Pseudohypoaldosteronism (PHA) is a condition that mimics hypoaldosteronism.
1- типті псевдогипоалдостеронизм (PHA1)
1- типті псевдогипоалдостеронизм (PHA1) организмнің электролиттер деңгейін реттеу үшін маңызды гормон - альдостеронға жеткілікті жауап бере алмауымен сипатталады. Бұл жағдай көбінесе сусызданумен көрінеді, өйткені бүйректер жеткілікті тұзды ұстап қалу үшін күреседі, бұл тістену мен ауыз қурауы сияқты белгілерге әкеледі. Сонымен қатар, PHA1 электролиттердің тепе- теңдігін бұзады, нәтижесінде қандағы натрийдің деңгейі жоғары және калийдің деңгейі төмен болады.
Pseudohypoaldosteronism type 1 (PHA1) is characterized by the body's inability to respond adequately to aldosterone, a hormone crucial for regulating electrolyte levels. This condition often manifests with dehydration as the kidneys struggle to retain sufficient salt, leading to symptoms like increased thirst and dry mouth. Additionally, PHA1 disrupts electrolyte balance, resulting in high levels of sodium and low levels of potassium in the blood.
Түрлері
OMIM түрі Гендік мұралау Іртісу жасы Сипаттама PHA1A MLR, NR3C2 Автосомалық доминантты Жаңа туған, бірақ жасына қарай жақсарады. Ересектерде емдеусіз симптомдар байқалмайды. Минералокортикоидтарға бүйректің жауап бермеуі салдарынан пайда болған тұздың ысырап болуы. Пациенттерде альдостеронның жоғары деңгейіне қарамастан гиперкалиемиялық ацидоз жиі кездеседі. Мутациялы адамдардың бәрінде PHA1A пайда болмайды, бұл ауру мен көлемнің төмендеуі клиникалық танылған PHA1A дамуында рөл атқаратынын көрсетеді. PHA1B SCNN1A, SCNN1B, SCNN1G эпителиялық натрий арнасы Автосомалық рецессивті Жаңа туған нәрестелер, жасына қарай агрессивтілігі төмендейді. Бұл ауру көбінесе бірнеше мүшелер жүйесін қамтиды және жаңа туған нәрестеде өмірге қауіп төндіруі мүмкін. Пациенттерде әдетте гипонатриемия, гиперкалиемия және плазмадағы ренин белсенділігінің жоғарылауы, сарысудағы альдостеронның жоғары концентрациясы байқалады. PHA1B жиі муковисцидоз деп қате түсініледі.
Type OMIM Gene Inheritance Age of Onset Description PHA1A MLR, NR3C2 Autosomal dominant Neonatal but improves with age. Adults are usually asymptomatic without treatment. Salt wasting caused by renal unresponsiveness to mineralocorticoids. Patients often present with hyperkalaemic acidosis despite high aldosterone levels. Not all individuals with the mutation develop PHA1A suggesting that illness and volume depletion may play a role in the development of the clinically recognized PHA1A. PHA1B SCNN1A, SCNN1B, SCNN1G of the epithelial sodium channel Autosomal recessive Neonatal, appears to become less aggressive with age Renal salt wasting and high concentrations of sodium in sweat, stool, and saliva. The disorder often involves multiple organ systems and can be life threatening in the neonatal period. Patients usually present with hyponatremia, hyperkalemia, and increased plasma renin activity with high serum aldosterone concentrations. PHA1B is often mistaken for cystic fibrosis.
Емдеу
PHA1 ауыр түрлерін емдеу үшін салыстырмалы түрде көп мөлшерде натрий хлориді қажет. Бұл жағдайлар гиперкалиемияны да қамтиды.
Treatment of severe forms of PHA1 requires relatively large amounts of sodium chloride. These conditions also involve hyperkalemia.
Қауіптері
PHA1B бар адамдарда, әсіресе нәресте кезінде, жүрек аритмиясы, шок, өкпе инфекциясының қайталануы немесе терідегі тұздардың тепе-теңсіздігіне байланысты зақымданулар сияқты қосымша белгілер болуы мүмкін. SCNN1A геніндегі тоқтау мутациясы әйелдердің тұқымсыздығына байланысты екені дәлелденді.
Individuals with PHA1B can have additional symptoms such as cardiac arrhythmia, shock, recurrent lung infections, or lesions on the skin due to imbalanced salts in the body especially in infancy. A stop mutation in the SCNN1A gene has been shown to be associated with female infertility.
Псевдогипоалдостеронизм 2- типті (PHA2)
PHA2 - бұл отбасылық гиперкалиемиялық гипертензия немесе Гордон синдромы деп те аталады, бұл организмнің натрий мен калий деңгейін реттейтін ерекшеліктерімен сипатталатын сирек кездесетін ауру. Бұл жағдай бүйректегі натрий тасымалына қатысы бар белгілі бір гендердің мутацияларының салдарынан пайда болады. Алдостеронға қарсылық танытатын PHA1- ден айырмашылығы, PHA2- де қан көлемінің артуы бүйректегі натрий тасымалдаушыларының белсенділігінің артуына байланысты альдостеронның қалыпты немесе төмен деңгейіне қарамастан пайда болады.
PHA2 also known as Familial hyperkalemic hypertension or Gordon syndrome is a rare disorder characterized by abnormalities in how the body regulates sodium and potassium levels. This condition stems from mutations in specific genes involved in sodium transport within the kidneys. Unlike in PHA1 in which aldosterone resistance is present, in PHA2 blood volume increases occur regardless of normal or low aldosterone levels due to the enhanced activity of sodium transporters in the kidney.
Механизм
PHA2 WNK4, WNK1, KLHL3 және CUL3 гендеріндегі мутациялармен байланысты. Бұл гендер организмдегі натрий мен хлор деңгейін бақылауға қатысатын натрий хлориді симпортерін (НКК) реттейді. Әдетте, NCC транспортері бүйректің дистальды бүктелген түтікше (DCT) деп аталатын бөлігінде натрий мен хлордың қайта сіңірілуіне көмектеседі, алайда PHA2-де бұл процесс бұзылады. Бұл гендердің мутациялары НКК- нің белсенділігін арттырып, натрий мен хлордың шамадан тыс қайта сіңірілуіне әкеледі. KLHL3 және WNK4 гендеріндегі мутациялар ENaC- те белсенділіктің артуына себепші болып табылады. EnaC бүйректегі натрий мен судың сіңірілуіне жауапты. ENaC-тің белсенділігі жоғары болуынан PHA1-ге ұқсас натрийдің ысырап болуы мүмкін.
PHA2 is associated with mutations in the WNK4, WNK1, KLHL3 and CUL3 genes. These genes regulate the Sodium chloride symporter (NCC) transporter, which is involved in controlling the levels of sodium and chloride in the body. Normally, the NCC transporter helps reabsorb sodium and chloride in a part of the kidney called the distal convoluted tubule (DCT), however in PHA2 this process is disrupted. Mutations in these genes lead to overactivity of NCC, causing excessive sodium and chloride reabsorption. Mutations in KLHL3 and WNK4 are also known to create an overactivity in ENaC. EnaC is responsible for sodium and water reabsorption in the kidney. An overactiveity in ENaC can result in sodium wasting similar to PHA1.
Бастау
Бұл аурудың басталу уақытын анықтау қиын, ол нәресте кезінен ересекке дейін созылуы мүмкін.
The age of onset is difficult to pinpoint and can range from infancy to adulthood.
Симптомдары
PHA2 жұқтырған адамдарда, бүйрек қызметі қалыпты болғанына қарамастан, гипертония және гиперкалиемия болады. PHA2 бар көптеген адамдарда гиперкалиемия бірінші болып пайда болады және өмірдің кейінгі кезеңдерінде ғана гипертония пайда болады. Сондай- ақ, олар гиперхлоремия мен метаболиттік ацидозды бірге жиі кездестіреді, бұл жағдай гиперхлоремиялық метаболиттік ацидоз деп аталады. PHA2 жұқтырған адамдарда басқа да белгілер, мысалы, еркірек сезіну, құсу, қатты шаршау, бұлшық еттердің әлсіздігі және гиперкалькурия болуы мүмкін. Кейбір PHA2E пациенттерінде тіс аномалиясы бар. KLHL3 рецессивті мутациялары мен доминантты CUL3 мутациялары бар пациенттерде фенотиптер ауырлауы ықтимал. 2024 жылы жүргізілген зерттеулер PHA2 мен эпилепсияны байланыстырды. 44 науқастың 3- інде эпилепсиялық шабуылдар байқалды. Екеуінің жалпы тоник- клоникалық, бірінің мигрендік ұстамалары болды. Үш пациенттің де ВНК4 мутациясы бар. Эпилепсияға калийдің жоғары деңгейі себеп болуы мүмкін, яғни орталық жүйке жүйесінің нейрондары белсенділігі бұзылады. Зерттеу сонымен қатар PHA2 мен жақын бүйрек түтіктерінің ацидозын байланыстырды. Метаболикалық ацидоз эпилепсиялық шабуылдарға да себепші болып табылады.
People with PHA2 have hypertension and hyperkalemia despite having normal kidney function. Many individuals with PHA2 will develop hyperkalemia first, and will not present with hypertension until later in life. They also commonly experience both hyperchloremia and metabolic acidosis together, a condition called hyperchloremic metabolic acidosis. People with PHA2 may experience other nonspecific symptoms including nausea, vomiting, extreme fatigue, muscle weakness, and hypercalcuria. Some PHA2E patients present with dental abnormalities. Patients with recessive KLHL3 mutations and dominant CUL3 mutations tend to have more severe phenotypes. A study in 2024 linked PHA2 to epilepsy. Epileptic seizures were seen in 3 of the 44 affected subjects. Two of the subjects had Generalized tonic–clonic seizure and one subject had migraine seizures. All three subjects had WNK4 mutations. It's speculated that the epilepsy may be caused by potassium spikes resulting in abnormal CNS neuron activity. The study also linked PHA2 to Proximal Renal Tubular Acidosis. Metabolic acidosis is also known to cause epileptic seizures.
Басқа қауіптер
Бір зерттеуде емделмеген PHA2 әсерінен ауыр гиперкальциурия кейбір науқастарда бүйрек тастарын және остеопорозды туғызғанын атап өтті.
One study noted that severe hypercalciuria from untreated PHA2 resulted in kidney stones, and osteoporosis in some patients.
Тарих
Бұл синдромды алғаш рет 1958 жылы Cheek және Perry сипаттады. Кейін балалар эндокринологы Аарон Ханукоглу PHA-ның екі тәуелсіз түрі бар екенін хабарлады. Олар: бүйректерден тұз жоғалтуды көрсететін аутосомалық доминантты тұқым қуалау формасы және бүйрек, өкпе, тер және сілекей бездерінен тұз жоғалтуды көрсететін аутосомалық рецессивті формасы бар мультисистемдік форма. Альдостеронға жауап берудің тұқым қуалайтын жетіспеушілігі кем дегенде екі себепке байланысты болуы мүмкін: 1. Альдостеронмен байланысатын минералокортикоид рецепторларының мутациясы немесе 2. Альдостеронмен реттелетін гендегі мутация. ПХА- ның ауыр түріне шалдыққан науқастардағы байланысты талдау аурудың минералокортикоид рецепторлары генінің аймағымен байланысы мүмкіндігін жоққа шығарды. Кейіннен ПХА-ның ауыр түрі тиісінше эпителийлік натрий арнасының α, β және γ субжүйелерін кодтайтын SCNN1A, SCNN1B және SCNN1G гендеріндегі мутацияларға байланысты екені анықталды.
This syndrome was first described by Cheek and Perry in 1958. Later pediatric endocrinologist Aaron Hanukoglu reported that there are two independent forms of PHA with different inheritance patterns: A renal form with autosomal dominant inheritance exhibiting salt loss mainly from the kidneys, and a multi system form with autosomal recessive form exhibiting salt loss from kidney, lung, and sweat and salivary glands. The hereditary lack of responsiveness to aldosterone could be due to at least two possibilities: 1. A mutation in the mineralocorticoid receptor that binds aldosterone, or 2. A mutation in a gene that is regulated by aldosterone. Linkage analysis on patients with the severe form of PHA excluded the possibility of linkage of the disease with the mineralocorticoid receptor gene region. Later, the severe form of PHA was discovered to be due to mutations in the genes SCNN1A, SCNN1B, and SCNN1G that code for the epithelial sodium channel subunits, α, β, and γ, respectively.