Кіріспе
Шотландия пресвитериан 1685 жылы қазаға кесілген Маргарет Уилсон (шамамен 1667 жылы 11 мамыр 1685 жылы) Шотландияның Вигтаун қаласынан шыққан жас шотландтық Келісіміне қатысушы, Шотландия королі Джеймс VII (Англия королі Джеймс II) шіркеудің басшысы ретінде ант беруден бас тартқаны үшін суға батып өлтірілді. Маргарет МакЛачланмен бірге қайтыс болды. Екі Маргарет Вигтаундағы шейіт ретінде белгілі болды. Уилсон жас болғандықтан екеуінің ішіндегі танымал болды. Жасөспірім кезінде оның өлімге дейін адал болғаны пресвитериан шіркеулерінің мартирологиясының бір бөлігі ретінде аталып өтілді.
Margaret Wilson (c. 1667 – 11 May 1685) was a young Scottish Covenanter from Wigtown in Scotland who was executed by drowning for refusing to swear an oath declaring James VII of Scotland (James II of England) as head of the church. She died along with Margaret McLachlan. The two Margarets were known as the Wigtown Martyrs. Wilson became the more famous of the two because of her youth. As a teenager, her faith unto death became celebrated as part of the martyrology of Presbyterian churches.
Негізгі оқиғалар және тұтқындалу
Шотландия реформасының реформаларын сақтау үшін Келісімі қозғалысы 1638 жылғы Ұлттық Келісіміне қол қоюмен, шіркеудің корольдік бақылауына қарсылық білдіріп, Пресвитериандықты Король тағайындаған епископтар басқаратын епископтық саясат орнына шіркеу үкіметінің бір түрі ретінде насихаттап, алдыңғы қатарға шықты. Бұл дау Үш патшалық соғысына және монархияның құлдырауына әкелді. 1660 жылы монархияның қалпына келтіруімен Келісімі опасыз деп жарияланды және епископтық қалпына келтірілді. Әсіресе Шотландияның оңтүстік батысында дін қызметкерлері мойынсұнудан бас тартты. Олар өз шіркеулеріне кіруге тыйым салынғандықтан, ашық аспан астындағы конвенциклдер деп аталатын жиналыстар өткізді, оларды билік әскери күшпен жойды. Маргарет Уилсон Уигтаунширдегі Ньютон Стюарт маңындағы ферма Гленвернохта дүниеге келді. Оның ата-анасы епископальдықтар еді, бірақ оның ағалары Келісіміне сенушілер еді. 1684 жылы келісімшартшылар биліктен таулы жерлерде жасырынып, үлкен конвенцияларды тоқтатты. Кішігірім жиналыстар әлі де жабық жерде өткізілетін, бірақ қазір патшаға адалдық сынағын тапсырмау, бұл Келісімнен бас тартуды талап етті, өлім жазасымен кездесті, тіпті конвенциклге қатысу немесе Келісім мүшелерін жасыру. Қауіпке қарамастан, Маргарет кіші інісі Томаспен бірге конвенцияларға бара бастады, мүмкін, жергілікті конвенцияда Камерониялықтар деп аталатын экстремистік Келісімі барлардың жаңадан көшбасшысы болған харизматикалық Джеймс Ренвикті көруге мүмкіндік болған кезде басталған. Кейде олар өздерінің жас қарындасы Агнесті де алып кететін. Үш басты кейіпкер барлық айыптаулар бойынша кінәлі деп танылды және "теңіздің су тасқыны белгісінің ішінде құмға бекітілген палисаждарға байлап, су тасқыны оларды жойғанға дейін тұруға" сотталды.
Шотландияның құпия кеңесі
Қыздардың әкесі Гилберт Уилсон Эдинбургке барып, Шотландияның құпия кеңесінен Маргарет МакЛачланның арызданғандығын мәлімдеген өтінішхатты ұсынды. Агнес 100 шотланд фунты кепілдікпен босатылды, ал "екі Маргаретке 1685 жылдың 30 сәуірінде жазалау жазасы жазылды".
Қылмыстық іс жүргізуді тоқтату және орындау
Маргарет Уилсон мен Маргарет МакЛачланға кешірім берілді. Онда былай делінген: "Ол Ұлылықтарының Құпия Кеңесі Маргрет Уилсон мен Маргрет Лаучлисонға қатысты сот төрешілері шығарған өлім жазасын орындауды осымен тоқтатады және Эдинбургтің судьяларын аталған үкімді оларға қарсы орындауды тоқтатқандары үшін босатып жібереді. және Маргрет Уилсон мен Маргрет Лаучлисонды "Лордтар Мемлекеттік хатшыларына" олардың патшалық қайтарулары үшін ең қасиетті Ұлылықтарына араласуды ұсынады. " Маргарет Уилсон мен Маргарет МакЛачланды Шотландияның құпия кеңесі ресми түрде кешіктіргенін талап етіп, Марк Нейпир оның агенттері Кеңестің жарлығын бұзбауға батылы бармауы керек деп талап етті. Алайда Квинсберидің қайын інісі Лагтың Гриерсоны мұны таңдады. Г. Ф. Кросби "Лаг 1685 жылы барондық атағын аяусыз Джеймстің таққа отырғызу құрметі тізімінде алған кезде құлшыныстылық қылмыс емес еді" деп жазады. 1685 жылы 11 мамырда, кешірімге қол қойылғаннан кейін 11 күн өткен соң, Маргарет Уилсон мен Маргарет МакЛачлан Солвей Ферттегі бағаналарға шынжырмен бұғауланды. Маргарет Уилсонға өлер алдында патша үшін дұға етуге рұқсат берілді, бірақ ол келісімнен бас тартпады. Бұл жайт оны айыптаушыларды қанағаттандырған жоқ. Көріп тұрғандардың айтуынша, ол Забур жырлары мен хаттардан үзінді келтіріп, суға батып кеткенше ән шырқады. Кейінірек Роберт Вудроу қылмыскерлерді кешірімді ескермегендері үшін соттаған жөн деп жазды. Пеннингхэм шіркеуінің отырысының жазбасында Уилсонның ағасы Томас туралы: "Ол осы оқиғалардың шынайылығын растау үшін өмір сүреді, оны жақсы білетін көптеген адамдармен бірге" деген сөздер жазылған. Уигтаун шәкірттерінің оқиғасы Роберт Вудроу жинаған және Шотландия шіркеуінің қайғы-қасіреті туралы тарихында Реставрациядан Революцияға дейін жариялаған. Бұл жазба 1721 жылы жарық көрді және шотланд епископ шіркеуінің роялистері мен жақтастары шабуылға ұшырағанмен, қоғамдық түсінікке айтарлықтай әсер етті. Шотландтық заңгер және тарихшы Марк Нейпир өзінің үш томдық "Клаверхаус графы Дундидің Грэхам туралы естеліктері" (1859-62) кітабында Клаверхаус хаттары мен бұрын басылмаған басқа да құжаттарды қамтыды. Оның жариялануы "Вигтаундағы шейіт" суға батып кеткені туралы дауыл тудырды. Нейпер суреттегідей өлім жазасы өтілгеніне күмән келтірді және Роберт Вудроу мен оның қорғаушыларының жазбаларын сынға алды. Нейпер өзінің қарсыластарына мұқият жауап берді Тақ үшін іс Вигтаун шейіттері мифтер болып шықты Водроу мен Лорд Маколейге қарсы, Патрик Педлар және Принцип Туллох, 1863; және тағы бір рет Тарихқа жауап ретінде, Тарихқа жауап ретінде (рев. Арчибальд Стюарт), 1870 жыл.
Өнер және әдебиет
Маргарет Уилсонның өлімін 1862 жылы прерафаэльші суретші Джон Эверетт Милле журналға арналған суретте суреттеген. Журнал сонымен қатар оның қайтыс болуын сипаттаған өлеңдерін қайта шығарды, олар Вигтаундағы қабірінде жазылған. Уилсонның өлімі туралы әңгіме Жозефин Тейдің 1951 жылғы "Уақыт қызы" романында талқыланады, онда заманауи детектив саяси күн тәртібіне қызмет ету үшін жасалған тарихи оқиғалардың нұсқаларын сынға алады. Марк Непьердің ізімен, Тей Уилсонның өлімін миф ретінде суреттейді, бұл шотландтық құпия кеңесінің "бұл күнге дейін" ұстап тұрған кешігудің болуына сілтеме жасайды. Ол "материалды жинаған алғашқы адам, Уигтаун ауданында 40 жыл өткеннен кейін ғана және пресвитериандық жеңістің биіктігінде, "көптеген адамдар бұл болғандығын мойындамайды" деп шағымданады және ешқандай куәгер таба алмады" деп мәлімдейді. Шын мәнінде, оқиғадан кейін 36 жыл өткен соң "The History and Suffering of the Church" басылымында жарияланған материалды жинаған Роберт Водроу "біздің якобиттеріміз, кейбіреулері бұл фактіге қарсы, ал басқалары көптеген тірі куәгерлер толықтай дәлелдей алатын осы мәселені жеңілдетуге батылдық танытады" деп жазды. Кирк сессиясының оқиғалардан кейін жиырма жыл өткен соң жазылған жазбалары оқиғаларға куә болған адамдардың баяндамаларынан жинақталған егжей-тегжейлі есептерді ұсынады. Канаданың Торонто университетінің Нокс колледжінде Маргарет Уилсонның мартирын бейнелейтін Виктория дәуіріндегі мүсін қойылған.