Кіріспе
Контрафакт - бұрынғы шығармаға негізделген музыкалық шығарма. Бұл термин классикалық музыкадан шыққан және 1940 жылдан бастап джазға қолданылған, онда ол әлі де стандартты емес. Классикалық музыкада контрафактілер 16 ғасырдағы пародиялық масса мен In Nomine сияқты ертеректе қолданылған. Жақында Джон Кейдждің "Cheap Imitation" (1969) әні Эрик Сатидің "Сократ" әніне арналған ноталарды кездейсоқ әдістерді қолдану арқылы жүйелі түрде өзгертіп жазылған. Жаз музыкасында контрафакт - таныс гармониялық құрылымға жаңа әуеннің жабылуынан тұратын музыкалық композиция. Композициялық құрылғы ретінде 1940-шы жылдардағы боптың дамуында ерекше маңызға ие болды, өйткені ол джаз музыканттарына авторлық құқықпен қорғалған материалдар үшін рұқсат алу немесе баспагерлерге ақы төлеусіз, дереу импровизациялай алатын орындау және жазу үшін жаңа шығармалар жасауға мүмкіндік берді (мелодиялар авторлық құқықпен қорғалуы мүмкін, бірақ негізгі гармониялық құрылым болмайды). Контрафактілерді музыкалық цитаталармен шатастыруға болмайды, олар қолданыстағы композициядан ритмдерді немесе мелодиялық фигураларды қарыз алады.
Мысалдар
Контрафактілердің белгілі мысалдары ретінде "Донна Ли" атты Чарли Паркер / Майлс Дэвис боп-туындысы бар, ол "Индианада қайтадан үйге оралу" немесе Телониус Монктың "Evidence" атты джаз стандартының аккордтық өзгерістерін қолданады, ол Джесси Грир мен Реймонд Клагстың "Just You, Just Me" (1929) әніне аккордтық прогрессияны қарыз алады. Классикалық шығармашылықтың мысалдары ретінде Малерден фрагменттер пайдаланған Лучано Берионың "Синфониясы", Шопеннің ноктюрндерін алған Джордж Крамб немесе Бетховеннің А мажордағы сонатасынан алынған Мэтт А. Мейсонның "Хейлигенштадт эхосы" бар. 110-ға дейін. Гершвиннің "I Got Rhythm" әуені контрафактілік қайта құрастыруға әсіресе бейім екендігін дәлелдеді: оның "ритмдік өзгерістерінің" танымалдылығы джаз композиторлары қолданатын негізгі гармониялық құрылым ретінде 12 такталы блюзден кейін екінші орында.