Кіріспе
Джаз музыкасын ойнайтын музыкалық ансамбль. Джаз тобы (жаз ансамблі немесе джаз комбосы) – джаз музыкасын ойнайтын музыкалық ансамбль. Джаз топтары мүшелерінің саны және ойнайтын джаз стилі бойынша әртүрлі болуы мүмкін, бірақ көбінесе джаз тобы ритм-секциясы мен духовой аспаптар секциясынан құралған болады. Джаз тобының мөлшері олар орындайтын джаз стилімен және концерт алаңдарының түрімен тығыз байланысты. Шағын джаз топтары, сондай-ақ комболар, түнгі клубтарда және басқа да кішкентай алаңдарда жиі кездеседі және үштен жеті музыканттан тұрады; ал үлкен оркестрлер би залдарында және басқа да кеңірек алаңдарда ойнайды. Джаз топтарының мөлшері үлкен оркестрден бастап кішкентай триоға немесе квартетке дейін өзгеріп отыруы мүмкін. Кейбір топтарда вокалшылар болады, ал кейбіреулері тек аспаптық топтар болып табылады. Джаз топтары мен олардың құрамы жылдар бойы көп рет өзгерді, дәл сол сияқты музыка да орындаушылардың жеке түсіндіруі мен импровизациясымен өзгеріп отырады. Духовой аспаптар секциясы жырлы және қола аспаптар секцияларынан тұрады, олар мелодияны орындайды. Джаз тобында банджоны алғаш рет 1917 жылы Фрэнк Дюсон қолданған, бірақ Лоренс Марреро оның 1915 жылдан бастап танымал болғанын айтады. Банджоның үш кең таралған түрі бар: плектрлі банджо, тенорлық банджо және виолончельдік банджо. Уақыт өте келе төрт ішекті тенорлық банджо джазда ең көп қолданылатын банджоға айналды.
A jazz band (jazz ensemble or jazz combo) is a musical ensemble that plays jazz music. Jazz bands vary in the quantity of its members and the style of jazz that they play but it is common to find a jazz band made up of a rhythm section and a horn section. The size of a jazz band is closely related to the style of jazz they play as well as the type of venues in which they play. Smaller jazz bands, also known as combos, are common in night clubs and other small venues and will be made up of three to seven musicians; whereas big bands are found in dance halls and other larger venues. Jazz bands can vary in size from a big band, to a smaller trio or quartet. Some bands use vocalists, while others are purely instrumental groups. Jazz bands and their composition have changed many times throughout the years, just as the music itself changes with personal interpretation and improvisation of its performers. The horn section consists of a woodwind section and a brass section, which play the melody. The earliest use of the banjo in a jazz band was by Frank Duson in 1917, however Laurence Marrero claims it became popular in 1915. There are three common types of banjo, the plectrum banjo, tenor banjo, and cello banjo. Over time, the four stringed tenor banjo became the most common banjo used in jazz.
Барабандар
Джаз барабандары – 1910 жылдардағы Диксиленд джазынан бастап 1970 жылдардағы джаз-рок фьюжн және 1980 жылдардағы латын джазына дейінгі джаз стильдерінде барабанды ойнау өнері. Стильдік тұрғыдан алғанда, осы орындаушылықтың қалыптасуына бастау орны – Нью-Орлеан қаласы, сондай-ақ әлемнің көптеген басқа аймақтары, оның ішінде АҚШ-тың басқа бөліктері, Кариб аймағы және Африка әсер етті. Джазға еуропалық дәстүрлі стильлерден өзгеше, жаңа жанрдың әртүрлі ырғақтарына оңай бейімделетін, соққы аспаптарын ойнаудың жаңа әдісі қажет болды, осының нәтижесінде джаз барабандарының бірегей техникасы пайда болды.
Кларнет
Кларнет – бір ғана қамыспен тартқыланатын ағаштан жасалған үрлемелі аспап. Кларнетті ойнаушы – кларнетші. Бастапқыда кларнет 1910 жылдары Нью-Орлеан музыканттарымен бастау алған джаздың маңызды аспабы болды. Ол 1940 жылдарға дейінгі үлкен ансамбль дәуірінде джаздың ерекше белгісі саналды. Ларри Шилдс 1917 жылы тұңғыш рет коммерциялық жазба жасаған Original Dixieland Jazz Band тобының кларнетшісі болды. Америкалық музыканттар Тед Льюис және Джимми Нуун джаз тобында осы аспапты дамытудың алғашқы қадамдарын жасады. B сопрано кларнеті ең көп қолданылған аспап болды, бірақ Альсиде Нунез сияқты кейбір ерте джаз музыканттары C сопрано кларнетін артық көрді, ал көптеген Нью-Орлеан джаз оркестрлері E сопрано кларнетін пайдаланды. 1940 жылдардың соңында үлкен ансамбльдердің танымалдылығы төмендеген кезде кларнет джаздағы маңызды орнынан айырылды, ал саксофон көптеген джаз тобында маңызға ие болды, мүмкін, оның себебі – ойнау жүйесінің қарапайымдылығында. Бірақ кларнет толығымен жойылған жоқ. 1950 жылдардың соңында дәстүрлі джаз қайта жанданды, оның жарқын мысалы – кларнетші Акер Билктің Bristol Paramount Jazz Band тобы. Билктің джаз тобының кейбір туындылары хит-парадқа енді.
Саксофон бөлімі
Саксофон бөлімінде барлық саксофондар шамамен бірдей мелодиялық желіні орындайды, бірақ баритон саксофон кейде бас тромбоны мен баспен бірге төменгі желіні ойнауға қосылады. Әдетте, үлкен оркестр саксофон бөлімі екі альт саксофонынан, екі тенор саксофонынан және бір баритон саксофонынан құралады.
Скрипка
Джаз скрипкасы – скрипканың немесе электрлі скрипканың сололық партияларды импровизациялау үшін қолданылуы. 20-шы ғасырдың басында-ақ скрипка джаз жазбаларында пайда болғанмен, ол көбінесе джазбен емес, халық музыкасымен байланысты. Джаз музыканты Мильт Хинтон скрипкашылардың азаюы дыбысты фильмдердің енгізілуімен бірге болғанын айтты, себебі көптеген скрипкашылар үнсіз фильмдерге қосымша музыка ретінде қолданылды.
Әншілер
Джаз вокалисінің анықтамасы шашыраңқы болуы мүмкін, себебі 1920 жылдан бері джаз блюз және поп музыкасымен көптеген нәрселерді бөлісіп келеді. Генри Мартин мен Кит Уотерс «Essential Jazz» кітабында джаз әнін анықтайтын бес негізгі ерекшелікті атап көрсетті, олардың үшi: «Бос фразировка [ ], блюз ноталарын қолдану [ ], [және] еркін мелодиялық әшекейлеу». Көбінесе адам дауысы жазылған және импровизацияланған мелодияларды орындауда, латунь аспаптар секциясының орнына қолданылуы мүмкін.
Репертуар
Жаздың тағы бір маңызды ерекшелігі – импровизация ("джем сессиялары"). Осы үлгіде ойнайтын топтар джем-топтар деп аталады. Импровизацияны қолданудың кең таралған тәсілі – музыканттардың осы сәтте құрастырылған жеке орындауларын ұйымдастыру, оларға өз шеберліктерін көрсетуге мүмкіндік беру.