Кіріспе

Меренге - Кариб теңізіне таралған музыкалық түр. Венесуэлада меренгенің алғашқы басылымдағы жазбалары 19-шы ғасырдың екінші жартысындағы "бейне меренге" партитураларынан алынған. Бидің бір түрі ретінде меренге 1920 жылдары Каракаста танымал болды. Бұл доминикандық меренгеден ерекшеленеді. Бір атаумен аталғанымен, ритмдердің ортақ ерекшелігі бар, олар көбінесе жұптық би үшін жазылған.

Тарих

Сөздің шығу тегі туралы пікірлер көп. Кейбір адамдар үшін меренге сөзі француз сөзінен шыққан, ол ұрық жұмыртқаның ақ жапырақтарынан жасалған кондитерлік өнім. Алайда, бұл қоспа Венесуэлада suspiro деп аталады. Бұл атаумен аталатын Гаитидің танымал биімен тығыз байланысты. Тағы бір теория бұл атауды muserengue немесе tamtam mouringue сияқты африкалық сөздермен байланыстырады. Каракаста меренге руканеао термині жұптар қол ұстап, көбінесе асыра сілкінумен билеу тәсілін білдіреді (бұл манияға және одан кейінгі дауларға себеп болды). Билер ақы төленген, би залдарында a locha (12 1/2 цент) немесе a medio (25 цент) бағасы кең тараған. Тірі сүйемелдеу төрт жеке аспаптан: керней, тромбон, саксофон және кларнет және cuatro, бас және соққы аспаптары сияқты ырғақ аспаптарынан (бұл ансамбльдің мөлшеріне байланысты, скрепер сияқты қарапайым болуы мүмкін немесе маракастар мен тіпті соққы барабанынан тұрады) құралған. Канонеро деп аталатын саяхаттаушы топтар көрші-қолақтарда жүріп, ұнжырға үшін импровизациялық қойылымдар жасады. "Канонеро" атауы олардың маркетингтік тәсілінен шыққан, оның ішінде қалың, қуыс бамбук таяғынан жасалған бос оқтан карбид зарядынан ату кіреді.

Ритмдік құрылым

Венесуэланың меренгесін дұрыс белгілеудің келісілген жолы жоқ. Екі негізгі лагерь немесе ойлау мектептері бар, олардың ешқайсысы оны дұрыс білдірмейді: Ең жиі қолданылатын нұсқа - ырғақты белгілеу. Бараның бірінші жартысы сегізінші нотаның үштік түрінде жазылады. Бараның екінші жартысы екі сегіздік нота ретінде жазылады. Екінші жартысындағы ерекше тербеліс Венесуэланың меренге әнін ерекшелендіреді. Тағы бір тәсіл - Венесуэла меренгесін жазу. Бұл дәстүрлі музыканттардың ұнаған әдісі, өйткені нотациясы аз, бірақ Венесуэла меренгесінің бірегей серпілісіне таныс. Фредди Рейна өзінің "Alfa Beta Cuatro" атты "quatro" әдісі бойынша 1/5 тактадан тұратын үшінші жолды ұсынды. Ол кеңінен қолданылған жоқ. Нотацияға қарамастан, 3 пен 2-дің қатарласуы - Венесуэла музыкасына тән өте кең таралған тақырып және оның көптеген түрлерінде, joropo-дан бастап, афро-венесуэлалық барабандық үлгілерге дейін кездеседі.

Музыканттардың үлестері

Оның танымал болуына қарамастан, немесе мүмкін, оның танымал болуына қарамастан, Меренге Венесуэланың классикалық композиторларының басым көпшілігімен шын жүректен құптанды. Пианист композитор Тереза Карреньо бірнеше меренге жазды және бұл форманы кейбір шығармаларына интерлюдия ретінде енгізді (мысалы, оның Un Bal en Rêve атты шығармасында). Пианист композитор Мосес Молейро да классикалық репертуарында меренгелер жазды және орындады, сонымен қатар Эвенсио Кастелланос та. Саксофонист композитор Даниэль Милано Майора танымал интерпретация үшін де, виртуоздық соло фортепианолық шығармалар үшін де бірнеше меренге жазды. Гитарашы композитор Антонио Лауро классикалық гитараның соло түріндегі алғашқы шығарма деп саналатын, жай ғана "Меренге" деп аталатын (1945). Родриго Риера 1950 жылдары соло гитара үшін Merengue Venezolano атты алғашқы меренгесін жазды. Кейіннен ол басқа да көптеген меренгелер жазды. Әнші Хесус Севильяно әншілік мансабының биік кезінде өзінің репертуарына бірнеше меренгелерді енгізді. Қазіргі заманғы Венесуэланың формальды музыканттары бұл форманы дамытып, сақтап келеді. Жибаро Родригестің (Маракай, 1971) соло гитара үшін "Ла Сапоара" әуенін және Леон Сапатаның (Каракас, 1955) "Эль Гуаро" атты композициясы 20-шы ғасырдың екінші жартысында жазылған немесе аранжировкаланған "Меренгу" әуендерінің үлгілері болып табылады.

Венесуэладан тыс жерлерде

Венесуэладан тыс жерлерде меренге танымал бола алмады. Тіпті оның гүлдену кезеңінде өте аз композиторлар мен оркестрлер бұл формаға кез-келген күш-жігерді арнады, мүмкін қиын ырғақтың арқасында. Тринидадтық Лионель Беласко 1910-1930 жылдар аралығында Венесуэланың кейбір меренгелері мен вальстерін жазды, орындады және жазды. Венесуэла композиторы Альдемаро Ромеро 1950-ші жылдары бірнеше меренгелерді қамтитын халықаралық релизмен шабуыл жасады, бірақ жарнамаларда өте алыс жүрмеді. Жақында Пакито Д'Ривера "Меренге" деп аталатын ән жазды, ол да "Меренге Венесуэла" деп аталды. Мүмкін, бұл түрдің сақталуына ең жақсы үміт - басқа елдерде меренге құрастыруды, орындауды және үйретуді жалғастырып жатқан белсенді музыканттардың еңбегінде жатыр. Гитарист Aquiles Báez, мультиинструменталист және педагог Jackeline Rago, Канадалық Ensemble Çavana және жоғарыда аталған Barradas және Gurrufío - барлығы әлемдегі Венесуэла музыкасының белсенді практиканттары.