралығында 2А бойындағы барлық жүк машиналары фермалары, қаладағы коммерциялық тұрғыдан ең тиімді фермалар сауда орталықтары мен пәтер ғимараттарымен алмастырылды. Нагог кеңсе паркі (1974) Rt 2A дәлізінің сауда және кеңсе ғимараты ретінде дамуын жеделдетті. Бұл өркендеген азаматтық сектор Актонға Никсон әкімшілігінің 1972 жылғы сайлау үшін кек алу үшін Федералды Агенттіктің Комонвеллдегі қатысуын кескілді қысқартуын (NASA Кембриджден кетіп, Бостон әскери-теңіз жаружайы жабылып) және басқа да қорғаныс министрлігінде (Tidewater Virginia, Seattle, St Louis және San Diego, мысалы) болған Вьетнамнан кейінгі рецессияны жақсырақ жеңуге мүмкіндік берді. 1950-1960 жылдары қала тұрғындарының саны екі есеге көбейді (3500-ден 7000-ға дейін). Ал келесі онжылдықта ол қайтадан екі есеге көбейді. Бұл өсім Актонды өз мемлекеттік мектептерін кеңейтуге мәжбүр етті. 1953 жылы оқушылар санының өсуіне орай жаңа мектептер салынды. 1957 жылы Акттон мен Боксборо 7-12 сыныптар үшін аймақтық мектеп округін құрды (Литлтон жоспарланған аймақтық округтен жоспарлау процесінің жартысында шықты). Мериам мектебі 1958 жылы салынған. Басқа мектептер тез арада соңынан ерді (Дугалас (1966), Гейтс (1968) және Конант (1971)). 1967 жылы орта мектептің ғимараты салынды. 1973 жылы бұл ғимаратқа үлкен қосымша қосылды және ол жоғары мектеп болды (жас орта мектеп ескі жоғары мектеп ғимаратына көшірілді). 1990 жылы Мерриам мен Маккарти Таун ғимараттарының ескіргені анық болды. 1998 жылы қала екі мектепті де орналастыру үшін Паркер Деймон ғимараты деп аталатын бір ғимаратты салды. Мектеп жеке бағдарламаларды жүргізеді, бірақ спорт залы мен асхананы бөліседі. Бланшард қоры Актонға қаладағы орта мектеп үшін Бланшард аудиториясын салуға ақша берді, содан бері ғимарат Р. Дж. Грейдің кіші орта мектебіне айналдырылды. Аудиторияда спорт залы ретінде де жұмыс істеді, ол жаңа (қазіргі) жоғары мектеп аудиториясы салынғанға дейін қалалық жиналыстар өткізілді. ХХ ғасырдың соңғы ширегінде табиғатты қорғау да қаланың дамуына ықпал еткен факторғ�...

2000-шы жылдар: қала маңындағы өсіп-өркендеу жалғасуда

ХХІ ғасырдың басында Акттон өзінің халық санының өсуін жалғастырды, соның ішінде 90 үйден астам үйді қамтитын Карлайл және Вестфорд шекарасына жақын орналасқан Кантербери Хилл дамуын қосады. Одан кейін Грейт-роудтың (119/2А автожолы) жанында орналасқан Куэйл-Ридж ауылдық клубының бір бөлігінде 153 үйдің құрылысы жүргізілді. Бұл оқиғалар Акттонның дамуындағы біршама су айрығын білдіруі мүмкін, өйткені басқа ашық жерлердің болуы шектеулі. 2012 жылы Актон және Боксборо қалалары Боксбороның Бланшард бастауыш мектебін жүйеге сіңіру арқылы қалалар мектебінің толық аймақтануын зерттей бастады.