Кіріспе
"Басқалар үшін" деген тіркес Англия шіркеуінің жалпы дұғалар кітабында таңғы дұға басталар алдында кездеседі. Ол былай деп жалғастырады: Екінші абзацтың түсіндірілуі алғаш пайда болған кезде талқыланды және 19 ғасырдың аяғында Англия шіркеуінде қандай киімдер мен рәсімдер заңды болғандығы туралы қақтығыстар кезінде маңызды мәселе болды.
The interpretation of the second paragraph was debated when it first appeared and became a major issue towards the end of the 19th century during the conflicts over what vestments and ceremonies were legal in the Church of England.
Тарих және түсіндіру
Бұл рубрика алғаш рет 1559 жылы Елизаветаның "Бірлік дұғалар кітабында" пайда болды және 1604 жылы Джеймс I-нің басшылығымен қайта қаралғанда сақталды. Екінші абзац негізінен Елизаветаның біркелкілік туралы актісінің (1559 1 Елизавета I, c.2) соңғы бөлімінен алынған үзінді және сөйлемнің ортасында үзіледі. Заңның өзінде былай деп көрсетілген: 1549 жылдың маусымына дейін Сарум ырысы (Рим ырысының нұсқасы) латын тілінде атап өтілді, кейбір ендірулер ағылшын тілінде болды. Қызметшілердің әшекейлері сол рәсімде қолданылатын дәстүрлі Евхаристиялық киімдер болуы мүмкін: альбтар, тункалар, далматикалар, копелер, хазублар, манипулдар, митралар және т.б. Көптеген діни қызметкерлер мен дін қызметкерлері бар жерде, сондай-ақ, киімі бар "албтар" да болуға тиіс. 1559 жылы жазылған "Православный намаз" атты кітаптың алғы сөзінде былай делінген: "Православный намаз оқыған кезде және басқа кездерде ол Едуард VI патшалық құрған екінші жылы Парламент өкілеттігімен қолданылған әшекейлерді қолданады. Рубриканың мазмұны - бұл нұсқама емес, бұйрық. 1559 жылғы заңда айтылған "екінші жыл" 1548 жылдың 28 қаңтарында басталды, ал алғашқы Жалпыға Ортақ дұға кітабының енгізілуін мақұлдаған заң 1549 жылдың 21 қаңтарында Парламентпен мақұлданды. Бұл заң екінші жылы қолданылған Рим католик киімді заңдастыратыны айтылса да, көптеген органдар бұл заң 1549 жылғы бірінші Эдуардин дұға кітабында талап етілген киімді білдіреді деп қабылдайды, бірақ олар 1549 жылдың маусым айынан бастап ғана талап етілді. Алайда, мұндай дәлел 1559 жылғы дұға кітабына орнамалар рубрикасы енгізілгенін (Лордтар біркелкілік туралы актіні қабылдауы үшін католик сезімдеріне берілген жеңілдіктердің бірі ретінде) елемеді және 1548 жылы қолданылған немесе 1549 жылы нақты және шектеулі түрде тапсырылған шіркеулер мен министрлердің әшекейлеріне сілтеме жасайды (кейбіреулер айтқандай)! Егер 1559 жылы бұл мақсат болмаса, онда тілді өзгертіп, қандай киімдер мен әшекейлер рұқсат етілгенін түсіндіру керек еді, егер альбтар, тункилер, далматикалар, копылар, шазублдер, манипулдер, митралар және т.б. болмаса, қайсысы тек киімді және үстеме киімдерді ғана? Сондай-ақ, егер ол қаласа, дін қызметкерлері бойдақ болар еді, өйткені ол үйленген дін қызметкерлерін жек көреді. 1559 жылы 30 сәуірде оны Ворчестер (1559), Лондон (1570) және Йорк (1575) епискобы доктор Сэндис "гласспен" (түсіндірді) "біз оларды қолдануға мәжбүр болмауға тиіспіз, бірақ басқалар бұл арада оларды алып кетпеуге тиіс, бірақ олар патшайым үшін қалуы мүмкін" дегенді білдіреді. 1559 жылы королева өзінің бұйрықтарын шығарды, оның бірі шіркеу қызметкерлерінің "жұмыстарымызға" "киім-кешектер, тостаған немесе басқа да әшекейлер, табақтар, кітаптар және әсіресе, шүкірлік граалдары, дивандар, аңыздар, шерулер, әндер, нұсқаулықтар, портреттер және сол сияқтылар, олардың шіркеуіне қатысты" инвентаризациясын беруін талап етті. Бұл саясаттың мақсаты - шіркеуді католиктік өткеннің сыртқы тұзақтарынан босату, оларды уақыт өте келе жаңа адамдармен алмастыратын уақытқа дейін, шамамен 100% католиктік дінбасыларды пайдалануға рұқсат беру. Кейбір приходтар бұған келісті, ал басқалары келіспеді. Келесі жылы көптеген приходтардың әшекейлерін бұзғанын білгеннен кейін, ол өзінің саясатын біршама өзгертуге тырысты. 1566 жылы митрополит (архиепископ Паркер) соборлар мен колледждердегі шіркеулерде суретті қолдануды бұйырған "жарнамаларын" шығарды. 1604 жылғы Канондар, заңды рәсімдерге қатаң сәйкестендіріліп, 20 ғасырға дейін кішігірім өзгерістермен заңды түрде міндетті болды, осы сызықты орындады. ХХ ғасырдың аяғында ғана шіркеулерден соңғы әшекейлер жоғалып кетті. Алайда, бұл уақытқа дейін католиктердің үлкен бөлігі жаңа дін қызметкерлерінің үлкен бөлігі мұраларын қайтадан тапты. Олар құрметті қасиеттердің, әсіресе Евхаристияның рөлін атап өтті және реформаторлардың орнына алғашқы шіркеу аталарын қайта қарады. Нәтижесінде пуритандық талаптарға берілмеуге деген шешімдері күшейді. Бұл кітаптың католиктік негізін қатаң сақтап қалған, бірақ оған байланысты әшекейлер сақталмаған. Бұл мәселе 19-ғасырдың ортасында ритуалистік қозғалыста қайта көтерілді. 19 ғасырдың ортасынан бастап шамамен жүз жыл бойы рубриканың заңдық түсіндірілуі дау туды. Англо-католиктер бұл туралы Англиялық қауымда Батыс христиан дінінің дәстүрлі Евхаристиялық киімді қалпына келтіруді ақтауға сілтеме жасады, ал евангелистер 1559 жылғы бұйрықтарда, 1566 жылғы "Анкеталарда" және 1604 жылғы Кано�...